14 Weken: het verhaal van Olive.

23 WEKEN EN 3 DAGEN
‘Begrijpt u het, mevrouw Hubner?’ De gynaecoloog van het ziekenhuis in Delft kijkt me aan met een ernstige blik, wachtend op mijn bevestiging. Ik knik, want ik begrijp het maar al te goed. Na wat ik dacht dat een simpele controle zou worden in verband met wat bloedverlies, word ik met spoed opgenomen in het ziekenhuis in Leiden. Zowel de verloskundige als de gynaecoloog hebben een ontsluiting gezien die past bij de laatste weken van een zwangerschap. De kans is dus groot dat ik nu ga bevallen. Met 23 weken en 3 dagen. Als dat gebeurt, dan heb ik niks. Een dood kind. Dat is bij de wet zo geregeld hier in Nederland. Pas vanaf 24 weken wordt er aan actieve opvang gedaan en laten we eerlijk zijn, ook dan zijn de kansen voor je kind nihil.
Dus ja, mevrouw de gynaecoloog, ik begrijp maar al te goed wat je zegt.
‘Misschien is het handig dat je je man belt, dan kan hij naar je toe komen.’
Ja, dat kan, ware het niet dat het nu 8 uur vroeger in Texas is en het een kleine 20 uur duurt voordat hij hier is mits hij nú in het vliegtuig stapt. De gynaecoloog slikt. ‘Wat lastig dat je man nu in het buitenland is. Is er iemand anders die met je mee kan?’
Gelukkig zijn daar Annelou en even later mijn moeder om me bij te staan. Ik word met de ambulance naar Leiden gebracht. Daar hetzelfde verhaal, dezelfde onderzoeken. ‘Begrijpt u wat we zeggen, mevrouw Hubner?’
Ik begrijp het.

24 WEKEN EN 3 DAGEN
Wonder boven wonder zien de artsen een verandering in mijn baarmoedermond, die is namelijk weer lang. Mij is uitgelegd dat ik de baarmoedermond moet ziet als een paar lippen die je strak kan trekken of kan tuiten. Nu is mijn baarmoedermond kennelijk aan het tuiten en zien ze, ook omdat ik geen weeën heb, geen gevaar meer. Ik mag naar huis, maar het is belangrijk dat ik niks doe. Elliot niet op tillen, geen vaatwasser uitruimen, geen rondje met Pippa, helemaal niks.
De bank is mijn nieuwe territorium die ik afbaken met popcorn, repen chocola, mijn MacBook, de afstandbediening en mijn favoriete groene plaid. Dat klinkt allemaal leuk, maar geloof me, dat verveelt al heel snel. Maar het is voor het goede doel en als ik het zo vol kan houden om de baby vast te houden, dan doe ik dat, dat begrijp je.

27 WEKEN
Wederom bloedverlies. Het is maar weinig en bij de vorige twee keer was het én vals alarm én moest ik toch weer een nacht in het ziekenhuis doorbrengen. Ik overweeg om het te negeren omdat ik geen zin heb om weer een nacht te zweten op zo’n plastic ziekenhuisbed.
Toch bel ik maar even, voor de zekerheid. Uiteraard willen ze me zien dus pak ik opnieuw mijn weekendtas in, ook voor de zekerheid, en stappen we weer in de auto. In Delft aangekomen krijg ik voor de zoveelste keer een echo, een hartfilmpje en een inwendig onderzoek. Bij dat laatste zie ik aan het gezicht van de gynaecoloog dat het niet goed is. Ze kijkt nog eens via de echo en ik ben inmiddels zo getraind dat ik óók iets zie wat niet klopt: een uitpuilende vochtblaas. Er hing dus letterlijk een stuk van de vruchtzak uit mijn baarmoedermond die ervoor zorgde dat ik een ontsluiting van 2 cm had.
De gynaecoloog komt behoorlijk paniekerig over. ‘Ik ga je naar Leiden sturen,’ zegt ze. ‘Ik laat direct een ambulance komen. Het ziet ernaar uit dat je gaat bevallen. Ik ga je meteen longrijping geven. En magnesium en weeënremmers.’ Ze legt me uit waar alles voor is. Op mijn vraag of ik nog naar het toilet mag schud ze heftig haar hoofd. ‘Je moet nu plat blijven, iedere minuut telt. Begrijpt u dat, mevrouw Hubner?’
Ik begrijp het.

In de ambulance word ik overvallen door de hitteaanval die magnesium heet. Mijn adem is zo heet dat ik het idee heb dat ik zo vuur ga spugen. De ambulancebroeder, dezelfde van de vorige keer, probeert me een beetje af te leiden door met me te kletsen. Ik probeer nog een beetje beleefd te antwoorden, maar op een gegeven moment staar ik maar wat door de openingen in de raamfolie naar buiten en zie al snel weer het gigantische gebouw van het LUMC opduiken.
Ik word op bedrust gezet, ik mag zelfs niet met mijn benen over de rand bungelen. Lennart blijft bij me slapen en we tillen daar onze relatie naar een heel nieuw level: het bejaardenlevel. Hij helpt me met de po, wast me en smeert me in met bodylotion want de artsen vinden dat ik altijd zo lekker ruik en die reputatie wil ik graag behouden. De baby komt gelukkig die dag niet. En de dag daarop ook niet. En die daarop en daarop ook niet. Hoewel ik me eigenlijk heel goed voel en de baby het ook goed doet, ziet het er niet naar uit dat ik voor mijn bevalling nog thuis kom. Wanneer die bevalling gaat plaatsvinden dat weten we niet. Het zou kunnen zijn dat ik het uitzing tot de uitgerekende datum (1 augustus), maar het kan ook ieder moment zijn. Als ik de dertig weken maar haal, denk ik. En 30 wordt mijn nieuwe streefgetal. Volgens de artsen zitten we qua termijn al aan de gunstige kant. ‘Baby’s die met 27 weken geboren worden hebben hele goede overlevingskansen.’ Wel met een boel complicaties, die ons haarfijn uitgelegd worden door de neonatoloog. Bijvoorbeeld hersenbloedingen, achterstand in de motoriek of ademhalingsproblemen. Ieder scenario moet besproken worden. ‘Begrijpt u alles wat we net hebben uitgelegd, mevrouw Hubner?’
Ja, ik begrijp het.

28 WEKEN
Ik krijg antibiotica voor een bacterie die ik kennelijk bij me draag. 40% van de vrouwen schijnen het te hebben zonder er last van te krijgen, maar een premature baby zou er ziek van kunnen worden dus krijg ik om de vier uur zo’n heerlijk pilletje. Ik mag inmiddels ook voorzichtig zelf naar het toilet en -thank the lord- douchen!
De baby blijft rustig zitten, maar helaas wel in stuit. Dat is niet handig omdat ze dan een keizersnede moeten uitvoeren. En de placenta ligt precies onder het litteken van de vorige. Dus moeten ze weten welke bloedgroep ik ben voor het geval ze er toch doorheen moeten en er extra bloed aanwezig moet zijn. Die keizersnede baart me wel een beetje zorgen omdat ik bij de vorige de verdoving niet aansloeg. Ik hoop dat de baby draait zodat ze op de natuurlijke manier kan komen, ze is toch nog heel klein. Toch bereiden de artsen ze zich voor op een keizersnede door toch al wat bloed naar het laboratorium te sturen. ‘Voor de zekerheid. Dat begrijpt u toch wel, mevrouw Hubner?’

29 WEKEN EN 5 DAGEN
Ik voel dat ik koorts heb, maar ik lig met de deken tot aan mijn neus te rillen in bed. De verpleger komt mijn temperatuur opnemen, die is 38,9 graden. ‘Ik ga het heel even doorgeven aan de arts,’ zegt hij. Ik app Lennart dat ik me niet lekker voel. Het is iets voor twaalven en hij wilde eigenlijk net gaan slapen. Ik zeg dat hij dat gewoon moet gaan doen en dat ik hem wel app als er iets is, maar dat ik waarschijnlijk gewoon een griepje van Elliot overgenomen heb.
Als ik even later de gynaecoloog de kamer binnen zie komen met het echoapparaat weet ik dat het foute boel is. En dat het fout is dat blijkt; het vruchtwater is aanzienlijk minder geworden, de hartslag van de baby veel hoger dan normaal. Ik heb een infectie in mijn baarmoeder. Het is zaak voor de gezondheid van ons beide dat de baby, die nog steeds in stuit ligt, nu zo snel mogelijk gehaald wordt. En dus lig ik een kleine twee uur later op de operatietafel. Lennart aan mijn zijde. Ik ben bang voor de operatie. Het team in de o.k. spreekt alles duidelijk met me door. Dat ze stoppen als ik iets voel, dat ze bijsturen met pijnstilling waar nodig. ‘Begrijpt u dat allemaal, mevrouw Hubner?’


De operatie is een hel. Hoe kan een lichaam van een kilo of 55 nou niet goed verdoofd worden? Lennart houdt mijn hand linkerhand vast, één van de anesthesisten mijn rechter. Ik huil van de pijn en bid tegelijk dat ze me niet onder narcose zullen brengen omdat ik boven alles nog het meeste bang ben om nooit meer wakker te worden.

Onze dochter Olive wordt om 2:20 uur geboren. Ik heb het gezien en ben daar zo enorm dankbaar voor. Terwijl ze haar aan de andere kant van het doorzichtige plastic doek voor ons hielden, stak ze haar handen naar ons uit alsof ze direct bij ons wilde.
Het duurt maar een paar tellen, dat word ze direct meegenomen voor onderzoek. Ik zie haar pas weer terug op de couveuseafdeling. Lennart komt me, net als twee jaar geleden bij de geboorte van Elliot, op de uitslaapzaal ophalen. Olive ligt al in de couveuse met beademing, ze doet het goed. Ze weeg 1300 gram en is 38 cm lang. Ik dacht dat Elliot klein was toen hij net geboren was, maar Olive doet haar naam eer aan en is als een olijfje zo klein. De familie is naar het ziekenhuis gespoed om haar te zien. Als zij weg zijn gaan Lennart en ik uitgeput slapen.



30 WEKEN
Als ik die dag bij Olive op de couveuseafdeling kom, zie ik dat ze geen beademing meer heeft. Ze ligt helemaal op zichzelf te ademen. De kinderarts zegt dat ze dat prima kan, maar waarschuwt me wel: ‘Mocht het haar toch teveel moeite kosten, dan geven we haar alsnog een zuurstofsnorretje, dat begrijpt u wel.’
Ik begrijp het en vind het allemaal prima. Ik ben nu al zo trots op mijn kleine strijder.

31 WEKEN EN 1 DAG
De kinderarts staat plotseling bij mij in de kamer. ‘Niet schrikken,’ zegt ze. ‘Ik kom met goed nieuws.’
Olive doet het zo goed dat ze al overgeplaatst mag worden naar ziekenhuis in Delft. Ze was wel iets moe van het ademen dus hebben ze haar een zuurstofsnorretje gegeven.
De volgende dag word ze opgehaald met de ambulance. Ik huil natuurlijk de ogen uit mijn kop, want wat een klein mensje en wat een gigantische brancard.



Ik ben blij dat ze zo snel naar Delft gaat, want daar mag ik bij haar op de kamer verblijven.
Dat doe ik nog anderhalve week en besef dan dat er thuis ook nog een kindje zorg nodig heeft. Lennart heeft een flinke middenooronsteking en heeft ook wat ondersteuning nodig. Olive doet het voorbeeldig dus ik ga zonder al teveel zorgen naar huis.

37 WEKEN EN 3 DAGEN
Olive mag naar huis! Dik twee weken eerder dan we hadden gehoopt. Wel met sondevoeding, wat Lennart en ik geleerd hebben toe te dienen.
Mijn vader en moeder hebben het huis versierd om te vieren dat ze thuis is gekomen. Ik vind het spannend om met haar thuis te zijn, want ze is eigenlijk nog maar één dag van de monitor af. Maar ook thuis is Olive een makkelijke baby en maakt ze nog maar twee dagen gebruik van de sonde. Precies met 38 weken bel ik de thuiszorg om het ding te laten verwijderen.
Het genieten is nu officieel begonnen. We hebben een lastige, zware en vermoeiende periode achter de rug en hoewel ik dat alles bijna direct weer vergeet als ik naar die lieve, kleine Olive kijk, is het me toch niet in de koude kleren gaan zitten. Gelukkig kreeg ik vanuit het ziekenhuis de optie om van een (kinder)psycholoog ondersteuning te krijgen bij het verwerken van dit alles.
‘Soms helpt het bij de verwerking van bepaalde ervaringen om erover te schrijven,’ vertelde ze mij. ‘Begrijp je dat?’
Ja, ik begrijp dat.

 

When life gives you lemons


Ik had het kunnen weten.
Ja, dat dacht ik die maanden daarvoor ook, maar nu had ik het écht aan alles kunnen weten. En toch negeerde ik het. Kijk, normaal heb ik gewoon een goed werkende citrus waar ik bij wijze van de klok op gelijk kan zetten, maar die veranderde plotseling. Zo was ik tijdens mij werkbezoek in Wenen zomaar een paar dagen “te laat” waardoor ik me afvroeg of het wel verstandig was om aan de zoveelste Aperol Spritz van de dag te beginnen. Eenmaal thuis bleek het vals alarm en op de een of andere manier voelde ik me wel opgelucht. Nog even niet, dacht ik.
Ook de maand daarop besloot opoe pas anderhalve week later op visite te komen. Na een stuk of drie negatieve zwangerschapstesten begon dat opgeluchte gevoel plotseling plaats te maken voor een kleine teleurstelling.
Omdat ik er niet zo’n “ding” van wilde maken en mijn citrus toch ontregeld leek te zijn besloot ik de testen voorlopig even links te laten liggen.
Maar de maand daarop had ik het kunnen weten. Het begon met een bezoekje bij de dokter omdat ik plotseling zo’n pijn had in mijn rechterborst. Omdat je tegenwoordig toch maar beter voorzichtig kunt zijn liet het voor de zekerheid even nakijken, maar er bleek gelukkig niks aan de hand (of toch wel?). De meisjes stonden er wel anders bij, maar goed, dat kan allemaal met die citrus te maken hebben.
De rest van die dag lag ik uitgeteld op de bank. ‘Het lijkt wel alsof ik een week heb gefeest op Ibiza,’ zei ik tegen Lennart. Zo moe was ik. Ook de dag erop toen ik op weg was naar een klant in België kon ik aan niks anders denken dat een klein dutje langs de weg. En hoewel mijn maag een beetje draaierig voelde op de terugweg besloot ik toch een broodje bij de benzinepomp te kopen; bacon en ei iets wat ik normaal nooit kies, maar het smaakte me best en die zak Haribo kindermix die ik erachteraan nam nog veel beter.
Ja, alles wees erop. Het zou misschien zelfs zo kunnen zijn dat Elliot niet de hele dag dank je in het Chinees zei, zoals wij dachten, maar “zusje”.

Dus besloot ik op zaterdagmiddag in de Jumbo met mijn neus boven de Hollandse garnaaltjes, want daar had ik plotseling zo’n zin in, dat ik toch maar even een Clearblue zou meenemen. Ik zou niks tegen Lennart zeggen – was ‘ie negatief dan zou ik het ding in de prullenbak gooien en was het nooit gebeurd.
Maar zo lang als dat de andere testen erover deden om enkel een streepje aan te geven, zo snel was deze om een dik vet kruis te weergeven. Ik schrok me dood.
Ik snelde me naar de woonkamer waar Lennart aan het schilderen was en stak de test door de kier van de deur. ‘Wat?!’ riep hij uit. ‘Ben je zwanger?!’
Ik knikte.
Daarop volgde een lange knuffel en keken we elkaar aan. ‘Hoe gaan we dit doen? Eén kind is al zo heftig!’
‘Nou ja,’ zei Lennart. ‘Eén ding is zeker, die Gucci’s (schoenen) kan je vergeten.’
Dat was overigens een grapje, want Lennart weet heel goed dat ik die schoenen nodig heb om door mijn zwangerschap heen te komen. Het zijn trouwens ook de ultieme mom shoe’s…. Chriselle Lim draagt ze, dat zegt genoeg… oké, ik dwaal af.
Terwijl ik een bord pasta al forno en daarna een pot augurken (het cliché is waargemaakt) naar achteren werk besluiten we dat we dit kunnen! Hoe weten we nog niet, maar ik weet wel dat jullie de komende tijd weer veel blogs en baby(kamer)updates kunnen verwachten van een chaotische, gestreste, maar o zo gelukkige moeder.

Elliot wordt een grote broer!!!!

Woonkamer plan: hoe Elvire eenheid schepte in mijn styling chaos

Schermafbeelding 2016-08-16 om 13.12.39

Daar zat ik dan aan de  keukentafel bezaaid met verschillende kleurstalen, van gordijnen tot behang, van zachtroze tot diep donkerblauw. Handen in het haar. Misschien ben ik toch niet heel goed in het trekken van een plan.
Zie, normaal dan heb je al een aantal meubelstukken die je basis zijn. Oh, dit staat wel leuk bij onze bank of die kleur hebben we op de wand dus daar moet iets donkers tegenaan. Die meubels heb (had) ik ook wel, maar passen totaal niet in de stijl van het huis. En dus moest alles anders. Ik staar dus al weken naar een blanco canvas waar ik van alles mee kan doen.
Beter kan je het niet hebben, hoor ik je denken. Waar.
Maar ook lastig als je zo ongeveer iedere dag nieuwe inspiratie op Pinterest op doet. En dus zat ik vol ideeën, wat resulteerde in teveel kleuren en materialen op mijn keukentafel.

Mijn frustratie deelde ik met mijn volgers op Instagram. ‘Ik kan nu twee dingen doen,’ zei ik in de camera. ‘Of heel veel zonnebrillen verkopen zodat ik een interieur stylist kan betalen. Of gewoon alles grijs schilderen.’

Al snel kreeg ik een berichtje van Elvire, vriendin en eigenaresse L4 Interieur, binnen. ‘Hallo! Vergeet je mij soms?’
Niet veel later had ik haar foto’s en de afmetingen van mijn woonkamer doorgegeven en sloeg ze aan het tekenen. Ze gebruikte mijn Dream Home bord op Pinterest als inspiratie. Fijn zo’n vriendin!

De volgende dag kreeg ik deze (snelle) schets van haar.

WhatsApp Image 2016-08-11 at 11.41.07

Ik moet er bij vermelden dat het dus een snelle schets is, dus wat minder strak dan ze normaal oplevert bij opdrachten, hoewel ik het al erg Des Bouvrie vond overkomen 😉
Omdat onze nieuwe woonkamer een ietwat moeilijke indeling heeft, de haard in het midden van de kamer bijvoorbeeld, vond ik het nogal een uitdaging om de juiste opstelling te vinden. Zo wilde ik wel dat de schouw onderdeel werd van het zitgedeelte, maar kon ik daardoor niet echt een geschikte plek voor de televisie vinden. Televisie boven de schouw was absoluut geen optie. (ik haat dat!)
Elvire vond een goede oplossing door de bank, waar lekker veel visite op past, over de lengte van de kamer te plaatsen met een hocker in plaats van een salontafel. Op die manier kunnen we ‘s avonds lekker met de voeten erop en kan het overdag met een dienblad als tafel dienen. De bank en hocker krijgen een fluweel-look (omdat echte fluweel en kinderen een helse combinatie zijn) in donkerblauw. Bij de schouw komen twee clubstoeltjes in dezelfde stof, maar dan in zilvergrijs.
Dit kleurenpalet hebben we gekozen na het vinden van dit plaatje:

16b44f4c16f9c9c48eaed58a7b790a1d

022abacbd595e8b6c3ea96a54df93112
Bank hocker combinatie

De televisie word tegen de achterste wand van de woonkamer geplaatst. Het idee is om een lange kast (Besta-systeem Ikea) te plaatsen voor onze rommel met daar bovenop de televisie. Op die manier houden we het ruimtelijk daar de woonkamer toch vrij klein is.

ikea-besta-kast

En aan een kant lange gordijnen:

13a38d3b28a44c77616b8d4f64494c61

55df3bee4d4296b586cc52ee6bfc7f8f

En verder werken we met gouden accessoires, komt er aan de andere kant van de bank een gouden tafeltje met uiteraard met ananaslamp, mijn gouden “planten-etagere” en werken we gezellige kussens en plaids.

b96ffaf6ae4df40b5a6667f8ee66328d

73a15247ac2d5020e0e86fa210202e47

En niet vergeten een plafond rozet met moderne lamp:

2f20f9e89d9bd5ea4ebda675dac9aac9

Overigens had Lennart deze heerlijke, zachte poef bij Lifestyle gevonden (wat een opoffering van hem!) die mij geweldig leek bij het donkerblauw fluweel van de hocker en de bank. Die konden we dus niet laten staan.

Schermafbeelding 2016-08-16 om 13.30.46

Het plan is er dus mede dankzij lieve Elvire. Nu tijd om het werkelijkheid te maken!
(En toch nog een heleboel brillen te verkopen haha)

Wat vinden jullie ervan?

Taiko

Omdat ik Sandra op het hart had gedrukt dat ik absoluut geen afscheidsfeestje wilde, besloot ze om mij op een wel heel bijzondere manier te trakteren. Ik roep namelijk al een hele tijd dat ik graag bij Taiko in het Conservatorium Hotel wil eten, waar Shilo van Coevorden chef-kok is. Dus in plaats van een potje te janken in Oosterbeek, stapten we in de auto en gingen we op weg naar Amsterdam. Na een middag shoppen, verwend te worden met mooie schoenen en lippenstift (ik voelde me weer even 14 en met tante op stap), ploften we om zes uur neer op de grote loungebanken in het hotel. We begonnen met rose cava waar we niet alleen proosten om negen jaar gezellig samen gewerkt te hebben, maar ook op een goede toekomst met Gentle Monster.

IMG_3142

Daarna namen we plaats in het prachtig gestyled restaurant. Het menu is Aziatisch geïnspireerd en dat komt ook terug in de inrichting. Ik weet niet wat ik leuker vond; de opgestapelde manga tussen al het design of de (vintage?) kokeshi dolls die op sommige tafels stonden. Zoals de achternaam al doet vermoeden is Shilo familie (achterneef) en vind ik het ook heel erg leuk dat hij even komt groeten. Omdat je niet dagelijks bij hem komt eten en het toch een speciale gelegenheid is kiezen we er voor om het door hem samengestelde Omakase-menu van acht gangen te volgen.

Als de gerechten een voor een geserveerd worden door een uiterst aardige stagiaire, heb ik het gevoel dat ik een aflevering van Chef’s Table terecht ben gekomen. Ik mis alleen Vivaldi’s four seasons op de achtergrond, maar in plaats daarvan klinkt een relaxte mix van Bonobo en Lemongrass door het restaurant. Veel beter.
Het menu neemt ons mee op een reis door Aziatische landen zoals Japan, Korea en Thailand. Watermeloen met sisho, Noordzee sashimi en wagyubeef zo ongelofelijk mals dat je het voor altijd zou kunnen blijven eten.
Uiteraard heb ik me ongelofelijk misdragen, want alles zag er zo mooi uit dat ik wel foto’s moest maken.

Ik ben natuurlijk geen culinair journalist, maar wat ik jullie wel kan zeggen is dat als je echt iets bijzonders wilt meemaken, dan moet je zeker een keer bij Taiko eten. Sit back en laat je zintuigen verwennen. Geloof me, het is een ervaring om nooit meer te vergeten.
Bedankt Sandra!

IMG_3149 IMG_3151 IMG_3152 IMG_3153 IMG_3155 IMG_3156 IMG_3160 IMG_3166 IMG_3170 IMG_3172 IMG_3173 IMG_3185

Bizarre huizen #1: De Grenen Taj Mahal

In mijn dagenlange zoektochten naar het perfecte huis door de chaos dat funda heet, kom ik natuurlijk ook een heleboel huizen tegen die op zijn zachts gezegd… behoorlijk bizar zijn. Vandaag heb ik weer zo’n pareltje gevonden. Of hoe ik het noem: ‘De Grenen Taj Mahal.’

Daar zagen jullie elkaar dan. Allebei grepen jullie naar een mooie pastinaak in de biowinkel om de hoek. Het was liefde op het eerste gezicht. Hij, muzikant en meubelmaker, jij een passie voor rieten manden en keramiek. Het duurde niet lang voor jullie samen op zoek gingen naar eetbaar onkruid (dat gewoon langs het fietspad groeit!), gingen shoppen voor t-shirts van bamboe katoen en tijdens midweek wandelen door de schone natuur van Denemarken ging hij dan eindelijk op zijn knieën. Het werd tijd voor de volgende stap: samen een huis kopen. Over de inrichting denken jullie lang na. Jij hebt altijd al een zwak gehad voor grenen omdat het zo mooi combineert met jouw collectie manden. Hij wilt niks anders dan jou gelukkig maken en bouwt uit liefde voor jou een grenen Taj Mahal (grappig, want jullie zijn ook gek op Indiaas eten!). Met zonnepanelen natuurlijk.
Jullie wonen er een paar jaar met heel veel plezier, maar zoals bij velen begint het avontuur te roepen. Jullie besluiten om terug naar moeder natuur te gaan en zelf een huis van geitenpoep ergens in Afrika te bouwen. Helaas moeten jullie het veilige nest daarom wel te koop zetten…

096_2160 097_2160 099_2160 102_2160 114_2160
104_2160 115_2160 120_2160

Ps. Ik vond wel dat dit huis potentie had.

Van droomloft naar schimmelkot

Vorige week deelde ik de inspiratie voor mijn “nieuwe” huis. Ik durfde er toen nog niet veel over te zeggen, omdat ik misschien ook wel wist dat het te mooi was om waar te zijn. Het ging hier namelijk over een loft. Echt een hele vette loft van 115 m2. Gelegen in een vleugel van oud weeshuis, nabij het centrum van Den Haag, met gigantische raampartijen, een entresol, twee slaapkamers en een prachtige binnenplaats. En dat voor slechts € 200.000,-. Koopje, hoor ik Amsterdammers denken. Panisch dat iemand anders het ook zou vinden belde ik de makelaar plat en drukte ik ze op het hart dat de interesse GROOT was. Ik moest en zou het hebben. Op pinterest begon ik mijn nieuwe stulpje direct in te richten en kwam ik met allerlei wilde ideeën op de proppen, zoals een glijbaan van de entresol in de woonkamer.
Wij in een loft, wie had dat gedacht.

Toen wij die woensdag ons een weg gebaand hadden langs drie sexshops, een ergere versie van Seats & Sofa’s en vijf Islamitsche slagers, kwamen bij ons weeshuis aan. Mijn moeder en mijn nieuwe stiefvader Rens (grapje!) kwamen ook kijken, dus gezellig met de hele familie naar binnen. Hoewel die raampartijen meteen alle aandacht op zich vestigden en wij, vrouwen, stonden te zwijmelen, stonden de mannen achter ons zich druk te maken over iets heel anders; vocht. Heel veel vocht. Hier-hebben-ze-een-waterval-op-de-muur-gehad-vocht. Met één blik op de muur was al snel duidelijk dat we hier heel binnenkort een paddo kwekerij konden beginnen. De vloer trok hier en daar omhoog, de keukenkastje vielen er bijna uit. In één klap veranderde mijn droomloft in een schimmelkot.

Even om jullie uit te leggen hoe het ongeveer in mijn hoofd werkt, dit had ik inmiddels (mede dankzij pinterest) in mijn hoofd:

454c6d0e3ca199aafb493261de5a9c2d

En dit was de realiteit:

IMG_0456 2

De makelaar stond er een beetje verveeld bij, want natuurlijk heeft ze deze bezichtiging iedere week in de afgelopen zes maanden gedaan. Wij vuurden onze vragen op haar af. Was er een expert geweest om ernaar te kijken? Hoe groot was het probleem? Kon ze een indicatie van de kosten geven? Kon ze het niet voor het symbolische bedrag van een euro verkopen? Wáár hebben wij dit aan verdient?
Ze kon (of wilde) ons niet heel veel wijzer maken in dit geval, maar liet tussen neus en lippen door vallen dat waarschijnlijk de hele fundering verrot was – yikes.
We lieten uiteindelijk het vochtprobleem maar even voor wat het was en gingen door met de rondleiding door de slaapkamers (waarvan één zonder raam), de badkamer (met een toiletpot die waarschijnlijk radioactief is), de binnentuin (waardoor ik alle andere problemen in één klap vergat) en de berging in de kelder (waarvan ik 100% zeker ben dat het er spookt of in elk geval hele grote spinnen zitten). Aan het einde van de rondleiding liet ze mij en Lennart nog even samen naar binnen om het alleen in ons op te nemen. En terwijl we de plussen en de minnen doornamen belde ze alweer aan: ‘De volgende kijker is er!’
We namen afscheid van die enorme ramen.
Doeg loft, so long, tot nooit. Je was inderdaad te mooi om waar te zijn.

Wees echter niet getreurd, want volgende week een nieuwe bezichtiging! Ik deel alvast weer een klein inspiratiebeeld met jullie met de volgende woorden: ELLI-JOPIE STIJL!

Tot snel!

tumblr_nw7diz5vKQ1qkpc62o1_500

ps. Wie niet helemaal weet wat Elli-Jopie stijl is: mijn HoH-tumblr is ooit begonnen onder de naam Elli-Jopie. Daar vind je vooral Parijse appartementen met imposante trappenhuizen, visgraat vloeren, klassieke schouwen en plafondornamenten. Mix dat met een moderne inrichting en je hebt een echte Elli-Jopie! (bij ons thuis praten we hier serieus als stijl over)

De dag dat ik plotseling een baby kreeg.

Het is alweer drie weken geleden dat oma die dinsdagavond tijdens het eten kwaad op me werd. Ik was vroeg thuis gekomen van mijn laatste werkdag omdat ik voorweeën had. Heel normaal, dachten Google en ik, niks om me zorgen over te maken.
Maar nu kreeg ik geen hap spinazie meer door mijn keel en als oma boos wordt en roept dat je de verloskundige moet gaan bellen, dan doe je dat. Al is het maar om haar (ok, en jezelf) gerust te stellen.
De verloskundige wilde mij toch wel even op de praktijk zien. Lennart en Kelly gaan met me mee. Ik grap nog tegen Annelou (tante) en oma: ‘Als ik vanavond moet bevallen, wil iemand dan een lap door mijn badkamer trekken? Die moet echt gedaan worden.’

Een uur later lig ik in het Rijnstate met twee centimeter ontsluiting. Een maand te vroeg… niks aan te doen. Gewoon puffen. Je krijgt een baby. Nu. Nou ja, over een paar uur.
De baby lag in stuitligging dus alles werd nauwkeurig in de gaten gehouden: zijn hartslag, de sterkte van mijn weeën en weet ik veel wat nog meer. Met de gynaecoloog spraken we af dat we voor een natuurlijke bevalling gingen omdat de baby nog klein was, maar mocht er om wat voor reden dan ook iets niet volgens plan gaan, dan een keizersnede.
De details van die nacht bespaar ik jullie. Natuurlijk heb ik alle cliché’s uit de kast getrokken, van het gillen dat ik het niet meer wil tot ‘geef me nú iets tegen de pijn!’.
De persfase haal ik, maar na een half uur persen moeten we toch naar de operatiekamer omdat de hartslag van de baby omlaag gaat. Uitgeput als ik ben, word ik bijna blij van dat nieuws. Dat gevoel gaat al snel weg als blijkt dat de ruggenprik die ik voor de operatie krijg niet aan blijkt te slaan en ik dingen voel die je écht niet wil voelen (yup.) Godzijdank brengen ze me snel onder narcose.

Een selfie nemen terwijl je vriendin door hel gaat is altijd een goed idee.

Een selfie nemen terwijl je vriendin door hel gaat is altijd een goed idee.

Ik word wakker op de uitslaapzaal. Alleen.
Ik kijk om me heen. Waar is Lennart? Waar ben ik eigenlijk? Waar is mijn kind?
Al snel komt er een man naar me toe. ‘Gefeliciteerd met Elliot,’ zegt hij. ‘Lennart komt er zo aan.’
Er zit niks anders op dan te wachten. Hoe laat is het eigenlijk? Hoe lang heb ik geslapen?
Het blijkt niet zo lang te zijn. Lennart komt naar me toe en laat me een foto zien van Elliot. Ik ben nog behoorlijk vlak van de morfine en vraag: ‘Is het wel een leuk kind om te zien?’
Lennart lacht en knikt. ‘Hij is prachtig.’

We gaan terug naar de verloskamer waar ik opgefrist word voordat we naar Elliot gaan. Hij doet het goed en is gezond, maar omdat hij zo vroeg geboren is ligt hij in de couveuse op de kinderafdeling. Daar word ik met bed en al naartoe gereden om kennis te maken. Ik ben best zenuwachtig. Normaal zegt iedereen altijd tegen je: ‘Een bevalling is hard werken en pijnlijk, maar het moment dat je je kind op je borst krijgt vergeet je alles.’
Dat stukje heb ik natuurlijk gemist. Ik vroeg me af of ik hem überhaupt mocht aanraken.
Eenmaal op de kinderafdeling wijst Lennart naar een couveuse met blauwe onderkant. ‘Daar ligt-ie.’
Ze zetten mijn bed naast de couveuse en ik zie daar in alle rust het mooiste, kleine mannetje liggen dat ik ooit heb gezien. Hij kijkt om zich heen met die grote ogen die hij heeft gekregen. De couveuse mag even open en ik mag hem aanraken. Hij is zacht en warm. Ik kan bijna niet geloven dat hij echt van mij is. Pas als hij eindelijk even uit de couveuse mag en ik hem in mijn armen krijg voel ik het. Als Lennart en ik een tijdje met hem gezeten hebben mag de rest van de familie (die de nacht op de gang doorgebracht hebben) kennis komen maken met hun kleinzoon/neefje.
Ik ben een trotse mama.

11025974_982601065092409_3525391700245066607_o

Oké, dus het is niet zo gegaan als ik had gehoopt. Het herstel van een keizersnede duurt best lang, een week heen en weer schuifelen door de gangen van het ziekenhuis om mijn kind te zien en in het holst van de nacht kolven om de borstvoeding op gang te krijgen… Maar het belangrijkste is dat Elliot gezond op deze wereld is gekomen. Ik ben blij dat de gynaecoloog de beslissing zo snel nam en ondanks dat het een helse nacht was, is het me toch allemaal waard geweest als ik mijn kleine man zie.
In plaats van vrijdag een week later mogen we die zondag al naar huis nadat Elliot binnen no time van de high care afdeling naar medium care ging en zelf zijn sonde eruit trok. Dat meneer haast had was al duidelijk.
En ik ben blij toe, want nu kan ik extra lang van onze tijd samen genieten. 

Elliot, morgen alweer 3 weken oud.

Elliot, morgen alweer 3 weken oud.

Tranen met tuiten.

Sinds ik zwanger ben is de bank mijn allerbeste vriend geworden. Ik denk dat de “verschikkelijke vermoeidheid” tijdens het eerste trimester het best bewaarde geheim van de wereld is. Er is nog nooit een zwangere vrouw geweest die tegen mij heeft gezegd: ‘Meid, je wordt zo moe dat je niet meer normaal kan functioneren in het dagelijks leven.’  Nee, we zitten met zijn allen op een roze wolk. Misselijkheid, langzaam werkende darmen, puisten en de ongelofelijke huilbuien, daar hebben we het gewoon niet over. Nou, ikke wel!

Zo heb ik in de afgelopen maanden twee keer op de parkeerplaats van de Albert Heyn gehuild omdat ik niet wist wat we moesten eten, maar ook bij de videoclip van Cold Play (‘Wat is het toch geweldig als je daar als fan bij mag zijn!’), omdat Lennart bonbons voor me mee had genomen en omdat ik te moe was om de Hobbit af te kijken. Dit zijn nog maar een paar voorbeelden.
De ergste was toen op die ene zaterdagavond toen Lennart en ik met zijn tweeën in onze minst sexy joggingsbroeken al snaaiend over elkaar heen Geordie Shore lagen te kijken. Ja, wij hebben een ding voor Frikandellentelevisie. In Geordie Shore wordt er natuurlijk non-stop gefeest en het ene na het andere zomernummer kwam voorbij.
‘Ik word altijd een beetje triest van die zomernummers,’ begon ik tegen Lennart. ‘Dan verlang ik gewoon naar dat gevoel van dit wordt de beste zomer van mijn leven, weet je wel?’
Lennart knikt, maar antwoord met: ‘Volgend jaar zomer ziet er heel anders voor ons uit.’
En dat slaat op de één of andere manier in als een bom. Ik besef me plotseling dat het nog maar iets langer dan een half jaartje duurt voordat ons leven volledig in teken van een ander mens gaat staan. Vierentwintig uur per dag onvoorwaardelijke zorg of je daar nu wel of geen zin in hebt, nooit (of bijna nooit) meer onbezorgd met zijn tweeën snaaien op de bank zonder dat je om hoeft te kijken, doen waar we maar zin in hebben. Het is het einde van negen jaar “ons”.
De tranen komen werkelijk vanuit mijn tenen. Logisch dat Lennart hier niks van begrijpt. ‘Wat is er nou?’
‘Nou… gewoon,’ snik ik. ‘Dat dit afgelopen is straks.’
‘Vind je het dan niet leuk?’ vraagt Lennart verbaasd.
‘Natuurlijk wel, je weet hoe graag ik het wil! Maar ik vind dit ook heel erg fijn en ik ben verdrietig dat het afgelopen is.’
Lennart moet erom lachen en geeft me een dikke knuffel. ‘Het wordt super leuk met de baby.’
Ik weet dat het zo is, toch vraag ik: ‘Zullen we beloven dat we af en toe wel tijd voor elkaar blijven maken?’
En dat beloven we.
lennartchloe

 

Happy father’s day

10258235_791418277544023_6563518228539718594_n

Here’s to the man that had to drag me out of bed every morning and made grilled cheese pitabread by the time I got downstairs.
Here’s to the man that made my (boy)friends feel really awkward just for the fun of it while they were waiting for me in the living room.
Here’s to the man who braided our hair and woke us up in the middle of the night to eat fries, make a walk through the snow or watch a comet rain in the park.
Here’s to the man that taught me that it has no use to be upset about something that is out of your hands.
Here’s to crazy singing in the car, but also to long conversations in the car, to ridiculous overdecorated Christmases, to making nothing into something, to watermelon contests, to insane laughs and making fun of anyone we can.
Here’s to putting up with three girls.
Here’s to the hard AND the good times…

Here’s to our father.

dad.jpg

Sportive dreaming

omm.jpg
People who know me a little bit know that I like to go dressed in cute skirts, dresses, ballerina’s etc. But nowadays all I’m dreaming about is sporty, colorful, comfortable outfits. So not me! Nike Roshe run’s, Stella McCartney slippers, jersey skirts, sweaters and t-shirts – yes, I think this WILL BE ME this summer.

Oh, and along with this style should come a healthier lifestyle as well!

Nike-Roshe-Run-Womens-Shoe-511882_607_A 1 WOX0SI850002PKM_1_zoom Schermafbeelding 2014-05-18 om 21.53.45

Formiga SS Sweater – Weekday 
Floral print tote bag – MAX&Co.
Slippers – Adidas by Stella McCartney 
Roshe run – Nike
Jersey skirt – Vanilia
Bahamas scoop one piece – We Are Handsome 
Chloé slippers – Net-a-porter