5x de leukste voedingsbeha’s voor de lente

Nu ik langzamerhand begin met aftellen komt ook de voedingsbeha om de hoek kijken. De vijf leukste heb ik voor je op een rijtje gezet!

bra

(van links naar rechts)
1. Peachy perfect van Mamalicious
2. Voel je als een koningin in deze royal blue voedingsbeha van Heidi Klum Intimates
3. Blauw gestipt van Noppies
4. Voeden in stijl met Stella McCartney
5. Sherbet doet zijn naam eer aan van Cake Maternity

 

OVER HET AANSCHAFFEN VAN EEN VOEDINGSBEHA

Over het aanschaffen van de voedingsbeha lopen de meningen behoorlijk uiteen. Er wordt bijvoorbeeld geadviseerd te wachten tot de eerste week na de bevalling omdat je dan pas echt je cupmaat kan bepalen door de stuwing, maar ik kan me voorstellen dat je daar in de eerste week helemaal geen tijd of überhaupt zin in hebt en dat je vooral goed voorbereid wil zijn.
Zelf adviseer ik zwangeren die mij in de winkel komen om het aan het einde van de zwangerschap te doen, je cupmaat verandert namelijk (als het goed is) niet heel veel en dan hoef je daar niet nog extra voor op pad als je kleine geboren is. Tot nu toe is dat voor mijn klanten nog altijd goed gegaan.
Ook twijfelen veel vrouwen of je wel beugels mag dragen – dit mag! Zeker met een grote cupmaat kan je zeker wat extra steun gebruiken en de beha’s hebben over het algemeen een soepele beugel die niet irriteert. Wellicht is het wel lekker om er ook een aantal zonder beugel aan te schaffen zodat je kan afwisselen.

Cool Chameleon

1421871977169

Zij is schrijver, haar vriend documentairemaker.
Hun loft in Williamsburg, New York, is tot de nok toe gevuld met vreemdsoortige snuisterijen: van schilderijen tot een opgezette flamingo. En boeken, heel veel boeken.
Doordeweeks fladdert ze van het ene naar het andere koffietentje waar ze kan schrijven, om in het weekend haar drie beste vriendinnen te ontmoeten voor een picknick in Central Park.

En volgens L’Officiel Enfant (van lente 2014) hoort daar de Bugaboo Cameleon bij.
Ja, dit stukje uit L’Officiel gaat over een kinderwagen. Na het lezen van dit stukje wist ik het zeker: als het zover is moet en zal ik een Bugaboo hebben. En een opgezette flamingo. Ik ben een echt een sucker voor dit soort advertorials.
Een bezoekje naar de website van Bugaboo hielp mij al snel uit die droom; een compleet maandsalaris kost zo’n wieg op wielen, 1400 euro is niks. Aangezien ik op dat moment nog niet zwanger ben klik ik de website weg en parkeer ik de Bugaboo ergens ver achter in mijn hoofd.

Nu is het toch echt tijd om serieus na te denken over een kinderwagen. Lennart stelde voor om naar een kinderwagen op Marktplaats te kijken, iets wat ik direct afwees. Het idee vond ik verschrikkelijk; dat ik dan een “vers” kind op de wereld zet en dat vervolgens neer moet leggen in de wagen van een ander waar al in gekwijld en gepoept is, al zou die wagen er nog zo nieuw en schoon uitzien. Eerste-kind-syndroom, noemt Lennart dat.
Toch was er geen discussie mogelijk, al betekende dat wel dat ik de Bugaboo moest vergeten en naar een ietwat budget-vriendelijker exemplaar op zoek moest.
Ik stuitte als eerste op, wat ik dacht, de kinderwagen van mijn dromen, namelijk de GreenTom (gelukkig niet andersom) Upp Carrycot in mintgroen met wit frame.

greentom_upp_carrycot_white_bottle-mint_canopy_72dpi

Op slag verliefd was ik op dit Nederlandse design en nog veel belangrijker: hij is super betaalbaar! Een complete set kost namelijk 549 euro en het frame is gemaakt van polypropeen en gerecyclede petflessen. Ook nog eens duurzame wagen! (schreef ze terwijl de verwarming op sambal stond) Ik bombardeerde Lennart met tientallen berichtjes dat dit dé wagen was. Ook hier geen discussie meer mogelijk. Het enige wat ons nog te doen stond was een testritje maken in één van de Babypark-filialen.

Dus gingen we kort geleden naar Babypark Amersfoort, waar je meteen met je neus in de wagens valt. Vooraan de Bugaboo’s, Joolz, Stokke’s en andere luxe merken. Omdat je jezelf ook niet lekker gaat maken met een Mercedes als je een Fiat gaat kopen, stormde ik zonder te kijken direct door naar achteren waar ik al snel tegen de GreenTom aanliep. Enthousiast trok ik de Upp van zijn display af en begon ik als een bezetene door de winkel te scheuren, alsof ik Kelly en Kirstie in de stad moest bijhouden. ‘Nah… prima,’ zei ik tegen Lennart.
Aan Lennart zijn gezicht te zien was hij het er niet helemaal mee eens. ‘Ik vind hem wel heel plastic ogen.’
‘Hij is van plastic gemaakt.’
‘Ik vind hem gewoon niet mooi, Chloë, een beetje speelgoed-achtig.’
Dus kwakte ik geïrriteerd het ding terug boven op de display, wat kon omdat ‘ie zo ligt was, en begon met allerlei andere wagens van die prijs te rijden. ‘Horen die dingen zo wankel te zijn?’ vroeg ik. Lennart haalde zijn schouders op.
Gelukkig kwam er al snel een verkoopster aan die ons van wat informatie kon voorzien.
‘Laten we beginnen met het budget,’ zei ze. ‘Waar denken jullie ongeveer aan.’
‘Maximaal duizend,’ antwoordde Lennart.
Ik schrik. Dat was een ander bedrag dan wat ik dacht dat kon. De verkoopster lacht vriendelijk. ‘En jullie willen zo te zien wel een beetje een mooi design? Hippe mensen?’
‘Hij mag wel knap zijn, ja,’ stelt Lennart netjes.
‘Dan is de Dubatti echt wat voor jullie. Lopen jullie mee naar voren?’
Naar voren?! Naar de Mercedessen?!
De Dubatti bleek een wagen te zijn die ik bij binnenkomst al stiekem vanuit mijn ooghoek had gezien, maar geen aandacht aan had besteed omdat ik had verwacht dat die veeeeeeeeeeeeer buiten ons budget zou liggen.
Maar wat bleek; deze kinderwagen, wederom van Nederlandse bodem, doet mee met de Bugaboo’s en Joolz, maar in complete set (wieg en zitje) onder de 1000 euro uitkomt. Pluspuntje: je kan hem helemaal naar eigen smaak ontwerpen, van frame tot kleur van de wieg en lederen details.
Ik maak een dansje. ‘Wil je er een stukje mee over het testpad lopen?’ vraagt de verkoopster.
Ze gooit er een baby van 12 kilo in, wat erg realistisch is, en Lennart en ik lopen om beurten een rondje over de verschillende stenen van het testpad. De wagen voelt stabiel en draait soepel. Ook het in- en uitvouwen gaat eenvoudig en snel. In mijn hart is de keuze al gemaakt. Lennart moet natuurlijk nog even een stel foto’s van mij achter de wagen maken en daarna verlaten wij enthousiast Babypark.

De kinderwagen kunnen wij van onze lijst strepen, nu nog opzoek naar een opgezette flamingo… en een loft in Williamsburg.

10171780_914892675196582_7019282064479648150_n

 

Voor makkelijke mode mama’s

Omdat we allemaal heus als Victoria Beckham op de hoge hakken erbij willen lopen, maar het in de praktijk waarschijnlijk toch anders werkt.

easy fashion mom

 

Zie het al voor je, hoe je op je Isabel Marant sneakers met Babyzen kinderwagen door de drukke stad manoeuvreert? Hollands regenbuitje? Geen probleem met de nieuwe trenchcoat van Vanilia (sowieso een onmisbaar item in je garderobe) en als het weer opgeklaard is geniet je met je kindje heerlijk in de zon met een stijlvolle Saint Laurent zonnebril op je neus. Ook de diaperbag doen we gestreept in stijl, Kate Spade heeft een paar fijne exemplaren.

Hoera! Het is een… acrobaat.

6458500427_1_1_1Eerlijk toegegeven was ik best wel zenuwachtig op de dag van de 20 weken-echo. Ja ok, ik was ook super hyped omdat we ook het geslacht te horen zouden krijgen, maar het blijft toch een medische echo. En dan maakt het toch niet helemaal uit of en nou een jongen of een meisje is, je wilt gewoon maar één ding: een gezond kind. Lennart was er als Feyenoorder in elk geval van overtuigd dat het een stoere zoon zou worden, want de echo zou gemaakt worden in het Matserhuis op de Rotterdamsingel in Arnhem.
Eenmaal in de wachtruimte hadden we weinig tijd om ons druk te maken, want we waren vrijwel direct aan de beurt. De echoscopist stelde een paar vragen als; heb je gerookt of alcohol gedronken tijdens je zwangerschap (nee) en heb je foliumzuur geslikt (ja) ook voor je zwangerschap (ja). Met 100% score mocht ik direct door voor de echo, het is net een spelshow. Het feest begon meteen want op het grote scherm zagen wij als eerste beeld heel duidelijk een ruggetje, maar wel in een vreemde positie.
‘Je kindje is een koprol aan het maken,’ vertelde de echoscopist. ‘Het lijkt erop dat het gaat lukken.’
Ah ja, dat het een acrobaat is voel ik al dagen.
Toen de baby klaar was met zijn koprol kon het “controleren” beginnen. Het was een stuk minder erg dan we dachten. Persoonlijk had ik verwacht dat ze met een grote checklist naast me zou zitten. Hoofd: check! Tien vingers: check! Hart: check! Benen: dubbel check!
Daarentegen werd er constant ingezoomd op zwarte vlekken op de het beeldscherm. ‘Zie je,’ zei de echoscopist dan tegen ons. ‘Dit is de aorta en die geef ik even een kleurtje zodat we kunnen zien wat ‘ie doet. Zie je! Nu loopt er blauw door de boog heen en dat is helemaal perfect.’
Lennart en ik knikten. ‘Ooooh ja.’
‘En hier zie je de voeten, die zijn nu nog zo groot als het onderbeen.’
Dat liet ik even op me inwerken. Voeten zo groot als het onderbeen, dat kan niet kloppen. ‘Dat hebben alle baby’s,’ legde ze snel uit. ‘Uiteraard trekt dat later bij en zijn ze bij de bevalling gewoon goed in verhouding.’
‘Gelukkig,’ zuchtte ik. ‘Ik dacht dat we een hobbit kregen.’
En toen kwam eindelijk dé vraag waar we op zaten te wachten. Of we het geslacht wilden weten.  Ja ja ja!
Ze ging op zoek, maar de acrobatische stunten werkten niet echt mee dus moest ze af en toe behoorlijk in mijn buik drukken of schudden. Al snel was “het” gevonden. ‘Nou, dat is duidelijk,’ lachte ze.
Ja, dat was behoorlijk duidelijk, want op het beeldscherm zag ik (sorry, ik kan het niet anders omschrijven) twee ballen en een piemel. ‘Een jongen?’ vroeg ik voor de zekerheid. De echoscopist knikte. ‘Dat kan niet missen.’
Lennart en ik grepen elkaars hand. ‘Een jongen!’ Ik moest natuurlijk even een traantje wegpinken.
We hadden allebei heel sterk het gevoel gehad dat het een jongen zou worden, maar ik heb altijd gedacht dat mijn eerste een dochter zou zijn. Ik moest dus ongelofelijk wennen aan het idee dat ik moeder van een zoon zou worden. Ik bedoel, met meisjes kan ik omgaan, Kirstie heb ik vroeger ook wel verschoond, maar nu krijg ik dus met zo’n piemeltje te maken. Klein paniekmomentje, dat al heel snel weer vervloog, want we gingen nog proberen naar het hoofdje te kijken. Ook omdat we de leukste “foto’s” van de echo mee zouden krijgen op een USB-stick.
Meneer liet zich echter niet fotograferen, want nog steeds te druk met koprollen maken. ‘Zou je misschien even je voeten in de bank kunnen zetten en je buik optillen en heel hard met je billen kunnen schudden?’ vroeg de echoscopist aan me. Kan ik dat? Mevrouw, dat is mijn specialiteit.
Na een stuk of wat ongemakkelijke wiggles, bleek onze zoon totaal niet onder de indruk. Sterker nog: hij had zijn arm over zijn gezicht geslagen. ‘Maar nu zien we dat armpje wel heel goed!’ riep de echoscopist enthousiast. Ja, echt heel leuk!
Als laatste poging vroeg ze me om naast de bank op en neer te springen. Dat was het moment dat ik alle hoeken controleerde op camera’s en de deur op Frans Bauer, maar nee, ik zat niet in Banana Split verzekerde ze me.
Na een tijdje te hebben staan springen was onze acrobaat eindelijk zo gedraaid dat we hem konden zien. Klein dopneusje, mondje open en nog altijd die arm naast zijn gezicht. De foto werd gemaakt en daarmee hadden we een mooie afsluiting van onze 20 weken-echo.
De echoscopist schudde ons de hand en feliciteerde ons. ‘Een hele fijne jaarwisseling, jullie kunnen met een gerust hart het nieuwe jaar in.’ En dat is zeker waar.
Om twaalf uur hebben wij geproost op een mooie, gezonde, zoon.
Ons jaar kan nu al niet meer stuk!

Gelukkig nieuw jaar iedereen!

19222_20141229_OBST-_HF_0012

Een van de weinig goede foto’s die we konden maken van onze acrobaat.

Rocket baby!

DSC_0515
‘En wil je weten wat het gaat worden? Een jongen of een meisje?’
Iedere keer als ik deze vraag hoor knik ik enthousiast. ‘Natuurlijk! Ik kan niet wachten!’
Sommige mensen vinden dat jammer omdat het dan geen verrassing meer is, maar het laatste wat ik wil is dat ik zo’n “neutrale” babykamer moet gaan inrichten met een scala aan zand- en grijstinten. Nee, ik houd van een uitgesproken babykamer. Smaakvol, maar wel uitgesproken.
En hoewel ik altijd meer gevoel bij een meisje had (ook qua naam), waren het de ideeën voor de jongenskamer die het eerst om de hoek kwamen kijken. Het begon bij Sissy Boy in Arnhem, toen ik een retro mobiel voor boven het bedje zag hangen met planeten en raketten eraan. Ik ben zelf gek op ruimteprogramma’s, documentaires over de Hubble, Cosmos etc, dus hier ging mijn hart direct sneller van kloppen. Helemaal verliefd, maar te angstig om al wat te kopen omdat ik nog niet zwanger was, verliet ik de winkel met het idee dat we natuurlijk ook zomaar een jongetje zouden kunnen krijgen… een klein astronautje. Een rocket baby!

Hier mijn inspiratie.

rocket-baby_ex7khe il_570xN.481311851_9sfk cf75ecfca2b9f3817ab937b738d8b746 ccc3a903fa1bf4ef44c2489874584b78 111412_dwellstudio-galaxy-crib-bedding  561558498279c33faeacba3854ad0ef5

 

Ps. Ik vind dat meisjes ook rocket baby’s kunnen zijn hoor 😉

Bump style

eva-chen

Eén ding waar ik deze zwangerschap echt niet omheen kan is de ongelofelijk trieste, suffe, tuttige POSITIEKLEDING die overal verkocht wordt. Ik bedoel, mag je er meteen niet meer leuk uitzien omdat je moeder wordt? Zelfs van H&M had ik wel iets meer verwacht, maar het is de meest verdrietige afdeling die ik ooit bezocht heb. Niet te spreken over die bende die ze bij de Prénatal verkopen of Mamalicious (het woord alleen al) op de bovenste verdieping van Vero Moda. Of t-shirts met teksten als “baby inside” of “baby loading”. Echt heel, heel verdrietig.

Nu zit ik in zo’n periode van ik pas mijn eigen kleren niet meer, maar ik kan ook nog niet hele lappen elastiek in mijn “mama-skinnyjeans” gebruiken. Het is voor mij dan ook een heel gevecht om ‘s ochtends weer iets uit de kast te trekken waar ik me 1) leuk in voel, 2) wat wel comfortabel zit en 3) bij mijn orthopedische Lacoste-sneakers past die ik nodig heb voor mijn rug. Lastig verhaal, dat begrijp je wel.
Omdat ik behoorlijk hard groei is het niet heel verstandig om al bergen met nieuwe kleding te gaan kopen, ik moet even wachten tot mijn bumpje echt een BUMP wordt.

De meest inspirerende fashion mommy’s heb ik alvast op een rijtje gezet voor als het zover is!

ede72ce1b3a9404fcaf50aba00685a50 IMG_1361

Ik was zo blij toen ik blogger Charlotte van thefashionguitar.com had gevonden. Deze Nederlandse (die nu in New York woont) heeft een paar hele fijne outfits onder “maternity fashion” staan.

6e4bd0740bc74f0649b5ab19a8937af6 64964d38a47df4dd45793f696fbe4bf4

Natascha Goldenberg: Russisch stijlicoon, designer en werkte voor de Russische Grazia. Zucht!

c31ccbf0d9cee0698e174e1dd6957926 28c2456f8cea4b1614884373efa2fc96

Nog een Russisch stijlicoon, namelijk Miroslava Duma die editor was voor Harper’s Bazaar Russia. Ik denk dat ik de hakken even achterwege laat, maar hallo! – zo willen we toch allemaal zwanger zijn?

elle-pregnancy-style-eva-chen-off-shoulder-dress1-xln-xln op

Eva Chen. Lucky editor-in-chief, shopping-obsessed New Yorker staat er in de bio van Instagram account. Misschien moest ik ook maar eens gaan shoppen in New York.

Pippa’s September pick

IMG_20140902_095651 IMG_20140902_103626 IMG_20140902_104908

IMG_20140902_104950

 

Pippa loves the autumn, but she doesn’t want to get cold. For the warmer days she prefers this cotton white and black t-shirt and on colder days the red hoodie keeps her warm enough during those long forest walks. Don’t you think the red looks wonderful on Pippa’s fur? Both are from American Apparel. T-shirt and Hoodie.

 

 

Bedroom Stories

tumblr_n0c3pljE8q1s885yso1_500

A new bed calls for a new bedroom! I was so happy when we picked up our new (much bigger) bed, but when it finally stood in our bedroom, I realized the beige color of it made the entire bedroom look pretty dull. I mean, beige bed, white walls, light grey floor and a rug in almost the same color as the bed. Luckily Pippa has a black face, otherwise I would have lost her in there!
So, color. But not too much, it is a bedroom after all and I like to keep the atmosphere a little bit more harmonious, light and peaceful.

This is what I have been thinking of:

bedroom2

1. Scented candles of course. No explanation needed. I love Diptyque (my wallet not so much)
2. At first I thought of painting the wall green or blue, but a big art piece above the bed might be a better idea since I get easily tired of things. I’m thinking about painting a canvas myself, get a lot of paint and use big brushes to create something similar to these pictures I found on Tumblr.
3.  Unfortunately there is not enough space for a night table and a big lamp like I always wanted to, but this IKEA Ranarp lamp can be easily attached to the headboard. To avoid the dollhouse-feeling I always like to add some modern or robust items.
4. Zara Home bed linen. I especially like the one with the flowers, because it’s colorful enough, but the grey background makes it suitable for the colder seasons as well.
5. A BIG romantic mirror for a little touch of that Paris-style apartment we all want. This one is from Laura Ashley.

And I found this beauty on Anthropologie. I think these colors work pretty well with the beige of the bed, but I’m afraid once I will have this waking up is going to be even harder (than it already is for me). But ah – think of all those Sunday mornings when Lennart will bring me breakfast in bed 😉

32696387_016_b