Tranen met tuiten.

Sinds ik zwanger ben is de bank mijn allerbeste vriend geworden. Ik denk dat de “verschikkelijke vermoeidheid” tijdens het eerste trimester het best bewaarde geheim van de wereld is. Er is nog nooit een zwangere vrouw geweest die tegen mij heeft gezegd: ‘Meid, je wordt zo moe dat je niet meer normaal kan functioneren in het dagelijks leven.’  Nee, we zitten met zijn allen op een roze wolk. Misselijkheid, langzaam werkende darmen, puisten en de ongelofelijke huilbuien, daar hebben we het gewoon niet over. Nou, ikke wel!

Zo heb ik in de afgelopen maanden twee keer op de parkeerplaats van de Albert Heyn gehuild omdat ik niet wist wat we moesten eten, maar ook bij de videoclip van Cold Play (‘Wat is het toch geweldig als je daar als fan bij mag zijn!’), omdat Lennart bonbons voor me mee had genomen en omdat ik te moe was om de Hobbit af te kijken. Dit zijn nog maar een paar voorbeelden.
De ergste was toen op die ene zaterdagavond toen Lennart en ik met zijn tweeën in onze minst sexy joggingsbroeken al snaaiend over elkaar heen Geordie Shore lagen te kijken. Ja, wij hebben een ding voor Frikandellentelevisie. In Geordie Shore wordt er natuurlijk non-stop gefeest en het ene na het andere zomernummer kwam voorbij.
‘Ik word altijd een beetje triest van die zomernummers,’ begon ik tegen Lennart. ‘Dan verlang ik gewoon naar dat gevoel van dit wordt de beste zomer van mijn leven, weet je wel?’
Lennart knikt, maar antwoord met: ‘Volgend jaar zomer ziet er heel anders voor ons uit.’
En dat slaat op de één of andere manier in als een bom. Ik besef me plotseling dat het nog maar iets langer dan een half jaartje duurt voordat ons leven volledig in teken van een ander mens gaat staan. Vierentwintig uur per dag onvoorwaardelijke zorg of je daar nu wel of geen zin in hebt, nooit (of bijna nooit) meer onbezorgd met zijn tweeën snaaien op de bank zonder dat je om hoeft te kijken, doen waar we maar zin in hebben. Het is het einde van negen jaar “ons”.
De tranen komen werkelijk vanuit mijn tenen. Logisch dat Lennart hier niks van begrijpt. ‘Wat is er nou?’
‘Nou… gewoon,’ snik ik. ‘Dat dit afgelopen is straks.’
‘Vind je het dan niet leuk?’ vraagt Lennart verbaasd.
‘Natuurlijk wel, je weet hoe graag ik het wil! Maar ik vind dit ook heel erg fijn en ik ben verdrietig dat het afgelopen is.’
Lennart moet erom lachen en geeft me een dikke knuffel. ‘Het wordt super leuk met de baby.’
Ik weet dat het zo is, toch vraag ik: ‘Zullen we beloven dat we af en toe wel tijd voor elkaar blijven maken?’
En dat beloven we.
lennartchloe

 

One thought on “Tranen met tuiten.

  1. Deze berichtjes maken mij dan weer aan het huilen haha! Ben zo trots op jullie en ik weet zeker dat jullie fantastische ouders worden samen! Ik kan niet wachten tot het zo ver is. Liefs en dikke kus van tante Florien

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *