When life gives you lemons


Ik had het kunnen weten.
Ja, dat dacht ik die maanden daarvoor ook, maar nu had ik het écht aan alles kunnen weten. En toch negeerde ik het. Kijk, normaal heb ik gewoon een goed werkende citrus waar ik bij wijze van de klok op gelijk kan zetten, maar die veranderde plotseling. Zo was ik tijdens mij werkbezoek in Wenen zomaar een paar dagen “te laat” waardoor ik me afvroeg of het wel verstandig was om aan de zoveelste Aperol Spritz van de dag te beginnen. Eenmaal thuis bleek het vals alarm en op de een of andere manier voelde ik me wel opgelucht. Nog even niet, dacht ik.
Ook de maand daarop besloot opoe pas anderhalve week later op visite te komen. Na een stuk of drie negatieve zwangerschapstesten begon dat opgeluchte gevoel plotseling plaats te maken voor een kleine teleurstelling.
Omdat ik er niet zo’n “ding” van wilde maken en mijn citrus toch ontregeld leek te zijn besloot ik de testen voorlopig even links te laten liggen.
Maar de maand daarop had ik het kunnen weten. Het begon met een bezoekje bij de dokter omdat ik plotseling zo’n pijn had in mijn rechterborst. Omdat je tegenwoordig toch maar beter voorzichtig kunt zijn liet het voor de zekerheid even nakijken, maar er bleek gelukkig niks aan de hand (of toch wel?). De meisjes stonden er wel anders bij, maar goed, dat kan allemaal met die citrus te maken hebben.
De rest van die dag lag ik uitgeteld op de bank. ‘Het lijkt wel alsof ik een week heb gefeest op Ibiza,’ zei ik tegen Lennart. Zo moe was ik. Ook de dag erop toen ik op weg was naar een klant in België kon ik aan niks anders denken dat een klein dutje langs de weg. En hoewel mijn maag een beetje draaierig voelde op de terugweg besloot ik toch een broodje bij de benzinepomp te kopen; bacon en ei iets wat ik normaal nooit kies, maar het smaakte me best en die zak Haribo kindermix die ik erachteraan nam nog veel beter.
Ja, alles wees erop. Het zou misschien zelfs zo kunnen zijn dat Elliot niet de hele dag dank je in het Chinees zei, zoals wij dachten, maar “zusje”.

Dus besloot ik op zaterdagmiddag in de Jumbo met mijn neus boven de Hollandse garnaaltjes, want daar had ik plotseling zo’n zin in, dat ik toch maar even een Clearblue zou meenemen. Ik zou niks tegen Lennart zeggen – was ‘ie negatief dan zou ik het ding in de prullenbak gooien en was het nooit gebeurd.
Maar zo lang als dat de andere testen erover deden om enkel een streepje aan te geven, zo snel was deze om een dik vet kruis te weergeven. Ik schrok me dood.
Ik snelde me naar de woonkamer waar Lennart aan het schilderen was en stak de test door de kier van de deur. ‘Wat?!’ riep hij uit. ‘Ben je zwanger?!’
Ik knikte.
Daarop volgde een lange knuffel en keken we elkaar aan. ‘Hoe gaan we dit doen? Eén kind is al zo heftig!’
‘Nou ja,’ zei Lennart. ‘Eén ding is zeker, die Gucci’s (schoenen) kan je vergeten.’
Dat was overigens een grapje, want Lennart weet heel goed dat ik die schoenen nodig heb om door mijn zwangerschap heen te komen. Het zijn trouwens ook de ultieme mom shoe’s…. Chriselle Lim draagt ze, dat zegt genoeg… oké, ik dwaal af.
Terwijl ik een bord pasta al forno en daarna een pot augurken (het cliché is waargemaakt) naar achteren werk besluiten we dat we dit kunnen! Hoe weten we nog niet, maar ik weet wel dat jullie de komende tijd weer veel blogs en baby(kamer)updates kunnen verwachten van een chaotische, gestreste, maar o zo gelukkige moeder.

Elliot wordt een grote broer!!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *