Marokko blog #1: De Reis

IMG_3982
Het is zaterdagochtend als ik snel in de badkamer nog wat Rescue Spray op mijn tong spuit. Ik ben er sinds de dag ervoor mee begonnen, maar voel nog steeds de zenuwen door mijn lichaam gieren. Niet alleen ben ik als de dood om in een vliegtuig te stappen, maar ook om dat vliegtuig naar een land zo’n 3000 kilometer van ons veilige huis te nemen mét een 1-jarige die net geopereerd is.
Ik denk aan die moeder die ik op Facebook voorbij heb zien komen die met haar peuter achter op haar rug de hele wereld over reist. Kom op, Cloeder, als zij het kan dan kan jij dit ook.

Elliot houdt zich heel goed totdat we in een lange rij voor de douane staan. Als we nu thuis waren geweest was het tijd voor zijn middagdutje, maar hier staan we tussen een paar verdwaalde toeristen en een heleboel Marokkanen. We proberen van alles om Elliot een beetje rustig te houden; koekjes, speelgoed, op de schouders zitten, maar niks werkt. Ik heb het gevoel dat iedereen naar ons kijkt dus stap ik met Elliot uit de rij om een beetje met hem heen en weer te lopen. Een man die verdacht veel op de Marokkaanse versie van mijn oom Glenn lijkt rijkt een fles water naar mij uit. In het Duits zegt hij dat hij wellicht wel wat wilt drinken. Omdat ik een beetje wanhopig ben neem ik de fles aan schenk wat water in het flesje van Elliot die direct begint te drinken. Stilte.
De rij lijkt opgelucht. ‘Wat een goed idee!’ zeg ik tegen de man terwijl ik de fles met water terug geef. ‘Natuurlijk,’ antwoord hij terwijl hij zich omdraait naar de rij achter zich. ‘Ik heb dan ook twintig kinderen!’ Iedereen barst in lachen uit en de situatie is gered.
Niet veel later stijgen we op terwijl Elliot lekker in mijn armen ligt te slapen. De rest van de vlucht verloopt zonder al te veel problemen en Rescue Spray.

Drieeneenhalf uur later staan we in een volgende rij, namelijk die voor de paspoortcontrole van Fez. Als we daar eenmaal doorheen zijn staat er een chauffeur te wachten die ons naar het hotel brengt. Een gezellige man die ons de oren van de kop kletst tijdens het ritje in zijn minibus compleet met Perzisch minitapijt. We banen ons een weg door de kruip door sluip door straatjes van de stad met 1 miljoen inwoners. We zien van alles: luxe villa’s, geraamtes van apartementencomplexen die nooit afgemaakt zijn en oude huizen die er al honderden jaren zijn.
En dan het enige Westerse herkenningspunt: de grote, gele M. De chauffeur wijst ernaar. ‘Do you know?’ Natuurlijk kennen wij dat, hallo! Ik kom er zo’n beetje iedere week. ‘It’s the Big Tajine!’ roept hij uit en schatert van het lachen. ‘I like Big Tajine! But is very expensive. But I like. But I don’t tell my wife.’ En weer schatert hij van het lachen.
De toon voor de vakantie is gezet. Marokkanen zijn grappig.

Via een onverhard zandweggetje waar een stel geiten aan staan komen we aan bij het prachtige Hotel Sahrai. Wij kwamen er later achter, na veel vragende blikken van taxichauffeurs, dat je het niet uitspreekt als “sahraai”, maar “sahara-i” (zoals de woestijn). Dat verklaard ook meteen waarom voor het hele gebouw zandsteen is gebruikt. Een oase van rust in het drukke gedruis van de stad.
Als we binnenkomen voelen we ons meteen out of place omdat het zo ongelofelijk chique is. We worden onthaald alsof we royalty zijn met uiteraard een kopje Marokkaanse muntthee. De piccolo (met tulband!) loopt voor ons uit met de koffers naar onze kamer waar we uitzicht hebben op de infinity pool die weer uitzicht biedt op de oude medina van Fez. Als Lennart hem een fooitje (van tien euro, want nog geen kleingeld) heeft gegeven, valt de deur achter ons dicht en kijken we elkaar aan. ‘Het is maar goed dat ik mijn loafers mee heb genomen,’ zegt Lennart.

Het is inmiddels al laat en de buiken beginnen te rommelen (hier nog op een goede manier). Het hotel heeft een Marokkaans restaurant en een Frans restaurant. Omdat we toe zijn aan een simpele maaltijd besluiten wij aan te schuiven op de Pastoe geïnspeerde stoelen op het terras van het Franse Relais de Paris. Gelukkig hebben ze ook nog een kinderstoel die perfect in het decor past.
We bestellen allebei heel veilig kip en krijgen niet veel later een met koriander en andere Marokkaanse kruiden doordrenkte kipfilet voor ons neus geschoven. Huh – was dit niet het Franse restaurant?
Ondanks dat smaakte het best en we waren eigenlijk te moe om er nog wat van te vinden. Elliot kreeg de meest fancy aardappelpure met groente, maar ook hij was te moe om nog veel te eten. Niet veel later klimmen we in ons gigantische bed, dat toch iets minder zacht was dan het van een afstandje leek. We nemen ons voor om de volgende dag Fez in te gaan en vallen dan als twee bejaarden met een baby in slaap.
Het eerste gedeelte zit erop, nu begint het echte avontuur!

IMG_3968 IMG_3986 IMG_3979 IMG_3978 IMG_3977 IMG_3966 IMG_3965 IMG_3974 IMG_3967

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *