Hoera! Het is een… acrobaat.

6458500427_1_1_1Eerlijk toegegeven was ik best wel zenuwachtig op de dag van de 20 weken-echo. Ja ok, ik was ook super hyped omdat we ook het geslacht te horen zouden krijgen, maar het blijft toch een medische echo. En dan maakt het toch niet helemaal uit of en nou een jongen of een meisje is, je wilt gewoon maar één ding: een gezond kind. Lennart was er als Feyenoorder in elk geval van overtuigd dat het een stoere zoon zou worden, want de echo zou gemaakt worden in het Matserhuis op de Rotterdamsingel in Arnhem.
Eenmaal in de wachtruimte hadden we weinig tijd om ons druk te maken, want we waren vrijwel direct aan de beurt. De echoscopist stelde een paar vragen als; heb je gerookt of alcohol gedronken tijdens je zwangerschap (nee) en heb je foliumzuur geslikt (ja) ook voor je zwangerschap (ja). Met 100% score mocht ik direct door voor de echo, het is net een spelshow. Het feest begon meteen want op het grote scherm zagen wij als eerste beeld heel duidelijk een ruggetje, maar wel in een vreemde positie.
‘Je kindje is een koprol aan het maken,’ vertelde de echoscopist. ‘Het lijkt erop dat het gaat lukken.’
Ah ja, dat het een acrobaat is voel ik al dagen.
Toen de baby klaar was met zijn koprol kon het “controleren” beginnen. Het was een stuk minder erg dan we dachten. Persoonlijk had ik verwacht dat ze met een grote checklist naast me zou zitten. Hoofd: check! Tien vingers: check! Hart: check! Benen: dubbel check!
Daarentegen werd er constant ingezoomd op zwarte vlekken op de het beeldscherm. ‘Zie je,’ zei de echoscopist dan tegen ons. ‘Dit is de aorta en die geef ik even een kleurtje zodat we kunnen zien wat ‘ie doet. Zie je! Nu loopt er blauw door de boog heen en dat is helemaal perfect.’
Lennart en ik knikten. ‘Ooooh ja.’
‘En hier zie je de voeten, die zijn nu nog zo groot als het onderbeen.’
Dat liet ik even op me inwerken. Voeten zo groot als het onderbeen, dat kan niet kloppen. ‘Dat hebben alle baby’s,’ legde ze snel uit. ‘Uiteraard trekt dat later bij en zijn ze bij de bevalling gewoon goed in verhouding.’
‘Gelukkig,’ zuchtte ik. ‘Ik dacht dat we een hobbit kregen.’
En toen kwam eindelijk dé vraag waar we op zaten te wachten. Of we het geslacht wilden weten.  Ja ja ja!
Ze ging op zoek, maar de acrobatische stunten werkten niet echt mee dus moest ze af en toe behoorlijk in mijn buik drukken of schudden. Al snel was “het” gevonden. ‘Nou, dat is duidelijk,’ lachte ze.
Ja, dat was behoorlijk duidelijk, want op het beeldscherm zag ik (sorry, ik kan het niet anders omschrijven) twee ballen en een piemel. ‘Een jongen?’ vroeg ik voor de zekerheid. De echoscopist knikte. ‘Dat kan niet missen.’
Lennart en ik grepen elkaars hand. ‘Een jongen!’ Ik moest natuurlijk even een traantje wegpinken.
We hadden allebei heel sterk het gevoel gehad dat het een jongen zou worden, maar ik heb altijd gedacht dat mijn eerste een dochter zou zijn. Ik moest dus ongelofelijk wennen aan het idee dat ik moeder van een zoon zou worden. Ik bedoel, met meisjes kan ik omgaan, Kirstie heb ik vroeger ook wel verschoond, maar nu krijg ik dus met zo’n piemeltje te maken. Klein paniekmomentje, dat al heel snel weer vervloog, want we gingen nog proberen naar het hoofdje te kijken. Ook omdat we de leukste “foto’s” van de echo mee zouden krijgen op een USB-stick.
Meneer liet zich echter niet fotograferen, want nog steeds te druk met koprollen maken. ‘Zou je misschien even je voeten in de bank kunnen zetten en je buik optillen en heel hard met je billen kunnen schudden?’ vroeg de echoscopist aan me. Kan ik dat? Mevrouw, dat is mijn specialiteit.
Na een stuk of wat ongemakkelijke wiggles, bleek onze zoon totaal niet onder de indruk. Sterker nog: hij had zijn arm over zijn gezicht geslagen. ‘Maar nu zien we dat armpje wel heel goed!’ riep de echoscopist enthousiast. Ja, echt heel leuk!
Als laatste poging vroeg ze me om naast de bank op en neer te springen. Dat was het moment dat ik alle hoeken controleerde op camera’s en de deur op Frans Bauer, maar nee, ik zat niet in Banana Split verzekerde ze me.
Na een tijdje te hebben staan springen was onze acrobaat eindelijk zo gedraaid dat we hem konden zien. Klein dopneusje, mondje open en nog altijd die arm naast zijn gezicht. De foto werd gemaakt en daarmee hadden we een mooie afsluiting van onze 20 weken-echo.
De echoscopist schudde ons de hand en feliciteerde ons. ‘Een hele fijne jaarwisseling, jullie kunnen met een gerust hart het nieuwe jaar in.’ En dat is zeker waar.
Om twaalf uur hebben wij geproost op een mooie, gezonde, zoon.
Ons jaar kan nu al niet meer stuk!

Gelukkig nieuw jaar iedereen!

19222_20141229_OBST-_HF_0012

Een van de weinig goede foto’s die we konden maken van onze acrobaat.

One thought on “Hoera! Het is een… acrobaat.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *