Angst

Ik sta op de Keizersgracht op Kirstie te wachten als ik een bericht van Kelly in onze familie chat lees: of we het al gehoord hebben van het drama met de bakfiets. Ik heb geen idee waar het over gaat dus ik ga direct naar nu.nl
Ik lees het nieuwsbericht over het drama dat zich in Oss voltrokken heeft. Mijn maag draait om. Het liefst zou ik een potje willen janken daar midden op die gracht, maar ik druk het toch naar achter. De rest van de dag blijft het wel bij me. Ik denk aan de leidster en de paniek die zij gevoeld moet hebben toen ze besefte dat het fout ging. Maar vooral denk ik aan de nietsvermoedende ouders die, net zoals Lennart en ik, de kinderen naar het kinderdagverblijf hadden gebracht om vervolgens naar het werk te gaan. En dat je dan dat telefoontje krijgt. Of dat je de politie binnen ziet komen wandelen (ik weet niet precies hoe dit soort informatie gebracht wordt) en dat dan in één klap je hele wereld in elkaar stort. Je ergste nachtmerrie is werkelijkheid: je kinderen zijn er niet meer. Ik probeer me voor te stellen dat mij dat vandaag zou gebeuren. Mijn enige conclusie was dat het leven voor mij dan ook niet meer zou hoeven.
Vroeger zei mijn moeder wel eens: ‘Als er iets met jullie zou gebeuren, dan hoef ik ook niet meer.’
Ik vond dat belachelijk. Hoezo niet? Er zijn toch nog wel andere dingen dan je kinderen om voor te leven?
Nu ik zelf moeder ben denk ik er niet anders over.

De angst om mijn kinderen te verliezen vind ik het moeilijkste van het ouderschap. Pas nu voel ik écht de pijn van die vader die zijn zoon op de MH17 zette, de wanhoop van die moeder die op het acht uur journaal huilt omdat ze haar kind verloor in een bombardement, de woede achter de tranen van de moeder van Nicky Verstappen en de hel waar de moeder van het pas verdronken 3-jarige meisje doorheen moet zijn gegaan toen ze haar na lang zoeken hebben gevonden. Voor altijd staat het beeld van het aangespoelde Syrische jongetje op het strand van Turkije mij in het geheugen gegrift. En regelmatig denk ik nog aan die arme Tijn die op vierjarige leeftijd al uit het leven moest stappen door die klote ziekte. Ik haal deze voorbeelden uit het nieuws aan omdat ik, sinds ik moeder ben geworden, het nieuws eigenlijk liever niet meer kijk om dit soort berichten te vermijden. Niet omdat ik niet op de hoogte van het nieuws wil blijven, maar omdat mijn moederhart het simpelweg niet kan verdragen dat er een mogelijkheid bestaat dat je je kind zou kunnen verliezen… op wat voor manier dan ook: zij het door een ongeluk, door ziekte of zelfs door het toedoen van iemand anders.
Ik lig daar soms wakker van. Het besef dat ik ze niet altijd kan beschermen, hoe graag ik dat ook zou willen, is een bijna ondragelijk en jaagt mij de diepste angst aan die ik ooit heb gevoeld. En dan te bedenken dat dit gevoel waarschijnlijk zolang als dat ik leef bij me zal blijven.

Toch moet je ook realistisch blijven. Ik kan ze moeilijk thuishouden van het kinderdagverblijf omdat er vandaag een ongeluk met een Stint is geweest. Of ze niet op schoolkamp laten gaan omdat er een mogelijkheid is dat ze niet meer terugkomen. Nooit meer op vakantie gaan omdat er een dodelijk ongeluk met een gezin op de snelweg is geweest of omdat er ergens een vliegtuig is neergestort.
Wat ik wel kan doen is honderd keer als een hysterische gillen dat Elliot niet te dicht bij de waterkant mag komen, driehonderd keer per dag controleren of Olive niks kleins in haar mond heeft gestopt, zeshonderd keer eisen dat Elliot mij een hand geeft bij het oversteken, ze duizend keer per week op hun hart drukken dat ze voorzichtig moeten zijn en simpelweg hopen dat ze goed op hun pootjes terecht komen in wat voor situatie dan ook.

Vandaag rijd ik met een ander gevoel naar het kinderdagverblijf. Het is dag van de leidsters. Elliot en Olive hebben vandaag knutselwerkjes en cadeautjes gegeven om de leidsters van hun groep in het zonnetje te zetten. Elliot rent vrolijk op me af als hij me ziet. ‘We hebben taart gegeten!’ roept hij.
De leidster van zijn groep bedankt me voor het cadeautje. Ik kijk haar aan en wil eigenlijk zeggen ‘bedankt dat jullie mijn kind veilig hebben gehouden vandaag’, maar dat doe ik toch niet.
Als ik Elliot en Olive eenmaal in de auto heb zitten word ik overladen met een gevoel van dankbaarheid.
Dankbaar dat ik vandaag mijn kinderen mee naar huis mag nemen.

Mijn gedachten gaan uit naar die leidster die vandaag in het zonnetje gezet had moeten worden en naar de ouders van de omgekomen kindjes. Ik hoop met heel mijn (moeder)hart dat ze op de één of andere manier kracht vinden in deze nachtmerrie.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *