Dagboek van een baby

8:04
Eigenlijk wil ik me nog een keer omdraaien in mijn slaapzak, maar mama maakt veel lawaai in de badkamer. Ik heb ook wel een beetje honger dus ik roep haar maar. Hallo! Vanille pap! Nu!

8:50
Meteen lekker gepoept. Morning thunder noemt papa dat. Mama is boos. Volgens mij hebben we haast.

8:55
Pfff nu al in de auto. Veel te vroeg voor deze baby. Pippa kijkt ook niet al te blij.

9:05
Ik word weer eens achtergelaten bij Annelou. Prima hoor, ze weet precies wanneer ik naar bed wil, wat eigenlijk nu is, maar dat is ook zo ongezellig als je net binnen bent.

10:00
Second breakfast met ananas en banaan. Ze noemen het ook wel een fruithapje.

10:15
Genoeg gezellig gedaan, breng me maar naar bed.

12:30
Er komt een vrouw binnen lopen die op mijn moeder lijkt, maar dan met blauw haar. Ziet er niet uit. Oh wacht, volgens mij is ze het toch.

13:00
Een halve krentenbol voor mij en een halve voor Pippa Loen. Alsjeblieft!
Mama is boos omdat ik deel. In wat voor wereld ben ik terecht gekomen? En hoe kan ik haar nog serieus nemen met dat haar?

14:00
Weer in de auto. We zijn mijn paspoort gaan halen (een boekje met mijn foto erin) in een groot gebouw. Ik mocht daar op de balie zitten, maar niet aan de pen komen. Mama wees naar de bloemen, maar dat vond ik geen bal aan. Daarna gingen we buiten een foto maken die nergens op sloeg.

IMG_3577

Zie!

14:30
We zijn op een plek waar allemaal woonkamers zonder speelgoed zijn. Heel saai. Mama maakt van alle banken en stoelen foto’s. Waarom? Thuis hebben we dat ook staan.

14:36
Ze heeft me op een hele kleine bank neergezet voor een foto en ik moet bijna huilen, maar gelukkig trekt de verkoper een gekke bek, wat ik wel leuk vind.

IMG_3497

15:00
Omdat we dichtbij waren zijn we naar opa’s werk gereden, maar hij is er niet.

15:45
Flesje en eindelijk weer slapen. Werd tijd.

17:30
Wakker geworden met een gek gevoel in mijn buik. Ik weet niet zeker of ik alweer honger heb of …

17:32
Gepoept. Mama heeft me gelukkig meteen een schone luier gegeven en we hebben mijn drol in het toilet uitgezwaaid.

17:42
Nog een keer gepoept. Mama heeft het over een dure grap, maar ik vind het persoonlijk niet zo lollig. Een opluchting, dat wel.

18:00
Even op Snapchat gezeten.

18:52
We gingen samen met Pippa naar het station wandelen om papa op te halen. Hij herkende me meteen aan mijn racefiets (die mama duwt).

19:10
Biologisch stamppotje gegeten. Als toetje neem ik patat van papa en mama.

19:30
Gezellig met een colafles gespeeld.

20:00
Welterusten allemaal!

22:00
Oké, nu echt welterusten.

2:00
Grapje!

Taiko

Omdat ik Sandra op het hart had gedrukt dat ik absoluut geen afscheidsfeestje wilde, besloot ze om mij op een wel heel bijzondere manier te trakteren. Ik roep namelijk al een hele tijd dat ik graag bij Taiko in het Conservatorium Hotel wil eten, waar Shilo van Coevorden chef-kok is. Dus in plaats van een potje te janken in Oosterbeek, stapten we in de auto en gingen we op weg naar Amsterdam. Na een middag shoppen, verwend te worden met mooie schoenen en lippenstift (ik voelde me weer even 14 en met tante op stap), ploften we om zes uur neer op de grote loungebanken in het hotel. We begonnen met rose cava waar we niet alleen proosten om negen jaar gezellig samen gewerkt te hebben, maar ook op een goede toekomst met Gentle Monster.

IMG_3142

Daarna namen we plaats in het prachtig gestyled restaurant. Het menu is Aziatisch geïnspireerd en dat komt ook terug in de inrichting. Ik weet niet wat ik leuker vond; de opgestapelde manga tussen al het design of de (vintage?) kokeshi dolls die op sommige tafels stonden. Zoals de achternaam al doet vermoeden is Shilo familie (achterneef) en vind ik het ook heel erg leuk dat hij even komt groeten. Omdat je niet dagelijks bij hem komt eten en het toch een speciale gelegenheid is kiezen we er voor om het door hem samengestelde Omakase-menu van acht gangen te volgen.

Als de gerechten een voor een geserveerd worden door een uiterst aardige stagiaire, heb ik het gevoel dat ik een aflevering van Chef’s Table terecht ben gekomen. Ik mis alleen Vivaldi’s four seasons op de achtergrond, maar in plaats daarvan klinkt een relaxte mix van Bonobo en Lemongrass door het restaurant. Veel beter.
Het menu neemt ons mee op een reis door Aziatische landen zoals Japan, Korea en Thailand. Watermeloen met sisho, Noordzee sashimi en wagyubeef zo ongelofelijk mals dat je het voor altijd zou kunnen blijven eten.
Uiteraard heb ik me ongelofelijk misdragen, want alles zag er zo mooi uit dat ik wel foto’s moest maken.

Ik ben natuurlijk geen culinair journalist, maar wat ik jullie wel kan zeggen is dat als je echt iets bijzonders wilt meemaken, dan moet je zeker een keer bij Taiko eten. Sit back en laat je zintuigen verwennen. Geloof me, het is een ervaring om nooit meer te vergeten.
Bedankt Sandra!

IMG_3149 IMG_3151 IMG_3152 IMG_3153 IMG_3155 IMG_3156 IMG_3160 IMG_3166 IMG_3170 IMG_3172 IMG_3173 IMG_3185

Ups en downs: mijn leven als een achtbaan

54bd5f7e1a075_-_hbz-vintage-roller-coasters-01-xl

Wat een dubbele gevoelens allemaal in de afgelopen dagen. Aan de ene kant super blij dat ons huis verkocht is en aan de andere kant verdrietig omdat ik de stad waar ik al 31 jaar woon nu ga verlaten. Afgelopen woensdag hadden wij een leuke bezichtiging in Rijswijk in een huis waar wij wel voor voelen. Daarna ben ik in mijn eentje Den Haag in gegaan. Vreemd als ik door de stad wandel en mij realiseer dat mijn nieuwe leven zich daar gaat af spelen. Wennen aan de hoge gebouwen en het Haagse accent dat ik hoor. De enige voorwaarde die ik stel in deze hele onderneming is dat we thuis verplicht A.B.E. (Algemeen Beschaaf Ernems) praten.
Donderdagavond kwamen we twee betere huizen tegen die ik zo van het internet af had gekocht. Enthousiast als we waren belden wij de ouders van Lennart op om onze nieuwe vondst te delen. Kwam schoonvaderlief erachter dat ze allebei verkocht waren, wat jammer genoeg erg onduidelijk aangegeven werd op de website. Na deze domper hebben we de huizenjacht voor het weekend even on hold gezet. Na dagen en avonden op funda scrollen, voelde het vrijdagavond alsof mijn hersens huizensoep waren geworden.

Zaterdag een potje staan janken in de winkel, want ja, ook mijn tijd bij Intimici zit er na negen jaar op. Ik besef me dat ik negen jaar misschien wel meer in de winkel, dan in mijn eigen huis ben geweest en dus met recht mag zeggen dat Intimici mijn tweede thuis is. Een plek waar ik heel veel geleerd en hard gewerkt heb, maar ook tot lang na sluitingstijd heb zitten kletsen met mijn tante, gedanst en “meegezongen” op onze overwerk-cd (Turkish grooves), veel gelachen en ook veel gehuild en elke dag beginnen met het grote vraagstuk van de dag: wat gaan we lunchen?
San, wat zal ik je ongelofelijk missen. Je begrijpt wel dat ik nog vaak binnen zal komen vallen voor het oude vertrouwde gevoel.

12341194_1060081270702888_6699189667907586251_n

Tegelijkertijd ben ik hyperdepieper, want ik ga voor mijzelf beginnen! Het mag geen verrassing meer zijn dat ik met Gentle Monster aan de slag ga. Al heel binnenkort ga ik de weg op om het merk in de Nederlandse markt te zetten. Ik heb daar zoveel zin in! Gisteren ging ik voor het eerst op pad met de collectie om deze te tonen aan niemand minder dan Serena Verbon van Beautylab. Voordat ik weg ging was ik behoorlijk zenuwachtig, want 1) make up en outfit moesten on point zijn 2) het was de eerste keer dat ik met de brillen aan de slag ging en 3) het was direct bij Serena.
Dat ik me niet zo druk hoefde te maken bleek al meteen toen ze de deur open deed. Zelf was ze lekker casual gekleed in een spijkerbroek en grijze top, waardoor ik me op mijn nieuwe & Other Stories X Rodarte glittersandalen een tikkeltje overdressed voelde. We dronken thee, kletsen ronduit, gaven snoepjes aan de katten en o ja, moesten natuurlijk ook nog naar de zonnebrillen kijken. Na 2,5 uur stapte ik uiteindelijk op. Oeps, iets té gezellig.
Vandaag kan je erover lezen in haar Instalab van week 11.

12717970_1166817526670761_3468966677023525487_n

Vandaag heb ik de zoektocht weer opgepakt, maar kom er toch wel achter dat het huis van onze bezichtiging niet makkelijk los laat. We gaan toch een tweede keer kijken…

Kortom, een achtbaan aan emoties deze weken. Ik houd niet van achtbanen, maar als ik weet dat ik daarna lekker in Droomvlucht mag, dan wil ik best een ritje maken.

Ode aan Puntman

12814578_1112370862119566_1773324002127672531_n

‘Zullen we Wilfred dan maar bellen? Het kan nog wel maanden duren voordat het verkocht is.’
Dat zei ik tegen Lennart. En toen: ‘Je kan het er maar op hebben staan.’ Je kan het er maar op hebben staan…

Wilfred Puntman is niet alleen de leukste overbuurman die je maar kan hebben, maar ook de beste makelaar! Dat zuig ik niet uit mijn duim. Ik heb echt tegenover hem gewoond!
En Puntman Makelaardij is in 2015 met een 9,8 uitgeroepen tot de beste makelaardij. Van Nederland, ja. Geen wonder dat die woning van ons niet maanden, maar slechts twee weken te koop stond. Oké, ik mag niet liegen, vijftien dagen.

Wat ik echt geweldig vind was het presentatiepakket dat Puntman biedt. Er komt een fotograaf die niet alleen foto’s schiet op drie standen waardoor je altijd de juiste, heldere belichting hebt, maar ook 360-graden foto’s maakt voor een optimale digitale bezichtiging. Ik vond het ook mega fijn dat onze fotografe goed kritisch was. Want ik kan wel denken dat het leuk is als er ergens een zorgvuldig geplaatst vintage koffiekopje staat of magazine rondslingert, het gaat hier om de verkoop van een huis en niet om een ‘binnen kijken bij…’ item in de VtWonen. Dus sleepte de fotografe al het onnodige uit beeld, wat resulteerde in cleane, strakke foto’s. Ik heb er een paar onderaan deze post geplaatst. Ook leuk is het filmpje waarin je verteld wat je gaat missen aan de woning en de omgeving.

Screen Shot 2016-03-10 at 22.09.33

Een week later ging het huis daadwerkelijk in de verkoop en stond mijn telefoon roodgloeiend of groen moet ik zeggen, want WhatsApp; de overbuuf Claudia Puntman of er maandag een bezichtiging ingepland kon worden, en donderdag en nog een keer maandag en woensdag. Ik riep overal vrolijk ‘ja’ op, maar niet heel veel later kwam ik erachter wat een HELS karwei het is om je huis constant een soort van showroom te houden met een kind en een hond. Had ik de bank net gestofzuigd, sprong Pippa er weer net zo hard op, Elliot die alles overhoop trok, de hele buurt bij elkaar gilde als hij even alleen in zijn kamer moest spelen, zijn luier vol poepte als we de deur uit moesten. En dat alles voor negen uur ‘s ochtends. Echt, badend in zweet in de auto. Heb ik de toiletpotten wel naar beneden? Heb ik de tandenborstels wel weg gehaald? Heb ik de luier wel weggegooid? Heb ik het toiletpapier wel netjes gevouwen? Staat de muziek niet te hard? Heb ik de Oreo’s wel aangevuld?

Screen Shot 2016-03-10 at 22.12.06

Uiteraard was dat achteraf allemaal in orde, maar de verkoop ligt natuurlijk bij onze fijne overbuurman en die wist het binnen twee weken voor ons (onder voorbehoud) te verkopen. Geweldig, Wilfred! De borden waren vorige week pas geplaatst, maar je mag ze er alweer af komen halen.

Dus jongens, waarom Puntman?

1. Het waren mijn leukste overburen!
2. Geweldig presentatiepakket
3. Fijne persoonlijke aanpak
4. Enorm actief op social media
5. Maggie Assistent Makelaar
6. Fijn contact met Claudia over inplannen bezichtigingen en al het andere (wat wij vergaten)
7. Maggie Assistent Makelaar

Wilfred en Claudia bedankt! Dankzij jullie kunnen wij nu met een gerust hart verder naar het volgende House of Hubner. ♡

623_2160 651_2160 678_2160

Inspiratie: for the love of … (wij gaan verhuizen!)

Voor wie het nog niet had meegekregen:

9176ce67e661ab62fcb140da854a432b

WIJ GAAN VERHUIZEN!

Vorige week is ons huis in de verkoop gegaan en hebben wij inmiddels de eerste kijkers gehad. Ja, dat lees je goed. Binnen een week hadden wij al 5 bezichtigingen staan! Ongelofelijk.
Maar man, wat een hectiek! Van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat ben ik er maar druk mee. Van het hele huis schrobben en speelgoed-vrij maken tot verse bloemen voor op tafel halen. Ik kan jullie vertellen dat het een hele opgave is om je huis in perfecte staat achter te laten als je een baby hebt die 1) alles wat jij netjes neerlegt weer net zo hard omver trekt, 2) absoluut niet op één plek wil blijven zitten en 3) het presteert vlak voor je weg moet wezen zijn luier vol te poepen. Ik zie al voor me hoe die bezichtiging gaat. ‘En hier is zo te ruiken de babykamer?’

Dan de grote vraag: wáár gaan jullie naartoe?
Na lang discussiëren (lees: ruzie trappen), overleg en praten hebben Lennart en ik besloten richting het westen van het land te trekken. Lennart werkt sinds een jaar weer in Den Haag en reist iedere dag 4 uur met de trein. Dat vond hij al niet heel geweldig, maar nu dat hij Elliot soms een paar dagen achtereen (bijna) niet ziet omdat hij nog slaapt als hij ‘s ochtends weg gaat en net naar bed is als hij ‘s avonds thuis komt, hebben we besloten dat het tijd is om Arnhem te verlaten. Ook vinden wij dat Arnhem als stad niet veel meer is, maar dat is persoonlijk… Kortom: op naar een nieuw avontuur!

Op de vraag of wij al wat op het oog hebben. Toevallig liep ik deze week tegen iets moois in Den Haag aan, wat wij zeer binnenkort gaan bezichtigen. Ik durf hier natuurlijk nog helemaal niks over te zeggen (ik wil het ik wil het!), maar mijn inspiratie deel ik al wel graag met jullie 😉

1 2 3 4 5 6

Oma

330570_2644730844011_24098752_o

Oma. Ze heet eigenlijk Johanna Maria, maar als iemand haar al bij haar naam noemt dan is het Annie. Haar meisjesnaam is Eenschoten, maar die naam komt eigenlijk alleen voorbij als één van ons weer eens uit zijn dak is gegaan, bij voorkeur in een winkel of bij de bank. Een ‘Eenschoten-bui’ noemen we dat.
Zie, mijn oma is een echte Amsterdamse. Zo eentje met pit, weet wel je wel. Jaren lang heeft zij, samen met haar zus Jannie (samen bekend als de Zwarte Hand), de dienst uitgemaakt in de Jordaanse straten. En je dacht er wel twee keer over na om haar tegen te spreken, want je kreeg zo een nipple twist. Ook zijn de zussen samen een keer uit de Yogaklas gezet, ja echt – ze deden al aan yoga, omdat ze de slappe lach van elkaar kregen. Allemaal van die heerlijke verhalen die wij regelmatig met een bord zuurkoolstamppot of gevulde paprika’s aan de eettafel te horen krijgen.

1899789_748950928457425_1812578325_o (1)

Toen ze 25 jaar oud was trouwde ze met mijn opa. Daar dacht ze ook de dienst uit te maken, maar dat liep nog wel eens anders, toch oma? Die verhalen houd ik maar voor me, maar de ene waarin ze zogenaamd uit elkaar gingen en mijn moeder afscheid ging nemen van de hele buurt omdat ze gingen verhuizen, vind ik het leukst. Of misschien toch die ene waarin ze een keer met matras en al naast het bed belandde. Als je ze wilt horen stel ik voor dat je een keertje tegen de klok van zeven richting Elderveld gaat. Je hoeft je komst niet aan te kondigen hoor, mijn oma kookt namelijk standaard voor zeven personen. Ook als ze alleen is.
Als ik mee wil eten dan stuur ik haar een Whatsappje. Oma heeft namelijk een tablet die zo goed als aan haar hand vastgegroeid is. Denk maar niet dat haar kromme vinger (ooit gebroken na een potje slagbal, nooit wat mee gedaan) haar weerhoudt om in contact te blijven met haar familie in Canada hoor. Facebook, Candy Crush, Instagram, Skype, Weet ik Veel (‘Daar leer ik echt van!’) en Raad Het Voorwerp… ze doet overal aan mee. Ook in onze Crazy Family Chat heeft ze regelmatig de lolbroek aan, zoals deze waarin Kelly, Kirstie, mijn moeder, mijn tantes en ik zogenaamd in hongerstaking gingen.

IMG_0348 IMG_0349

Oma kwam mij ook regelmatig van school af halen, wat natuurlijk mega luxe was. Soms voelde ik me daar wel een beetje schuldig over, maar dan zei ze: ‘Wat kan mij het schelen! We zitten droog en warm.’
Eén keer stonden we voor het stoplicht te wachten toen een jongen die op de fiets naast ons stond de auto in keek en ‘ouwe hoer’ tegen haar zei.
Raampje naar beneden. Ik probeer in de stoel te verdwijnen.
Oma wijst met haar kromme vingen naar buiten en roept: ‘Liever een ouwe hoer, dan een jonge zonder klanten!’
Wat dat ook moge betekenen, de jongen hield wijs zijn mond dicht.

Maar die kromme vinger komt ook in actie wanneer we in Amsterdam zijn. Dan wijst ze alle straten in. ‘Als je hier doorsteekt en dan twee keer rechts gaat, dan kom je op het Waterlooplein.’ Of: ‘Als je hier links gaat en dan rechts en dan de tram twee haltes verder neemt, dan ben ik daar geboren.’
Oma kent haar geboortestad goed, maar na veertig jaar kent ze Arnhem ook als de binnenkant van haar broekzak. Het liefst refereert ze aan de hand van Coffee Shops waar ze je op komt halen. Bijvoorbeeld: ‘Ik sta dan daar bij de Happy Days’, of ‘Daar bij de Lucky Luke.’ Niet dat ze ons bij coffee shops op moet halen hoor, maar zelfs als je dat zou vragen, zou ze het prima vinden.

394677_460611403958047_1951799328_n

Ze is nu eenmaal een ruimdenkend persoon waar je echt alles mee kan delen. En ik kan het weten, want ik heb zelfs een jaar bij haar in huis gewoond. Oma runt namelijk ook een opvanghuis. Of je nou thuis ruzie hebt, je relatie op de klippen is gelopen of je hebt gewoon zin in gebakken ei, dan ga je naar oma. Overigens runt ze momenteel ook weer een kinderdagverblijf. Dagelijks kan ik Elliot even bij haar brengen zodat ik rustig boodschappen kan doen.

Lieve oma, ik kan nog wel 1000 verhalen opschrijven, maar het komt erop neer dat je gewoon de meest grappige, hippe, zorgzame en lieve oma bent die iemand zich maar kan wensen. En niet alleen voor mij, maar voor iedereen.

Happy birthday!
I love you ♡

IMG_0340 IMG_0342

Hoe het er regelmatig aan de eettafel aan toe gaat.

226383_213855285300328_636870_n

Samen naar Frank Sinatra inpersonator (oma looooves ol’ blue eyes)

524942_10152704779350235_556842611_n

Sushi en selfies met Jaïr

11156404_986483291370853_4042928626504322191_n

En overgrootoma van Elliot

Nee!

Tijd voor een kleine parentingupdate. Tien maanden na de bevalling zijn we dan in de “test-periode” aangekomen. Daarmee bedoel ik dat Elliot, die sinds een paar weken kan kruipen, op onderzoek door de woonkamer gaat en op zoek gaat naar dingen om in te klimmen, in zijn mond te stoppen, vast te pakken, weg te gooien, om vervolgens te kijken hoe ik daar op reageer. Ik kan jullie vertellen dat ik nog nooit zo vaak ‘nee!’ heb geroepen als in de afgelopen dagen. Hij weet precies wat dat betekend, maar luisteren ho maar.

 

Echt, ogen achter in je hoofd moet je hebben. Sta je even een kop thee voor jezelf te maken, parkeert meneer zijn loopstoel even in de kerstboom om uit te testen of die zilveren ballen ook eetbaar zijn. Mama direct een hartstilstand, want WAAR is dat haakje gebleven? Voor iedereen die direct denkt de kinderbescherming in te schakelen: NIET IN ZIJN BUIK! (Maar waar dan wel weet ik nog steeds niet)

Andere hobby’s van Elliot zijn momenteel: in de keukentrolley klimmen, de eetkamerstoel omver trekken, tegen de bank opklimmen op zoek naar de magische afstandbediening, op Ivar van The Voice stemmen als hij mijn telefoon te pakken heeft, achter de stofzuiger aan kruipen en extra veel weerstand opbouwen door het einde van de slang in zijn mond te steken en rijstwafels met Pippa delen, wat ook goed is voor extra weerstandpunten (en mopsenvriendschapppunten).

 
IMG_20160208_145345

Ook met eten wordt er volop getest. Ik ben, buiten hutspot, nog niks tegen gekomen wat Elliot niet lust. Hij eet alles en hij eet VEEL. Zijn eigen potje is nog niet op of hij staat alweer naast je om een hapje zuurkoolstamppot, ragout of tabouleh (echt waar) te komen halen. Forever hungry, laat maar zeggen. Van wie zou hij dat hebben?

Hoe dan ook, een drukke, maar leuke periode. Prachtig om te zien hoe snel hij leert en hem zo te zien groeien, al verlang ik nog wel eens een naar dat kleine mensje die gewoon de hele dag op mijn borst wilde slapen. Zo blijkt maar: van iedere fase moet je optimaal genieten!

xoxo

Plaatjesmoe.

tumblr_o0hyorQI9m1r81ze8o1_1280
Maandagmiddag. Elliot ligt te slapen en ik zit op de bank met een kop koffie en natuurlijk mijn telefoon. Het rondje is altijd hetzelfde: Facebook, Instagram, Snapchat, Pinterest en weer opnieuw. Ik check de bloggers die ik volg, maar niemand van hen die me nog daadwerkelijk inspireert. Foto’s van cappuccino’s met subtiel geplante Chanel boybag op de achtergrond vliegen me voorbij. De één is op vakantie en lijkt de hele dag in haar eentje in het kozijn te zitten terwijl ze over het eiland uit kijkt. Let wel even op de Chloé-slippers die voor het raam staan, alsof ze net uitgetrokken zijn.
Een ander komt op Snapchat voorbij. Alweer in het winkelcentrum ergens in Dubai terwijl ze twee peperdure designertassen omhoog houdt: welke van de twee? Nog erger vind ik de gesponsorde blogposts waarin ze zogenaamd razend enthousiast zijn over een bepaald merk tandenstokers. Of gezichtsmasker…

I love gold and I like gold face masks even better. love my @shinemasks

Een foto die is geplaatst door Scott Disick (@letthelordbewithyou) op


Nu moet je me niet verkeerd begrijpen. Ik leef zelf door de camera en ik ben ook niet vies van een gestileerd fotootje. Met Lennart als Instagram husband komt er regelmatig een #ootd voorbij en in alle eerlijkheid zijn Pippa en Elliot helemaal geen #bffsforlife, maar is de foto tot stand gekomen met hulp van een rammelaar en een heleboel hondensnoepjes. Alles voor het plaatje, zullen we maar zeggen. Of voor de likes.
De druk ligt hoog als diehard Instagrammer. Alles moet aanwezig zijn; de juiste setting, de juiste outfit en accessoires al dan niet subtiel in beeld gebracht en natuurlijk (heel belangrijk!) de juiste tags. Kijk eens hoe leuk ik het heb, kijk eens naar mijn mooie spullen. #iwokeuplikethis #blessed
Vermoeiend.
En nog veel erger: ik doe er aan mee.

Als zelfs Harper’s Bazaar zich afvraagt hoe leuk Instagram nog is, dan weet je dat er iets fout gaat. “Wanneer leven door een Valencia-bril de norm is geworden.”

Het gaat mij uiteindelijk helemaal niet om die Chanel-tas of dat eiland of die front row. Sterker nog ik volg de meeste van die dames voor hun (levens)stijl! Het gaat om het geposeerde. Het neppe. Het voortdurend streven naar het neerzetten van het perfecte plaatje. En het werkt, want de rest van mijn middag pijnig ik mezelf met de vraag: waar kan ik mijn wenkbrauwen on fleek krijgen? En waar koop ik zo’n zwartwit kleed? Wat zou het kosten om in Parijs te wonen? Waar verkopen ze eigenlijk MiuMiu-schoenen hier Nederland? En vooral: hoe kan ik ook zo zijn?
Klinkt zielig, ik weet het. Ik beschouw mezelf namelijk wel als iemand die mijn voeten aardig op de grond kan houden, maar ik moet nu toch echt toegeven dat de plaatjes me in hun macht hebben. Of het nu om een stijlvol ingericht appartement gaat of een streetstyle outfit, ik moet het allemaal. En dat is, nogmaals, vermoeiend.

Daarom heb ik voorgenomen om alles wat teveel prikkelt en teveel irriteert in de digitale prullenbak te doen en alleen nog mensen te volgen die me op een goede manier inspireren. Instagrammers zoals Giovanna Battaglia en Eva Chen die een leuke mix hebben tussen spontane en gestileerde foto’s. Die hun spullen laten zien zoals het bedoeld is, die laten zien dat ze het écht leuk hebben.
Maar buiten dat laat ik die telefoon gewoon eens wat vaker liggen, want écht leuk heb ik het vooral als ik hem stiekem vergeten ben en ik me laat inspireren door wat ik live om me heen zie.

xoxo
Chloë

Ps. Elliot-spam gaat gewoon door.

3 Favourites

Als allereerste wens ik jullie allemaal een gelukkig, gezond en liefdevol 2016. Ik hoop dat jullie een gezellig Oud & Nieuw hebben gehad. Zelf had ik niet veel op de planning staan voor deze avond. Persoonlijk vind ik dat er altijd teveel druk op de avond gelegd wordt en na een drukke kerst met Elliot leek het me verstandig de kleine jongen wat rust te gunnen.

En dan op het laatste moment typisch Chloë en Lennart toch besluiten om naar Kelly’s NYE Masquerade te gaan.
Al was het maar zodat ik mijn favoriete kledingstuk uit de kast kon trekken. Het was nog even spannend of ik hem na de zwangerschap weer aan kon, maar met de adem in ging het best.
Het leek me na deze avond leuk om mijn drie favoriete kledingstukken met jullie te delen.
We beginnen met natuurlijk met…

the-dress-1000px

Van H&M Conscious 2013. Toen de campagne vrij kwam en ik deze jurk voorbij zag komen, zat hij in mijn winkelmandje voor ik het wist. Wanneer ik hem ging dragen? Geen idee, maar hebben zou ik hem. De kleur, de snit, de lengte, de stenen… alles schreeuwde Chloë. Ik denk dat ik deze nooit meer weg doe. Hij tot nu toe twee keer uit de kast gekomen: met kerst en met nieuwjaar.

the-coat-1000px

Dit is zo’n kledingstuk dat ik zag en direct van de hanger af trok. Van mij!! Het was natuurlijk bij mijn favoriete winkel in Milaan, MAX&Co. Favoriet want: Max Mara, maar dan betaalbaar. Heel even twijfelde ik, want wat moest ik met een jas met korte mouwen? Ik ben toch heel blij dat ik toe heb gegeven aan mijn verliefdheid. Hij is beter te combineren dan ik dacht. In het voorjaar leuk met een jeans en all stars, in de zomer ‘s avonds over je jurkje en in de winter met een coltrui, dikke maillot en een donkergroene rok.

the-kimono-100px

Nog niet zo lang in mijn bezit. Ik heb hem afgelopen kerst van Lennart gekregen. De kimono/Japan-trend is natuurlijk al een tijdje, maar de festival-achtige kimono’s die ik in de winkel vond konden mijn hart niet begeren. Toen vond ik
KimonomonoBerlin. Zij verkoopt vintage zijde Haori (kimono jasjes) die ze uit Japan haalt. Deze kon ik al een tijdje niet uit mijn hoofd krijgen. Waarschijnlijk uit de jaren ’70, dus in mooie, diepe kleur oranje. Tot nu toe heb ik hem gecombineerd met meerdere prints in donkergroen met roze, met jeans en een paar zwarte pumps en … nou ja, eigenlijk draag ik het ding overal bij. Ik denk dat dit met mijn meest gedragen item van dit jaar gaat worden. 
En dan kom ik meteen bij mijn enige voornemen voor dit jaar: meer exclusieve of bijzondere items kopen!

