De dag dat ik plotseling een baby kreeg.

Het is alweer drie weken geleden dat oma die dinsdagavond tijdens het eten kwaad op me werd. Ik was vroeg thuis gekomen van mijn laatste werkdag omdat ik voorweeën had. Heel normaal, dachten Google en ik, niks om me zorgen over te maken.
Maar nu kreeg ik geen hap spinazie meer door mijn keel en als oma boos wordt en roept dat je de verloskundige moet gaan bellen, dan doe je dat. Al is het maar om haar (ok, en jezelf) gerust te stellen.
De verloskundige wilde mij toch wel even op de praktijk zien. Lennart en Kelly gaan met me mee. Ik grap nog tegen Annelou (tante) en oma: ‘Als ik vanavond moet bevallen, wil iemand dan een lap door mijn badkamer trekken? Die moet echt gedaan worden.’

Een uur later lig ik in het Rijnstate met twee centimeter ontsluiting. Een maand te vroeg… niks aan te doen. Gewoon puffen. Je krijgt een baby. Nu. Nou ja, over een paar uur.
De baby lag in stuitligging dus alles werd nauwkeurig in de gaten gehouden: zijn hartslag, de sterkte van mijn weeën en weet ik veel wat nog meer. Met de gynaecoloog spraken we af dat we voor een natuurlijke bevalling gingen omdat de baby nog klein was, maar mocht er om wat voor reden dan ook iets niet volgens plan gaan, dan een keizersnede.
De details van die nacht bespaar ik jullie. Natuurlijk heb ik alle cliché’s uit de kast getrokken, van het gillen dat ik het niet meer wil tot ‘geef me nú iets tegen de pijn!’.
De persfase haal ik, maar na een half uur persen moeten we toch naar de operatiekamer omdat de hartslag van de baby omlaag gaat. Uitgeput als ik ben, word ik bijna blij van dat nieuws. Dat gevoel gaat al snel weg als blijkt dat de ruggenprik die ik voor de operatie krijg niet aan blijkt te slaan en ik dingen voel die je écht niet wil voelen (yup.) Godzijdank brengen ze me snel onder narcose.

Een selfie nemen terwijl je vriendin door hel gaat is altijd een goed idee.

Een selfie nemen terwijl je vriendin door hel gaat is altijd een goed idee.

Ik word wakker op de uitslaapzaal. Alleen.
Ik kijk om me heen. Waar is Lennart? Waar ben ik eigenlijk? Waar is mijn kind?
Al snel komt er een man naar me toe. ‘Gefeliciteerd met Elliot,’ zegt hij. ‘Lennart komt er zo aan.’
Er zit niks anders op dan te wachten. Hoe laat is het eigenlijk? Hoe lang heb ik geslapen?
Het blijkt niet zo lang te zijn. Lennart komt naar me toe en laat me een foto zien van Elliot. Ik ben nog behoorlijk vlak van de morfine en vraag: ‘Is het wel een leuk kind om te zien?’
Lennart lacht en knikt. ‘Hij is prachtig.’

We gaan terug naar de verloskamer waar ik opgefrist word voordat we naar Elliot gaan. Hij doet het goed en is gezond, maar omdat hij zo vroeg geboren is ligt hij in de couveuse op de kinderafdeling. Daar word ik met bed en al naartoe gereden om kennis te maken. Ik ben best zenuwachtig. Normaal zegt iedereen altijd tegen je: ‘Een bevalling is hard werken en pijnlijk, maar het moment dat je je kind op je borst krijgt vergeet je alles.’
Dat stukje heb ik natuurlijk gemist. Ik vroeg me af of ik hem überhaupt mocht aanraken.
Eenmaal op de kinderafdeling wijst Lennart naar een couveuse met blauwe onderkant. ‘Daar ligt-ie.’
Ze zetten mijn bed naast de couveuse en ik zie daar in alle rust het mooiste, kleine mannetje liggen dat ik ooit heb gezien. Hij kijkt om zich heen met die grote ogen die hij heeft gekregen. De couveuse mag even open en ik mag hem aanraken. Hij is zacht en warm. Ik kan bijna niet geloven dat hij echt van mij is. Pas als hij eindelijk even uit de couveuse mag en ik hem in mijn armen krijg voel ik het. Als Lennart en ik een tijdje met hem gezeten hebben mag de rest van de familie (die de nacht op de gang doorgebracht hebben) kennis komen maken met hun kleinzoon/neefje.
Ik ben een trotse mama.

11025974_982601065092409_3525391700245066607_o

Oké, dus het is niet zo gegaan als ik had gehoopt. Het herstel van een keizersnede duurt best lang, een week heen en weer schuifelen door de gangen van het ziekenhuis om mijn kind te zien en in het holst van de nacht kolven om de borstvoeding op gang te krijgen… Maar het belangrijkste is dat Elliot gezond op deze wereld is gekomen. Ik ben blij dat de gynaecoloog de beslissing zo snel nam en ondanks dat het een helse nacht was, is het me toch allemaal waard geweest als ik mijn kleine man zie.
In plaats van vrijdag een week later mogen we die zondag al naar huis nadat Elliot binnen no time van de high care afdeling naar medium care ging en zelf zijn sonde eruit trok. Dat meneer haast had was al duidelijk.
En ik ben blij toe, want nu kan ik extra lang van onze tijd samen genieten. 

Elliot, morgen alweer 3 weken oud.

Elliot, morgen alweer 3 weken oud.

2 thoughts on “De dag dat ik plotseling een baby kreeg.

  1. Een schitterend emotioneel verhaal. Terwijl ik het las, leek het net alsof ik het mee gemaakt hebt.
    Ik wens jullie -als trotse ouders- heel veel geluk en plezier met Elliot!

    Joan van Poelje
    (Een vriendin van oma van Coevorden)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *