Woonkamer plan: hoe Elvire eenheid schepte in mijn styling chaos

Schermafbeelding 2016-08-16 om 13.12.39

Daar zat ik dan aan de  keukentafel bezaaid met verschillende kleurstalen, van gordijnen tot behang, van zachtroze tot diep donkerblauw. Handen in het haar. Misschien ben ik toch niet heel goed in het trekken van een plan.
Zie, normaal dan heb je al een aantal meubelstukken die je basis zijn. Oh, dit staat wel leuk bij onze bank of die kleur hebben we op de wand dus daar moet iets donkers tegenaan. Die meubels heb (had) ik ook wel, maar passen totaal niet in de stijl van het huis. En dus moest alles anders. Ik staar dus al weken naar een blanco canvas waar ik van alles mee kan doen.
Beter kan je het niet hebben, hoor ik je denken. Waar.
Maar ook lastig als je zo ongeveer iedere dag nieuwe inspiratie op Pinterest op doet. En dus zat ik vol ideeën, wat resulteerde in teveel kleuren en materialen op mijn keukentafel.

Mijn frustratie deelde ik met mijn volgers op Instagram. ‘Ik kan nu twee dingen doen,’ zei ik in de camera. ‘Of heel veel zonnebrillen verkopen zodat ik een interieur stylist kan betalen. Of gewoon alles grijs schilderen.’

Al snel kreeg ik een berichtje van Elvire, vriendin en eigenaresse L4 Interieur, binnen. ‘Hallo! Vergeet je mij soms?’
Niet veel later had ik haar foto’s en de afmetingen van mijn woonkamer doorgegeven en sloeg ze aan het tekenen. Ze gebruikte mijn Dream Home bord op Pinterest als inspiratie. Fijn zo’n vriendin!

De volgende dag kreeg ik deze (snelle) schets van haar.

WhatsApp Image 2016-08-11 at 11.41.07

Ik moet er bij vermelden dat het dus een snelle schets is, dus wat minder strak dan ze normaal oplevert bij opdrachten, hoewel ik het al erg Des Bouvrie vond overkomen 😉
Omdat onze nieuwe woonkamer een ietwat moeilijke indeling heeft, de haard in het midden van de kamer bijvoorbeeld, vond ik het nogal een uitdaging om de juiste opstelling te vinden. Zo wilde ik wel dat de schouw onderdeel werd van het zitgedeelte, maar kon ik daardoor niet echt een geschikte plek voor de televisie vinden. Televisie boven de schouw was absoluut geen optie. (ik haat dat!)
Elvire vond een goede oplossing door de bank, waar lekker veel visite op past, over de lengte van de kamer te plaatsen met een hocker in plaats van een salontafel. Op die manier kunnen we ‘s avonds lekker met de voeten erop en kan het overdag met een dienblad als tafel dienen. De bank en hocker krijgen een fluweel-look (omdat echte fluweel en kinderen een helse combinatie zijn) in donkerblauw. Bij de schouw komen twee clubstoeltjes in dezelfde stof, maar dan in zilvergrijs.
Dit kleurenpalet hebben we gekozen na het vinden van dit plaatje:

16b44f4c16f9c9c48eaed58a7b790a1d

022abacbd595e8b6c3ea96a54df93112
Bank hocker combinatie

De televisie word tegen de achterste wand van de woonkamer geplaatst. Het idee is om een lange kast (Besta-systeem Ikea) te plaatsen voor onze rommel met daar bovenop de televisie. Op die manier houden we het ruimtelijk daar de woonkamer toch vrij klein is.

ikea-besta-kast

En aan een kant lange gordijnen:

13a38d3b28a44c77616b8d4f64494c61

55df3bee4d4296b586cc52ee6bfc7f8f

En verder werken we met gouden accessoires, komt er aan de andere kant van de bank een gouden tafeltje met uiteraard met ananaslamp, mijn gouden “planten-etagere” en werken we gezellige kussens en plaids.

b96ffaf6ae4df40b5a6667f8ee66328d

73a15247ac2d5020e0e86fa210202e47

En niet vergeten een plafond rozet met moderne lamp:

2f20f9e89d9bd5ea4ebda675dac9aac9

Overigens had Lennart deze heerlijke, zachte poef bij Lifestyle gevonden (wat een opoffering van hem!) die mij geweldig leek bij het donkerblauw fluweel van de hocker en de bank. Die konden we dus niet laten staan.

Schermafbeelding 2016-08-16 om 13.30.46

Het plan is er dus mede dankzij lieve Elvire. Nu tijd om het werkelijkheid te maken!
(En toch nog een heleboel brillen te verkopen haha)

Wat vinden jullie ervan?

Van Arnhems meisje naar Haags Hopje #1

Onze eerste dagen in Rijswijk zitten erop. Eerlijk gezegd voel ik me nog een beetje op vakantie. Zo pakte ik een mes uit de la en dacht: hé, deze heb ik thuis ook. Dat komt natuurlijk door het weer en dat we al twee keer aan het strand zijn geweest, maar ik heb nog steeds het gevoel dat we volgende week weer naar huis gaan.

13701154_1255307317821781_5140545529647587861_o
Pippa voelt zich al wel thuis.

Vandaag besloten we Den Haag te verkennen en nemen de tram naar het centrum. De halte is aan het einde van onze straat en brengt ons binnen tien minuten naar hartje centrum. Daar aangekomen laten we de Grote Marktstraat met alle bekende ketens voor wat het is en duiken we direct de Prinsestraat in, waar Lennart op twee winkels stuit die hij leuk vindt; Uptown gerund door een Arnhemmer (yes!) en Baretta die er pal naast zit. Verder komen we nog een aantal leuke concept stores en talloze gezellige restaurantjes tegen. We eindigen uiteindelijk bij Pistache Café aan het einde van de straat. Met heerlijke (avocado) panini’s, verse smoothies en grote stukken taart nu al één van mijn favoriete spots!

Screen Shot 2016-07-23 at 21.44.47
Deze bank bij een concept store (bij Haagse Bluf) met vintage designmeubels en kleding vonden Lennart en ik echt prachtig. Of hij ook lekker zit moet je maar niet vragen. 

Screen Shot 2016-07-23 at 21.45.05
Elliot wacht op papa bij Uptown. 

Screen Shot 2016-07-23 at 21.45.26 Screen Shot 2016-07-23 at 21.46.08 Screen Shot 2016-07-23 at 21.46.24
Hoe leuk is het interieur van Pistache Café?

Screen Shot 2016-07-23 at 21.45.44
Zo’n tramrit is toch wel heel spannend. Elliot daarentegen keek lekker zijn ogen uit. 

Wat mij opvalt is dat de Hagenezen (of Hagenaars?) heel open en vriendelijk zijn. Ze vertellen direct iets over de stad, maken je wegwijs en wat ik vooral erg leuk vindt is dat onze buren (oké, dat zijn Rijswijkers) ons zo enthousiast welkom komen heten. Wat dat betreft voel ik me al een beetje thuis, maar voor nu blijf ik gewoon even gezellig op vakantie zonder de deur uit te moeten.
Hoe luxe is dat?

Don’t panic … it’s organic!

Screen Shot 2016-07-17 at 12.26.59

Een paar weken geleden las ik op gezondblog.nl een stukje over de natuurlijke deodorant van We Love The Planet. Ik gebruik zelf al jaren de deodorant van Dove, maar sinds er hier en daar wel eens een artikel over het verband tussen borstkanker en deodorant opdook, liep ik al enige tijd rond met het idee om over te stappen naar een natuurlijke deodorant. Later las ik weer dat we dat niet met elkaar in verband mogen brengen, maar we moeten hoe dan ook zuinig zijn op ons lichaam. De post van gezondblog trok dus direct mijn aandacht.
Ik kan niet zeggen dat ik iemand ben die normaliter heel bewust met “natuurlijk” bezig is. Wat ik meestal gebruik is per ongeluk; Lush vind ik simpelweg lekker en dat het milieu- en diervriendelijk is, is een leuke bijkomstigheid. Ik lunch(te) bijna dagelijks biologisch, maar alleen omdat de Albert Heyn een stuk verder lopen was dan de groene winkel om de hoek en vrijdagavond standaard een maaltijd van het vegetarische restaurant omdat het zo smaakvol is. Niet bepaald bewust, maar onbewust best wel oké.

De deodorant van We Love The Planet kreeg ik maar niet uit mijn hoofd. De eerste keer dat ik echt bewust na ging denken over de producten die ik gebruik. Wat spuit ik eigenlijk een keer, zo niet twee keer, per dag op mijn oksels? Ik ga jullie verder niet vervelen met een ingrediëntenlijst van mijn oude vertrouwde Dove, maar laten we zeggen dat ik van 99% geen idee heb wat het is (kan aan mij liggen natuurlijk). Over de ingrediënten van de WLTP deodorant kunnen we kort en duidelijk zijn: bijenwas, caprylzuur, kokosolie, zuiveringszout, maiszetmeelpoeder en St. John’s wort oil.
Telkens nam ik me voor om de deo te bestellen, maar chaotisch als ik ben kwam dat er natuurlijk niet van. Het had dan ook zo moeten zijn dat ik een blikje won via een winactie op Facebook. Een blog vanuit mijn kant is daarom wel zo leuk als bedankje.

Oké, daar gaan we. Om te beginnen zit het in een leuk blikje dat niet misstaat tussen de andere producten op je plankje in de badkamer. Er zijn vijf geuren: Sweet Serenity (rozenolie, honing en zachte kruiden), Lovely Lavender (spreekt voor zich), Original Orange (Spaanse mandarijn), Forever Fresh (citrusoliën en kruiden) en Mighty Mint (mint en rozemarijn). Voor de laatste heb ik gekozen want ik ben gek op mint.

Screen Shot 2016-07-17 at 12.12.23

Het blikje bevat 48 gram (€11,50), dat klinkt misschien een beetje weinig, maar ik ben er al snel achtergekomen dat je er ook maar een klein beetje per keer van hoeft te gebruiken. Het werkt heel simpel: je brengt met je vinger een beetje op/onder je oksel aan en klaar is kees. Wat ik heerlijk vind is dat het helemaal niet plakt zoals veel roldeo’s wel doen. Je smeert, je wast je handen (ik dan) en trekt je kleren aan.

Screen Shot 2016-07-17 at 12.14.06

De grote vraag blijft natuurlijk of het ook zo goed werkt als een “normale” deodorant. Dat besluit ik te testen op een zeer cruciale dag, namelijk tijdens de finaleshow van de Elite Model Look tijdens Fashion Week in Amsterdam. Niet alleen is het met 29 graden een warme dag, maar tijdens zo’n show met alle spots is het ook behoorlijk zweten op je stoel. En geloof me, ik heb liever dat mensen vragen of ik een creatie van Bassie draag in plaats van de nieuwe geur Eau de Sjalot. Wat ik er wel even bij moet vertellen is dat ik nooit echt heftig transpireer, maar het ook niet heel handig is als ik een keertje vergeet deodorant te gebruiken. Ik smeer me daarom voor alle zekerheid nog een keertje extra in en vertrek (in een creatie van H&M) met mijn zus (ook in een creatie van H&M) naar Amsterdam. Ik weet niet zeker of ze in de vervroegde overgang is geraakt of dat er iets anders aan de hand is, maar ze heeft de airco op standje Siberisch, dus daar kan okseltechnisch weinig gebeuren. In de Westergasfabriek waar de show werd gehouden, gebeurde er echter precies wat ik dacht dat er zou gebeuren. Felle spots die ervoor zorgden dat bezoekers zichzelf zo elegant mogelijk probeerden toe te waaien met toegangskaartjes en flyers uit de goodiebag. Klein paniek momentje, maar ik voelde nog geen klotsende oksels. Af en toe probeerde ik zo onopvallend mogelijk te ruiken, maar alles was nog steeds lekker mintig. Na de show waagden we ons nog even op de dansvloer, maar ook daar geen last.

13645221_1246122988740214_8780748803763970721_n

Als ik thuis kom steek ik mijn armen in de lucht en ruik ik even goed (vond Lennart ook heel charmant) en ik kan jullie mededelen dat deze deodorant van We Love The Planet qua werking even goed is als mijn Dove. Beter is hij echter zonder twijfel, niet alleen voor de planeet, maar vooral voor jou.
Dank je wel Gezondblog en We Love The Planet voor deze eerste stap in de goede richting!

Marokko blog #3: Shit situatie.

Screen Shot 2016-07-03 at 23.07.04

Op dag drie zitten Lennart en ik een beetje verslagen aan het ontbijt. ‘Ik ga niet terug naar de medina,’ stel ik. ‘Wat een benauwde, warme, onaangename bedoeling.’ Lennart is het met me eens. ‘Wat kunnen we dan doen?’
Het antwoord vind ik (zoals gewoonlijk) op Pinterest. Uit het lijstje met “21 unieke dingen om te in Fez te doen” kiezen we een trip naar de mellah ofwel de oude Joodse buurt.
Als we buiten een Petit Taxi aanhouden vragen we de chauffeur om ons naar de mellah te brengen. Hij begrijpt er in eerste instantie niks van. ‘The Jewish quarter?’ probeert Lennart. ‘Jewish?!’ roept de chauffeur. Help.
‘Mellah,’ herhaalt Lennart, nu met Arabische tongval. We hebben een match! We mogen achterin kruipen. Een paar minuten later worden we voor de het machtige koninklijk paleis afgezet. Mijn allereerste echte wauw-moment in deze vakantie. Arabische architectuur – ah! Metershoge gouden deuren met geometrische patronen schitteren trots in de zon. Er zijn buiten de bewakers (bijna) geen mensen op het plein aanwezig dus wij nemen het ervan met een heuse privé photoshoot en strepen daarmee meteen een van de 21 dingen op de to do lijst af.

IMG_4063 IMG_4065 IMG_4066 IMG_4067 IMG_4069 IMG_4070 IMG_4081

Vanuit daar lopen we door naar de poort van de mellah. Als we het district in willen lopen komt er een oude man op ons af. Hij wijst in de tegengestelde richting van waar wij heen gaan en zegt: ‘De synagoge is die kant op.’ Even vraag ik me af of ik er zo Joods uit zie, maar dan gaat hij verder: ‘Het is een museum en het is gratis.’
Leuk, denken wij, maar we gaan toch de andere kant op. ‘Nee!’ schreeuwt de man. ‘Als je slim bent ga je eerst naar de synagoge, die is nog maar een uurtje open.’
‘Synagoge dan maar?’ vraagt Lennart. Ik vind het prima. Wat doe je anders in Marokko?
‘Kom,’ zegt de man terwijl hij begint te lopen. ‘Ik wijs jullie de weg.’
Bezorgd loop ik achter Lennart en de man aan. ‘Lenn? We krijgen weer een tourtje hoor!’

Eerlijk is eerlijk, de man geeft ons een geweldige tour. Langs het huis van de rabbijn en de Joodse begraafplaats hobbelen we met kinderwagen door de smalle straatjes van de voormalig Joodse ghetto. Hij verteld ons dat de ramen in de huizen hier groter zijn dan in de huizen van Moslims omdat die uiteraard niet willen dat je hun vrouwen kan zien zonder hoofddoek. Voor de Joden was dat kennelijk niet zo’n issue.
Er wonen overigens nog maar 80 Joden in Fez (1 miljoen inwoners) en zijn voornamelijk woonachtig in het nieuwe gedeelte van de stad.
We eindigen uiteindelijk in de kleine, oude synagoge waar ik me toch wel even verbonden voel met mijn roots.

IMG_4093 IMG_4095 IMG_4096 IMG_4097 IMG_4092 IMG_4098 IMG_4099 IMG_4100 IMG_4105 IMG_4117

Als de dag op zijn heetst is gaan we terug naar het hotel om af te koelen in het zwembad. Dat is jammer genoeg alleen voor ons zo, want Elliot mag het water niet in omdat hij twee dagen voor de vakantie geopereerd is aan zijn liesbreuk. Omdat het terras rondom het zwembad ongelofelijk heet wordt konden we hem ook niet lekker rond laten kruipen dus moesten we elkaar een beetje afwisselen. Omdat Lennart aan het zwemmen is en Elliot’s gedrag onhoudbaar begint te worden, besluit ik samen met Elliot even terug naar de hotelkamer te gaan in de hoop dat hij even wilt slapen. Net als ik samen met hem op bed lig, word ik overvallen door een -laten we zeggen- onaangenaam gevoel in mijn onderbuik. Al snel besef ik dat Elliot’s gedrag niet het enige is wat onhoudbaar is. Ik spring op, neem het kind onder mijn arm en vlieg de gangen van het hotel door naar het zwembad toe, waar ik Lennart lekker in het water van het uitzicht zie genieten. ‘Lennart!’ roep ik. Niks. ‘Lennart!’ Niks. ‘LENNART!!!’
Ah, daar komt meneer op zijn gemak aan gezwommen terwijl ik een soort van krampachtige dans doe. ‘Schiet op!’
‘Wat is er aan de hand?’ vraagt Lennart bezorgd terwijl hij op de kant klimt. ‘Hier,’ piep ik terwijl Elliot aangeef. ‘Neem het kind.’ Ik draai me meteen om en begin te lopen. ‘Wat is er?’ roept Lennart achter me aan. Ik draai mijn hoofd om terwijl ik blijf lopen en sis: ‘JE MOET ME NU PRIVACY GEVEN, LENNART! NIET. NAAR. DE. KAMER. KOMEN!’
De rest van de dag houden we het rustig. Terwijl ik in bed lig bedenk ik een theorie waarin mijn buik tot rust komt met herkenbaar eten. The Big Tajine it is!

De volgende dag lijkt met theorie gewerkt te hebben en durf ik het aan om een tripje te gaan maken, We beseffen ons dat we de medina misschien niet echt een goede kans hebben gegeven en laten ons wederom afzetten bij de blauwe poort en inderdaad, de sfeer lijkt overdag toch een stuk gemoedelijker. Toch voel ik me constant opgelaten omdat ik 1) het gevoel heb dat iedereen me aan kijkt (als enige vrouw zonder hoofddoek en ik lijk toch Marokkaanse) en 2) bijna niet de gelegenheid krijg om rustig in winkeltjes te kijken omdat je meteen op een agressieve manier benadert wordt. Net alsof je bij de KeukenConcurrent komt; het begint allemaal leuk en aardig, maar als je niet koopt kijken ze je niet meer aan. Zo dacht ik dat ik heel graag een djelleba wilde hebben, maar toen ik hem eenmaal aan had besefte ik me dat ik hem thuis
nooit zou dragen. ‘Ik wil er even over nadenken,’ zei ik daarom tegen de verkoper. Die begon zowat te koken. ‘Over djellaba denk je niet na.’ Sorry, ik wist niet dat je boos werd.
Ik weet niet of de opdringerige verkopers zijn of de hitte, maar ik heb er plotseling helemaal genoeg van en wil terug naar het hotel. Kan ook zijn omdat mijn buik opnieuw begint te rommelen.
Als we terug zijn is beginnen ook de (normaliter stalen) darmen van Lennart te protesteren.

We laten mijn theorie over herkenbaar eten voor wat het is en spenderen de avond met zijn drieën in bed terwijl we foute Marokkaanse soaps nasynschroniseren, roomservice bestellen, fantaseren over een strandvakantie in Italië (gelato!) en stiekem kijken of we een vlucht eerder kunnen nemen. Dat laatste is het niet het geval. ‘Wat een shit-situatie,’ zeg ik tegen Lennart terwijl we samen in lachen uitbarsten.

Marokko blog #2: van ftour naar hasjtour

Schermafbeelding 2016-06-23 om 15.34.48

Een heel ontbijtbuffet voor ons alleen. Dat treffen we op onze eerste ochtend in het hotel aan. Tijdens het boeken van deze vakantie was ik even vergeten dat het Ramadan was, maar dat het daardoor zó rustig zou zijn, dat had ik niet verwacht. Je zou je bijna schuldig gaan voelen om te eten terwijl het vastende personeel toekijkt.
Maar toen dacht ik aan de wijze woorden van mijn Turkse klasgenoot Mustafa, die in de vastenmaand buiten op het schoolplein een sigaretje stond te roken (‘Ramadan – jammer dan.’) en verdween mijn schuldgevoel als een perenijsje in de Sahara.
Ik had gelezen dat Marokkanen het liefst ontbijten met wat olijven, dadels en walnoten dus besloot ik dat ook te doen. Echter kon ik de kaas niet weerstaan en postte ik mijn Hollandse kaasplank met Marokkaanse mintthee (aldus mijn vriendin Lieke in de comments) op Instagram.

Schermafbeelding 2016-06-23 om 15.08.43

Schermafbeelding 2016-06-23 om 15.38.26
Na het ontbijt komt Lennart met het spannende idee om naar de Carrefour om de hoek te lopen. We mogen dan in een chique hotel zitten, maar zes euro voor een reep Rittersport in de minibar blijft in onze opinie toch een beetje idioot. Dus zetten we Elliot in zijn speciaal voor deze reis aangeschafte travel buggy en duwen hem de hitte in. Honderd keer vraag ik me hardop af of het nou wel een goed idee was om Elliot mee te nemen in deze temperaturen, terwijl ik een paar dagen daarvoor nog een grote mond op facebook had. Elliot, daarentegen, maakte zich nergens druk om en vond alles interessant.
Tot onze mijn grote verrassing is de Carrefour onderdeel van een groot winkelcentrum. Mijn shophart maakt meteen een sprongetje en ik stel voor om eerst een rondje winkels te doen. Binnen treffen we een Nike-winkel aan (zelfde prijzen als in Nederland), een Parfois (ook leuk, maar niet voor nu), een Hunkemöller (gaap) en een paar ketens die ik niet ken, maar uitsluitend kleding van polyester verkopen (en dat met 38 graden).
Geen paniek, want die avond gaan we toch naar de oude medina.

Om kwart voor zeven loop ik naar de receptie om een taxi voor half acht te bestellen. Dat is niet mogelijk want om half acht is het zonsondergang en dan is het tijd voor de ftour (maaltijd) in het Marokkaanse restaurant. Of we ook willen aanschuiven. Hm… niet vasten, maar wel aanschuiven bij de ftour… Helemaal niks om je verder schuldig over te voelen… En dus knik ik ja. ‘Lekker.’
We beginnen met een soort van tappas van Marokkaanse zoetigheden, rozijnen (Elliot blij) en de onmisbare dadels. Daarna krijgen we Marokkaanse soep (Elliot weer blij), heerlijke zalm en een soort van pasteitje wat zoet, maar ook hartig is. Alsof dat nog niet genoeg was mogen we nog langs het buffet vol met Arabische gerechten uit verschillende streken en natuurlijk eten uit de tajine (niet de Big Tajine). Ondanks onze foodcoma laten we toch nog een chauffeur komen om ons naar de Bab Boujloud (blauwe poort) te brengen.

In de minivan van Hotel Sahrai dringen we de binnenstad van Fez binnen. Om ons heen scheuren de rode petit taxi’s die alles doen, behalve zich aan de verkeersregels houden. Ik vraag me af of er überhaupt verkeersregels zijn hier. Dan duikt die grote blauwe poort op. Het is er druk. We zien mannen en vrouwen in djellaba. Alleen maar djellaba’s, waar je ook kijkt. Geen enkele toerist. Het laatste avondgebed is bezig en de moskee die naast de poort staat blijkt te klein voor iedereen dus bidden de mannen op straat. De minivan scheurt achter ons weg als we verslagen om ons heen staan te kijken. ‘Waar de fuck zijn we naartoe gegaan?’ vraagt Lennart zich hardop af.

We gaan onder de poort door en komen in het doolhof van 9000 smalle straatjes. Er springt meteen een zweterige man voor ons. Of we willen eten in zijn restaurant. Ik lach en schud mijn hoofd. Dank u vriendelijk, maar ik krijg al diarree door naar u te kijken.
Zonder concreet plan beginnen we te lopen. Ondanks dat de meeste winkeltjes gesloten zijn is het druk in de medina. Overal rennen kinderen, mensen zijn op weg van de moskee naar huis of hangen gewoon een beetje op straat rond. Zo stuiten we op een gegeven moment op een groepje jongens. ‘Stop!’ roept één van hen naar ons. ‘Jullie lopen naar de uitgang. Die kant op is er niks meer en alles is gesloten. Jullie kunnen beter die kant op gaan.’
We keren de buggy om. ‘Ah, dank je wel. Dan lopen we terug.’
‘Mijn broer laat wel even zien waar jullie naartoe moeten,’ zegt de jongen weer.
Eén van de jongens staat op en wenkt ons. ‘Kom.’
En dat was onze eerste fout als toerist. Want niet alleen liet broer ons zien welke kant we op moesten, maar we kregen direct een tour door de medina. Langs de oudste universiteit van de wereld die nu als Moskee dient (waar we niet naar binnen mochten), naar het plein waar alle koperbewerkers zaten (maar nu even niet) en het artisan-gedeelte waar vooral Henna werd verkocht (achter de gesloten luiken). Ik fluister naar Lennart dat ik het allemaal maar niks vind. Lennart voelt me veilloos aan en zegt tegen onze spontane gids dat het tijd is voor Elliot om te slapen. Hij begrijpt ons en belooft ons terug te brengen naar de poort. Als we daar aan komen haalt hij nog een boterhammenzakje uit de zak van zijn djellaba met daarin iets bruins. ‘Weten jullie wat dit is? Hasj. Het is legaal in Marokko. Willen jullie wat roken?’
‘Nou, bedankt,’ zegt Lennart, ‘maar we komen uit Nederland. Daar is genoeg hasj te roken.’
De gids is teleurgesteld, maar krijgt dan een ingeving. ‘Als jullie willen zien hoe het gemaakt wordt… Mijn familie maakt het in de bergen.’
Lennart bedankt nog een keer vriendelijk voor de tour en propt hem wat geld in zijn hand. We maken ons uit de voeten als de gids ons nog na roept. ‘Misschien willen jullie morgen nog een tourtje?’
We zwaaien. ‘Ja, misschien! Doei!’ En we springen in de eerste taxi die we tegenkomen.
Voorlopig even geen tourtjes meer voor ons. Of nou ja, niet zolang er geen f voor staat.

ftour dessert

ftour dessert

voor de bab boujloud

voor de bab boujloud

binnen in de medina

binnen in de medina

IMG_4057

Marokko blog #1: De Reis

IMG_3982
Het is zaterdagochtend als ik snel in de badkamer nog wat Rescue Spray op mijn tong spuit. Ik ben er sinds de dag ervoor mee begonnen, maar voel nog steeds de zenuwen door mijn lichaam gieren. Niet alleen ben ik als de dood om in een vliegtuig te stappen, maar ook om dat vliegtuig naar een land zo’n 3000 kilometer van ons veilige huis te nemen mét een 1-jarige die net geopereerd is.
Ik denk aan die moeder die ik op Facebook voorbij heb zien komen die met haar peuter achter op haar rug de hele wereld over reist. Kom op, Cloeder, als zij het kan dan kan jij dit ook.

Elliot houdt zich heel goed totdat we in een lange rij voor de douane staan. Als we nu thuis waren geweest was het tijd voor zijn middagdutje, maar hier staan we tussen een paar verdwaalde toeristen en een heleboel Marokkanen. We proberen van alles om Elliot een beetje rustig te houden; koekjes, speelgoed, op de schouders zitten, maar niks werkt. Ik heb het gevoel dat iedereen naar ons kijkt dus stap ik met Elliot uit de rij om een beetje met hem heen en weer te lopen. Een man die verdacht veel op de Marokkaanse versie van mijn oom Glenn lijkt rijkt een fles water naar mij uit. In het Duits zegt hij dat hij wellicht wel wat wilt drinken. Omdat ik een beetje wanhopig ben neem ik de fles aan schenk wat water in het flesje van Elliot die direct begint te drinken. Stilte.
De rij lijkt opgelucht. ‘Wat een goed idee!’ zeg ik tegen de man terwijl ik de fles met water terug geef. ‘Natuurlijk,’ antwoord hij terwijl hij zich omdraait naar de rij achter zich. ‘Ik heb dan ook twintig kinderen!’ Iedereen barst in lachen uit en de situatie is gered.
Niet veel later stijgen we op terwijl Elliot lekker in mijn armen ligt te slapen. De rest van de vlucht verloopt zonder al te veel problemen en Rescue Spray.

Drieeneenhalf uur later staan we in een volgende rij, namelijk die voor de paspoortcontrole van Fez. Als we daar eenmaal doorheen zijn staat er een chauffeur te wachten die ons naar het hotel brengt. Een gezellige man die ons de oren van de kop kletst tijdens het ritje in zijn minibus compleet met Perzisch minitapijt. We banen ons een weg door de kruip door sluip door straatjes van de stad met 1 miljoen inwoners. We zien van alles: luxe villa’s, geraamtes van apartementencomplexen die nooit afgemaakt zijn en oude huizen die er al honderden jaren zijn.
En dan het enige Westerse herkenningspunt: de grote, gele M. De chauffeur wijst ernaar. ‘Do you know?’ Natuurlijk kennen wij dat, hallo! Ik kom er zo’n beetje iedere week. ‘It’s the Big Tajine!’ roept hij uit en schatert van het lachen. ‘I like Big Tajine! But is very expensive. But I like. But I don’t tell my wife.’ En weer schatert hij van het lachen.
De toon voor de vakantie is gezet. Marokkanen zijn grappig.

Via een onverhard zandweggetje waar een stel geiten aan staan komen we aan bij het prachtige Hotel Sahrai. Wij kwamen er later achter, na veel vragende blikken van taxichauffeurs, dat je het niet uitspreekt als “sahraai”, maar “sahara-i” (zoals de woestijn). Dat verklaard ook meteen waarom voor het hele gebouw zandsteen is gebruikt. Een oase van rust in het drukke gedruis van de stad.
Als we binnenkomen voelen we ons meteen out of place omdat het zo ongelofelijk chique is. We worden onthaald alsof we royalty zijn met uiteraard een kopje Marokkaanse muntthee. De piccolo (met tulband!) loopt voor ons uit met de koffers naar onze kamer waar we uitzicht hebben op de infinity pool die weer uitzicht biedt op de oude medina van Fez. Als Lennart hem een fooitje (van tien euro, want nog geen kleingeld) heeft gegeven, valt de deur achter ons dicht en kijken we elkaar aan. ‘Het is maar goed dat ik mijn loafers mee heb genomen,’ zegt Lennart.

Het is inmiddels al laat en de buiken beginnen te rommelen (hier nog op een goede manier). Het hotel heeft een Marokkaans restaurant en een Frans restaurant. Omdat we toe zijn aan een simpele maaltijd besluiten wij aan te schuiven op de Pastoe geïnspeerde stoelen op het terras van het Franse Relais de Paris. Gelukkig hebben ze ook nog een kinderstoel die perfect in het decor past.
We bestellen allebei heel veilig kip en krijgen niet veel later een met koriander en andere Marokkaanse kruiden doordrenkte kipfilet voor ons neus geschoven. Huh – was dit niet het Franse restaurant?
Ondanks dat smaakte het best en we waren eigenlijk te moe om er nog wat van te vinden. Elliot kreeg de meest fancy aardappelpure met groente, maar ook hij was te moe om nog veel te eten. Niet veel later klimmen we in ons gigantische bed, dat toch iets minder zacht was dan het van een afstandje leek. We nemen ons voor om de volgende dag Fez in te gaan en vallen dan als twee bejaarden met een baby in slaap.
Het eerste gedeelte zit erop, nu begint het echte avontuur!

IMG_3968 IMG_3986 IMG_3979 IMG_3978 IMG_3977 IMG_3966 IMG_3965 IMG_3974 IMG_3967

Dagboek van een baby

8:04
Eigenlijk wil ik me nog een keer omdraaien in mijn slaapzak, maar mama maakt veel lawaai in de badkamer. Ik heb ook wel een beetje honger dus ik roep haar maar. Hallo! Vanille pap! Nu!

8:50
Meteen lekker gepoept. Morning thunder noemt papa dat. Mama is boos. Volgens mij hebben we haast.

8:55
Pfff nu al in de auto. Veel te vroeg voor deze baby. Pippa kijkt ook niet al te blij.

9:05
Ik word weer eens achtergelaten bij Annelou. Prima hoor, ze weet precies wanneer ik naar bed wil, wat eigenlijk nu is, maar dat is ook zo ongezellig als je net binnen bent.

10:00
Second breakfast met ananas en banaan. Ze noemen het ook wel een fruithapje.

10:15
Genoeg gezellig gedaan, breng me maar naar bed.

12:30
Er komt een vrouw binnen lopen die op mijn moeder lijkt, maar dan met blauw haar. Ziet er niet uit. Oh wacht, volgens mij is ze het toch.

13:00
Een halve krentenbol voor mij en een halve voor Pippa Loen. Alsjeblieft!
Mama is boos omdat ik deel. In wat voor wereld ben ik terecht gekomen? En hoe kan ik haar nog serieus nemen met dat haar?

14:00
Weer in de auto. We zijn mijn paspoort gaan halen (een boekje met mijn foto erin) in een groot gebouw. Ik mocht daar op de balie zitten, maar niet aan de pen komen. Mama wees naar de bloemen, maar dat vond ik geen bal aan. Daarna gingen we buiten een foto maken die nergens op sloeg.

IMG_3577

Zie!

14:30
We zijn op een plek waar allemaal woonkamers zonder speelgoed zijn. Heel saai. Mama maakt van alle banken en stoelen foto’s. Waarom? Thuis hebben we dat ook staan.

14:36
Ze heeft me op een hele kleine bank neergezet voor een foto en ik moet bijna huilen, maar gelukkig trekt de verkoper een gekke bek, wat ik wel leuk vind.

IMG_3497

15:00
Omdat we dichtbij waren zijn we naar opa’s werk gereden, maar hij is er niet.

15:45
Flesje en eindelijk weer slapen. Werd tijd.

17:30
Wakker geworden met een gek gevoel in mijn buik. Ik weet niet zeker of ik alweer honger heb of …

17:32
Gepoept. Mama heeft me gelukkig meteen een schone luier gegeven en we hebben mijn drol in het toilet uitgezwaaid.

17:42
Nog een keer gepoept. Mama heeft het over een dure grap, maar ik vind het persoonlijk niet zo lollig. Een opluchting, dat wel.

18:00
Even op Snapchat gezeten.

18:52
We gingen samen met Pippa naar het station wandelen om papa op te halen. Hij herkende me meteen aan mijn racefiets (die mama duwt).

19:10
Biologisch stamppotje gegeten. Als toetje neem ik patat van papa en mama.

19:30
Gezellig met een colafles gespeeld.

20:00
Welterusten allemaal!

22:00
Oké, nu echt welterusten.

2:00
Grapje!

Taiko

Omdat ik Sandra op het hart had gedrukt dat ik absoluut geen afscheidsfeestje wilde, besloot ze om mij op een wel heel bijzondere manier te trakteren. Ik roep namelijk al een hele tijd dat ik graag bij Taiko in het Conservatorium Hotel wil eten, waar Shilo van Coevorden chef-kok is. Dus in plaats van een potje te janken in Oosterbeek, stapten we in de auto en gingen we op weg naar Amsterdam. Na een middag shoppen, verwend te worden met mooie schoenen en lippenstift (ik voelde me weer even 14 en met tante op stap), ploften we om zes uur neer op de grote loungebanken in het hotel. We begonnen met rose cava waar we niet alleen proosten om negen jaar gezellig samen gewerkt te hebben, maar ook op een goede toekomst met Gentle Monster.

IMG_3142

Daarna namen we plaats in het prachtig gestyled restaurant. Het menu is Aziatisch geïnspireerd en dat komt ook terug in de inrichting. Ik weet niet wat ik leuker vond; de opgestapelde manga tussen al het design of de (vintage?) kokeshi dolls die op sommige tafels stonden. Zoals de achternaam al doet vermoeden is Shilo familie (achterneef) en vind ik het ook heel erg leuk dat hij even komt groeten. Omdat je niet dagelijks bij hem komt eten en het toch een speciale gelegenheid is kiezen we er voor om het door hem samengestelde Omakase-menu van acht gangen te volgen.

Als de gerechten een voor een geserveerd worden door een uiterst aardige stagiaire, heb ik het gevoel dat ik een aflevering van Chef’s Table terecht ben gekomen. Ik mis alleen Vivaldi’s four seasons op de achtergrond, maar in plaats daarvan klinkt een relaxte mix van Bonobo en Lemongrass door het restaurant. Veel beter.
Het menu neemt ons mee op een reis door Aziatische landen zoals Japan, Korea en Thailand. Watermeloen met sisho, Noordzee sashimi en wagyubeef zo ongelofelijk mals dat je het voor altijd zou kunnen blijven eten.
Uiteraard heb ik me ongelofelijk misdragen, want alles zag er zo mooi uit dat ik wel foto’s moest maken.

Ik ben natuurlijk geen culinair journalist, maar wat ik jullie wel kan zeggen is dat als je echt iets bijzonders wilt meemaken, dan moet je zeker een keer bij Taiko eten. Sit back en laat je zintuigen verwennen. Geloof me, het is een ervaring om nooit meer te vergeten.
Bedankt Sandra!

IMG_3149 IMG_3151 IMG_3152 IMG_3153 IMG_3155 IMG_3156 IMG_3160 IMG_3166 IMG_3170 IMG_3172 IMG_3173 IMG_3185

Inspiratie: Fashionable in Fez

66db98f874f07a9bedfb1ca79f0ff20d

Je kent het wel: je boekt een weekendtrip naar, ik noem maar wat, Parijs en vervolgens moet je hele garderobe om. Je zal niet te onderscheiden zijn van de echte Française. En dus ga je op pad voor gestreepte shirtjes, ballerina’s, boyfriend jeans en probeer je af en toe zo nonchalant mogelijk zo’n lang sigaretje te roken.
Het jaar daar op ga je naar Milaan en ruil je die Franse handel in voor korte, verleidelijke jurkjes, hoge hakken en een Italiaanse designer op je neus (een zonnebril, niet Valentino zelf). Sartorialist, waar ben je?

Dit is het probleem dat ik heb, waar ik maar naar toe ga. Vakantie geboekt en het shoppen begint al voor ik op de bestemming gearriveerd ben.
Vorige week boekten Lennart en ik voor het eerst sinds twee jaar weer eens een vakantie. Marokko stond altijd al hoog op mijn lijstje, dus toen ik een scherpe aanbieding voor een 8-daags verblijf in een poepchique hotel in Fez zag (thank you holidayguru!), hoefde ik niet lang na te denken. Waar ik ook niet lang over na hoefde te denken is wat mijn FFE (Fez Fashion Essentials) moeten zijn. Want wat draag je nou als je op vakantie gaat naar Marokko?
Juist, de kaftan! Een maxi dress of een jumpsuit kan natuurlijk ook, leuk sandaaltje erbij en je bent klaar voor de souk.

e60c179b8333ab84b927d258b94213f6  
ceef4fea1e0813873f5f8e34b3fb1420 firstorder12
trend-page13

Bizarre huizen #1: De Grenen Taj Mahal

In mijn dagenlange zoektochten naar het perfecte huis door de chaos dat funda heet, kom ik natuurlijk ook een heleboel huizen tegen die op zijn zachts gezegd… behoorlijk bizar zijn. Vandaag heb ik weer zo’n pareltje gevonden. Of hoe ik het noem: ‘De Grenen Taj Mahal.’

Daar zagen jullie elkaar dan. Allebei grepen jullie naar een mooie pastinaak in de biowinkel om de hoek. Het was liefde op het eerste gezicht. Hij, muzikant en meubelmaker, jij een passie voor rieten manden en keramiek. Het duurde niet lang voor jullie samen op zoek gingen naar eetbaar onkruid (dat gewoon langs het fietspad groeit!), gingen shoppen voor t-shirts van bamboe katoen en tijdens midweek wandelen door de schone natuur van Denemarken ging hij dan eindelijk op zijn knieën. Het werd tijd voor de volgende stap: samen een huis kopen. Over de inrichting denken jullie lang na. Jij hebt altijd al een zwak gehad voor grenen omdat het zo mooi combineert met jouw collectie manden. Hij wilt niks anders dan jou gelukkig maken en bouwt uit liefde voor jou een grenen Taj Mahal (grappig, want jullie zijn ook gek op Indiaas eten!). Met zonnepanelen natuurlijk.
Jullie wonen er een paar jaar met heel veel plezier, maar zoals bij velen begint het avontuur te roepen. Jullie besluiten om terug naar moeder natuur te gaan en zelf een huis van geitenpoep ergens in Afrika te bouwen. Helaas moeten jullie het veilige nest daarom wel te koop zetten…

096_2160 097_2160 099_2160 102_2160 114_2160
104_2160 115_2160 120_2160

Ps. Ik vond wel dat dit huis potentie had.