25x zwanger zijn


Foto van Patricia Chang NY instagram

Zwanger zijn, de meeste vrouwen doen het makkelijker over laten komen dan het daadwerkelijk is. En dan heb ik het nog niet eens over het ongemak van zo’n dikke buik meeslepen, maar vooral die emotionele rollercoaster waar we inzitten.
Daarom 25 x je weet dat je zwanger bent wanneer:

1. Je test een kruisje aangeeft.

2. Je echt een hele dikke buik begint te krijgen en je menstruatie uit blijft.

3. Oké, nu serieus…

4. Wanneer je de grootste bonje schopt over left over pasta die niet in de koelkast is gezet en daarbij roept dat er geen respect is voor je eigengemaakte pastasaus.

5. Je vier pannenkoeken met stroop op hebt, die je normaal gesproken niet lust, om vervolgens misselijk en vol spijt op de bank te moeten gaan liggen om bij te komen.

6. Je heel snel moet gaan zitten als je moet niezen of hoesten omdat je anders in je broek piest.

7. Je tijdens de hond uitlaten plotseling hard moet niezen en in je broek piest.

8. Je met een goed humeur opstaat, vervolgens bij het ontbijt melk morst en daardoor ontroostbaar bent, om vervolgens door alle fases van extreme woede te gaan omdat je überhaupt emoties hebt.

9. En vervolgens de hele dag zin hebt om oorlog te voeren.

10. ‘s Avonds op de bank zit af te tellen tot een tijdstip waarop het verantwoord is om naar bed te gaan.

11. Na een dag waarin je tussen dutjes door alleen maar aan slaap hebt kunnen denken.

12. Het boze oog aan je partner geeft als hij zegt dat hij moe is. Alsof hij daar iets van weet.

13. Je geen gesprek meer kunt voeren omdat je de taal vergeten bent.

14. Of 100x naar de keuken loopt zonder te weten wat je nou wilde pakken.

15. Het antwoord is altijd chocola.

16. Compleet flipt als er dan geen chocola meer is.

17. Ook al had je net alle cliché’s waargemaakt door een pot augurken leeg te eten.

18. Bij iedere aflevering van Vtwonen een potje gaat zitten janken bij de onthulling, ook al was het echt heel lelijk geworden.

19. Om daarna je af te vragen of je misschien zelf wel slechte smaak hebt.

20. Alles in huis moet anders.

21. Je denkt dat je misselijk wordt van de nieuwe kleur op de muren in de woonkamer.

22. Je een mental break down hebt omdat je nu ook niet meer weet wat je met de babykamer wilt.

23. En vervolgens nog één omdat het maar zo kort een echt baby’tje is.

24. ‘Voor je het weet zijn ze het huis uit’ begint te roepen

25. Je op Pinterest inspiratie op gaat doen voor je droomhuis dat je over een jaar of 21 kan hebben.

3 Favourites

Als allereerste wens ik jullie allemaal een gelukkig, gezond en liefdevol 2016. Ik hoop dat jullie een gezellig Oud & Nieuw hebben gehad. Zelf had ik niet veel op de planning staan voor deze avond. Persoonlijk vind ik dat er altijd teveel druk op de avond gelegd wordt en na een drukke kerst met Elliot leek het me verstandig de kleine jongen wat rust te gunnen.

En dan op het laatste moment typisch Chloë en Lennart toch besluiten om naar Kelly’s NYE Masquerade te gaan.
Al was het maar zodat ik mijn favoriete kledingstuk uit de kast kon trekken. Het was nog even spannend of ik hem na de zwangerschap weer aan kon, maar met de adem in ging het best.
Het leek me na deze avond leuk om mijn drie favoriete kledingstukken met jullie te delen.
We beginnen met natuurlijk met…

the-dress-1000px

Van H&M Conscious 2013. Toen de campagne vrij kwam en ik deze jurk voorbij zag komen, zat hij in mijn winkelmandje voor ik het wist. Wanneer ik hem ging dragen? Geen idee, maar hebben zou ik hem. De kleur, de snit, de lengte, de stenen… alles schreeuwde Chloë. Ik denk dat ik deze nooit meer weg doe. Hij tot nu toe twee keer uit de kast gekomen: met kerst en met nieuwjaar.

the-coat-1000px

Dit is zo’n kledingstuk dat ik zag en direct van de hanger af trok. Van mij!! Het was natuurlijk bij mijn favoriete winkel in Milaan, MAX&Co. Favoriet want: Max Mara, maar dan betaalbaar. Heel even twijfelde ik, want wat moest ik met een jas met korte mouwen? Ik ben toch heel blij dat ik toe heb gegeven aan mijn verliefdheid. Hij is beter te combineren dan ik dacht. In het voorjaar leuk met een jeans en all stars, in de zomer ‘s avonds over je jurkje en in de winter met een coltrui, dikke maillot en een donkergroene rok.

the-kimono-100px

Nog niet zo lang in mijn bezit. Ik heb hem afgelopen kerst van Lennart gekregen. De kimono/Japan-trend is natuurlijk al een tijdje, maar de festival-achtige kimono’s die ik in de winkel vond konden mijn hart niet begeren. Toen vond ik
KimonomonoBerlin. Zij verkoopt vintage zijde Haori (kimono jasjes) die ze uit Japan haalt. Deze kon ik al een tijdje niet uit mijn hoofd krijgen. Waarschijnlijk uit de jaren ’70, dus in mooie, diepe kleur oranje. Tot nu toe heb ik hem gecombineerd met meerdere prints in donkergroen met roze, met jeans en een paar zwarte pumps en … nou ja, eigenlijk draag ik het ding overal bij. Ik denk dat dit met mijn meest gedragen item van dit jaar gaat worden. 
En dan kom ik meteen bij mijn enige voornemen voor dit jaar: meer exclusieve of bijzondere items kopen!

Wat zijn jullie favoriete kledingstukken?

Cool Chameleon

1421871977169

Zij is schrijver, haar vriend documentairemaker.
Hun loft in Williamsburg, New York, is tot de nok toe gevuld met vreemdsoortige snuisterijen: van schilderijen tot een opgezette flamingo. En boeken, heel veel boeken.
Doordeweeks fladdert ze van het ene naar het andere koffietentje waar ze kan schrijven, om in het weekend haar drie beste vriendinnen te ontmoeten voor een picknick in Central Park.

En volgens L’Officiel Enfant (van lente 2014) hoort daar de Bugaboo Cameleon bij.
Ja, dit stukje uit L’Officiel gaat over een kinderwagen. Na het lezen van dit stukje wist ik het zeker: als het zover is moet en zal ik een Bugaboo hebben. En een opgezette flamingo. Ik ben een echt een sucker voor dit soort advertorials.
Een bezoekje naar de website van Bugaboo hielp mij al snel uit die droom; een compleet maandsalaris kost zo’n wieg op wielen, 1400 euro is niks. Aangezien ik op dat moment nog niet zwanger ben klik ik de website weg en parkeer ik de Bugaboo ergens ver achter in mijn hoofd.

Nu is het toch echt tijd om serieus na te denken over een kinderwagen. Lennart stelde voor om naar een kinderwagen op Marktplaats te kijken, iets wat ik direct afwees. Het idee vond ik verschrikkelijk; dat ik dan een “vers” kind op de wereld zet en dat vervolgens neer moet leggen in de wagen van een ander waar al in gekwijld en gepoept is, al zou die wagen er nog zo nieuw en schoon uitzien. Eerste-kind-syndroom, noemt Lennart dat.
Toch was er geen discussie mogelijk, al betekende dat wel dat ik de Bugaboo moest vergeten en naar een ietwat budget-vriendelijker exemplaar op zoek moest.
Ik stuitte als eerste op, wat ik dacht, de kinderwagen van mijn dromen, namelijk de GreenTom (gelukkig niet andersom) Upp Carrycot in mintgroen met wit frame.

greentom_upp_carrycot_white_bottle-mint_canopy_72dpi

Op slag verliefd was ik op dit Nederlandse design en nog veel belangrijker: hij is super betaalbaar! Een complete set kost namelijk 549 euro en het frame is gemaakt van polypropeen en gerecyclede petflessen. Ook nog eens duurzame wagen! (schreef ze terwijl de verwarming op sambal stond) Ik bombardeerde Lennart met tientallen berichtjes dat dit dé wagen was. Ook hier geen discussie meer mogelijk. Het enige wat ons nog te doen stond was een testritje maken in één van de Babypark-filialen.

Dus gingen we kort geleden naar Babypark Amersfoort, waar je meteen met je neus in de wagens valt. Vooraan de Bugaboo’s, Joolz, Stokke’s en andere luxe merken. Omdat je jezelf ook niet lekker gaat maken met een Mercedes als je een Fiat gaat kopen, stormde ik zonder te kijken direct door naar achteren waar ik al snel tegen de GreenTom aanliep. Enthousiast trok ik de Upp van zijn display af en begon ik als een bezetene door de winkel te scheuren, alsof ik Kelly en Kirstie in de stad moest bijhouden. ‘Nah… prima,’ zei ik tegen Lennart.
Aan Lennart zijn gezicht te zien was hij het er niet helemaal mee eens. ‘Ik vind hem wel heel plastic ogen.’
‘Hij is van plastic gemaakt.’
‘Ik vind hem gewoon niet mooi, Chloë, een beetje speelgoed-achtig.’
Dus kwakte ik geïrriteerd het ding terug boven op de display, wat kon omdat ‘ie zo ligt was, en begon met allerlei andere wagens van die prijs te rijden. ‘Horen die dingen zo wankel te zijn?’ vroeg ik. Lennart haalde zijn schouders op.
Gelukkig kwam er al snel een verkoopster aan die ons van wat informatie kon voorzien.
‘Laten we beginnen met het budget,’ zei ze. ‘Waar denken jullie ongeveer aan.’
‘Maximaal duizend,’ antwoordde Lennart.
Ik schrik. Dat was een ander bedrag dan wat ik dacht dat kon. De verkoopster lacht vriendelijk. ‘En jullie willen zo te zien wel een beetje een mooi design? Hippe mensen?’
‘Hij mag wel knap zijn, ja,’ stelt Lennart netjes.
‘Dan is de Dubatti echt wat voor jullie. Lopen jullie mee naar voren?’
Naar voren?! Naar de Mercedessen?!
De Dubatti bleek een wagen te zijn die ik bij binnenkomst al stiekem vanuit mijn ooghoek had gezien, maar geen aandacht aan had besteed omdat ik had verwacht dat die veeeeeeeeeeeeer buiten ons budget zou liggen.
Maar wat bleek; deze kinderwagen, wederom van Nederlandse bodem, doet mee met de Bugaboo’s en Joolz, maar in complete set (wieg en zitje) onder de 1000 euro uitkomt. Pluspuntje: je kan hem helemaal naar eigen smaak ontwerpen, van frame tot kleur van de wieg en lederen details.
Ik maak een dansje. ‘Wil je er een stukje mee over het testpad lopen?’ vraagt de verkoopster.
Ze gooit er een baby van 12 kilo in, wat erg realistisch is, en Lennart en ik lopen om beurten een rondje over de verschillende stenen van het testpad. De wagen voelt stabiel en draait soepel. Ook het in- en uitvouwen gaat eenvoudig en snel. In mijn hart is de keuze al gemaakt. Lennart moet natuurlijk nog even een stel foto’s van mij achter de wagen maken en daarna verlaten wij enthousiast Babypark.

De kinderwagen kunnen wij van onze lijst strepen, nu nog opzoek naar een opgezette flamingo… en een loft in Williamsburg.

10171780_914892675196582_7019282064479648150_n

 

Hoera! Het is een… acrobaat.

6458500427_1_1_1Eerlijk toegegeven was ik best wel zenuwachtig op de dag van de 20 weken-echo. Ja ok, ik was ook super hyped omdat we ook het geslacht te horen zouden krijgen, maar het blijft toch een medische echo. En dan maakt het toch niet helemaal uit of en nou een jongen of een meisje is, je wilt gewoon maar één ding: een gezond kind. Lennart was er als Feyenoorder in elk geval van overtuigd dat het een stoere zoon zou worden, want de echo zou gemaakt worden in het Matserhuis op de Rotterdamsingel in Arnhem.
Eenmaal in de wachtruimte hadden we weinig tijd om ons druk te maken, want we waren vrijwel direct aan de beurt. De echoscopist stelde een paar vragen als; heb je gerookt of alcohol gedronken tijdens je zwangerschap (nee) en heb je foliumzuur geslikt (ja) ook voor je zwangerschap (ja). Met 100% score mocht ik direct door voor de echo, het is net een spelshow. Het feest begon meteen want op het grote scherm zagen wij als eerste beeld heel duidelijk een ruggetje, maar wel in een vreemde positie.
‘Je kindje is een koprol aan het maken,’ vertelde de echoscopist. ‘Het lijkt erop dat het gaat lukken.’
Ah ja, dat het een acrobaat is voel ik al dagen.
Toen de baby klaar was met zijn koprol kon het “controleren” beginnen. Het was een stuk minder erg dan we dachten. Persoonlijk had ik verwacht dat ze met een grote checklist naast me zou zitten. Hoofd: check! Tien vingers: check! Hart: check! Benen: dubbel check!
Daarentegen werd er constant ingezoomd op zwarte vlekken op de het beeldscherm. ‘Zie je,’ zei de echoscopist dan tegen ons. ‘Dit is de aorta en die geef ik even een kleurtje zodat we kunnen zien wat ‘ie doet. Zie je! Nu loopt er blauw door de boog heen en dat is helemaal perfect.’
Lennart en ik knikten. ‘Ooooh ja.’
‘En hier zie je de voeten, die zijn nu nog zo groot als het onderbeen.’
Dat liet ik even op me inwerken. Voeten zo groot als het onderbeen, dat kan niet kloppen. ‘Dat hebben alle baby’s,’ legde ze snel uit. ‘Uiteraard trekt dat later bij en zijn ze bij de bevalling gewoon goed in verhouding.’
‘Gelukkig,’ zuchtte ik. ‘Ik dacht dat we een hobbit kregen.’
En toen kwam eindelijk dé vraag waar we op zaten te wachten. Of we het geslacht wilden weten.  Ja ja ja!
Ze ging op zoek, maar de acrobatische stunten werkten niet echt mee dus moest ze af en toe behoorlijk in mijn buik drukken of schudden. Al snel was “het” gevonden. ‘Nou, dat is duidelijk,’ lachte ze.
Ja, dat was behoorlijk duidelijk, want op het beeldscherm zag ik (sorry, ik kan het niet anders omschrijven) twee ballen en een piemel. ‘Een jongen?’ vroeg ik voor de zekerheid. De echoscopist knikte. ‘Dat kan niet missen.’
Lennart en ik grepen elkaars hand. ‘Een jongen!’ Ik moest natuurlijk even een traantje wegpinken.
We hadden allebei heel sterk het gevoel gehad dat het een jongen zou worden, maar ik heb altijd gedacht dat mijn eerste een dochter zou zijn. Ik moest dus ongelofelijk wennen aan het idee dat ik moeder van een zoon zou worden. Ik bedoel, met meisjes kan ik omgaan, Kirstie heb ik vroeger ook wel verschoond, maar nu krijg ik dus met zo’n piemeltje te maken. Klein paniekmomentje, dat al heel snel weer vervloog, want we gingen nog proberen naar het hoofdje te kijken. Ook omdat we de leukste “foto’s” van de echo mee zouden krijgen op een USB-stick.
Meneer liet zich echter niet fotograferen, want nog steeds te druk met koprollen maken. ‘Zou je misschien even je voeten in de bank kunnen zetten en je buik optillen en heel hard met je billen kunnen schudden?’ vroeg de echoscopist aan me. Kan ik dat? Mevrouw, dat is mijn specialiteit.
Na een stuk of wat ongemakkelijke wiggles, bleek onze zoon totaal niet onder de indruk. Sterker nog: hij had zijn arm over zijn gezicht geslagen. ‘Maar nu zien we dat armpje wel heel goed!’ riep de echoscopist enthousiast. Ja, echt heel leuk!
Als laatste poging vroeg ze me om naast de bank op en neer te springen. Dat was het moment dat ik alle hoeken controleerde op camera’s en de deur op Frans Bauer, maar nee, ik zat niet in Banana Split verzekerde ze me.
Na een tijdje te hebben staan springen was onze acrobaat eindelijk zo gedraaid dat we hem konden zien. Klein dopneusje, mondje open en nog altijd die arm naast zijn gezicht. De foto werd gemaakt en daarmee hadden we een mooie afsluiting van onze 20 weken-echo.
De echoscopist schudde ons de hand en feliciteerde ons. ‘Een hele fijne jaarwisseling, jullie kunnen met een gerust hart het nieuwe jaar in.’ En dat is zeker waar.
Om twaalf uur hebben wij geproost op een mooie, gezonde, zoon.
Ons jaar kan nu al niet meer stuk!

Gelukkig nieuw jaar iedereen!

19222_20141229_OBST-_HF_0012

Een van de weinig goede foto’s die we konden maken van onze acrobaat.

Bump style

eva-chen

Eén ding waar ik deze zwangerschap echt niet omheen kan is de ongelofelijk trieste, suffe, tuttige POSITIEKLEDING die overal verkocht wordt. Ik bedoel, mag je er meteen niet meer leuk uitzien omdat je moeder wordt? Zelfs van H&M had ik wel iets meer verwacht, maar het is de meest verdrietige afdeling die ik ooit bezocht heb. Niet te spreken over die bende die ze bij de Prénatal verkopen of Mamalicious (het woord alleen al) op de bovenste verdieping van Vero Moda. Of t-shirts met teksten als “baby inside” of “baby loading”. Echt heel, heel verdrietig.

Nu zit ik in zo’n periode van ik pas mijn eigen kleren niet meer, maar ik kan ook nog niet hele lappen elastiek in mijn “mama-skinnyjeans” gebruiken. Het is voor mij dan ook een heel gevecht om ‘s ochtends weer iets uit de kast te trekken waar ik me 1) leuk in voel, 2) wat wel comfortabel zit en 3) bij mijn orthopedische Lacoste-sneakers past die ik nodig heb voor mijn rug. Lastig verhaal, dat begrijp je wel.
Omdat ik behoorlijk hard groei is het niet heel verstandig om al bergen met nieuwe kleding te gaan kopen, ik moet even wachten tot mijn bumpje echt een BUMP wordt.

De meest inspirerende fashion mommy’s heb ik alvast op een rijtje gezet voor als het zover is!

ede72ce1b3a9404fcaf50aba00685a50 IMG_1361

Ik was zo blij toen ik blogger Charlotte van thefashionguitar.com had gevonden. Deze Nederlandse (die nu in New York woont) heeft een paar hele fijne outfits onder “maternity fashion” staan.

6e4bd0740bc74f0649b5ab19a8937af6 64964d38a47df4dd45793f696fbe4bf4

Natascha Goldenberg: Russisch stijlicoon, designer en werkte voor de Russische Grazia. Zucht!

c31ccbf0d9cee0698e174e1dd6957926 28c2456f8cea4b1614884373efa2fc96

Nog een Russisch stijlicoon, namelijk Miroslava Duma die editor was voor Harper’s Bazaar Russia. Ik denk dat ik de hakken even achterwege laat, maar hallo! – zo willen we toch allemaal zwanger zijn?

elle-pregnancy-style-eva-chen-off-shoulder-dress1-xln-xln op

Eva Chen. Lucky editor-in-chief, shopping-obsessed New Yorker staat er in de bio van Instagram account. Misschien moest ik ook maar eens gaan shoppen in New York.

La Vita è Kelly – a post dedicated to my sister!

302939_2417525284014_839016703_n

Today is my sister’s 25th birthday.
If there’s one way I could describe my sister I would say that she is an extreme, crazy, ridiculous, sentimental, funny, emotional, but pretty (!!) tornado. When she’s gone you’ll probably have NO IDEA what the hell just happened, but also leaves you wanting for more.   She is just a great personality, always  puts her friends and family first and knows how to bring your party to the next level.

Now let’s get into the style of Kelly. Happy birthday dear sis!

lavitaekelly.jpg.jpg
Before we start I want to point out that no matter who you will ask about Kelly, they will all say she is a complete Italy addict. That’s why this moodboard is in Italian style!
1. Orange blossom bustier by Dolce & Gabbana (Net-a-porter). Every commercial, campaign by D&G just breathes Kelly. She loves the Italian lifestyle and it loves her back.
2. Prada Candy florale perfume, because you never know who you might run into when you’re wandering around Rome.
3. At first I was looking for a Vespa, but than I realized Kelly just needs a car in case she needs to get back home as soon as possible to help a friend in need or spontaneously decides to go on a roadtrip. A mint green Fiat 500 is the answer.
4. Kelly wouldn’t be Kelly without her Ray-Ban Aviators.
5. All the cool people used to smoke in the fifties and Kelly surely loves a smoke. Everyone who has a problem with it can have a look at her coffee cup.
6. Watermelon martini’s. What else?
7. Kelly loves making cocktails on our Black Friday party’s. Tropical fruit drink stirrers from C Wonder.
8. She loves making pictures but since the charger of her camera has been lost forever this cute little bag from Kate Spade is a nice replacement. Who needs a camera anyway when you have a mobile!
9. Shoes, shoes, shoes. Another thing she’s addicted to. These are from Moschino – oolala!

Click – delete

La-Sardina22 With todays digital camera’s and mobile phones taking pictures has never been easier. Wherever you go, as long as you have battery you just shoot away. Some of those pictures (a lot!) end up on Facebook and/or Instagram and only few people actually “develop” (print out) their pictures.

Now I am an fanatic Instagrammer and have an eye for the smallest detail, so especially on holidays it looks like my phone is attached to my hand because I just want to get everything. I mean EVERYTHING. I click and click and if it’s not much I delete just as easily. Click – delete – click – delete – click – delete.

What happens when you have only 36 photo’s to shoot, like we did before everything turned digital? I bet that you start looking even better and use your clicks wisely. What will you be photographing? Portraits, landscapes, little details?

This is going to be my summer project during my holiday in Marbella, Spain. A visit to the Alhambra palace is high on my list and normally I would shoot a thousand pictures alone in a place like that, so I wonder if I will be able to resist getting my phone out. But first I need to buy this La Sardina St. Tropez 35 mm camera to work on this project in style 😉

Meet Pippa Loentje

2014-01-30-11-18-56_deco
Pippa Loentje – Supermodel it-dog

Born: October 6th 2011, Paris
Breed: Ridiculously cute pug
Favourite toy: Those plastic balls that come with washing powder
Favourite food: Anything that tastes like meat, old french fries from the street
Best chill spot: The forbidden couch
Loves: Sleeping
Hates: Pooping in the rain, bath time
Best friend: Toto the Chihuahua
Proud of: My tail got a really nice curl in it
Wears: Mostly Vivenne Westwood, but also normal dog brands like Puppia, Tre Ponti
Favourite quote: “Nothing tastes as good as skinny feels” – Kate Mops