Wat zijn jullie favoriete kledingstukken?

Onverwachte vriendschap

Het is maandagmiddag als ik mijn auto vlakbij de Welkom in Arnhem-winkel parkeer. Als ik de rij wachtende mannen zie staan schaam ik me direct een beetje voor mijn eigen gefrustreerde gedrag dat ik een dag eerder in de H&M vertoonde. Keuzestress, noemde Lennart het. Ik noem het verwend rotgedrag.
Ik til de grote met kleding gevulde Ikea-tas uit mijn auto als ik iemand hoor vragen: ‘Can I help you?’
Er staat een jongen, ik vermoed Syriër, op de stoep bij mijn parkeerplaats. Ik bedank vriendelijk, maar zo zwaar is het nu ook weer niet. Als ik langs de rij loop om vervolgens zonder pardon naar binnen te stappen voel ik me toch een beetje opgelaten. Gelukkig staat daar meteen een aardige dame die de tas van me aanneemt. Binnen no time sta ik weer buiten en loop ik terug richting mijn auto. De jongen staat er nog. Hij lacht naar me en zegt: ‘Dank je wel.’
‘Graag gedaan,’ antwoord ik. Mijn oog valt op de kartonnen Michael Kors-tas in zijn handen waar met zwarte stift “ondergoed en sokken” opgeschreven staat. Ik vraag aan hem of hij wat spulletjes in de winkel heeft opgehaald. Hij knikt, maar wijst naar zijn slippers. ‘I have no shoes.’

De volgende dag heb ik met Bashar (26 uit Syrië) voor De Koepel (gevangenis in Arnhem, tijdelijk opvang voor vluchtelingen) afgesproken. Wat een geluk dat hij maat 42 draagt en dat ik toevallig nog een paar bijna ongedragen herenschoenen had staan. Mijn vader heeft nog een zak met kleding en een warme jas meegegeven. Als hij het ziet zegt hij dat het teveel is. We kletsen een tijdje en we wisselen telefoonnummers uit om contact te houden. Via WhatsApp vertelt hij  zijn verhaal; over zijn vrouw die nog in Turkije zit, hoeveel hij haar mist, over de rubberboot, over de landen waar hij doorheen is gekomen, over zijn familie in Syrië, over zijn werk bij de bank daar, de oorlog en hoe dankbaar hij is voor de gastvrije Nederlanders.
Voor ik het weet heb ik hem uitgenodigd om op zaterdagavond bij ons te komen eten.

Als het zaterdagavond is ben ik toch een beetje nerveus. Mensen die op de hoogte zijn waarschuwen me: ‘Pas je op? Het zijn getraumatiseerde mensen. Je weet niet wat ze meegemaakt hebben.’ Maar als Bashar in de auto stapt verdwijnt dat gevoel direct. Hij praat ronduit en kijkt uit het raam naar de omgeving. ‘This country is very beautiful.’
Kelly en haar vriend Youssef (zelf op 6-jarige leeftijd uit Libanon gevlucht) eten ook mee. Youssef en Bashar spreken Arabisch en drinken thee terwijl Kelly en ik in de keuken staan. Als Elliot in de box begint te huilen staat Bashar op en neemt hem op schoot. Hij overspoelt hem met knuffels en kusjes. Hij is gek op kinderen. ‘My wife and I want 16 children,’ grapt hij. ‘Just because we love children so much.’ Via facetime is zij er ook nog even bij. We zwaaien naar elkaar via de camera. Ze hoopt ons snel uit te kunnen nodigen om bij haar te komen eten.
Later op de avond stroomt de woonkamer vol met familie, allemaal om Bashar te ontmoeten. Om half twaalf brengt Youssef hem na een gezellige avond terug naar “camp”.

De volgende dag krijg ik een berichtje. Dat hij zich schuldig voelt dat hij me niet mee had geholpen met de afwas. Ik antwoord dat hij onze gast was en dat hij absoluut niet hoefde te afwassen. Wat ik terug krijg ontroert me: ‘I’m not your guest. I’m part of your family.’

12087992_1081025355249979_2004943902573725280_n