The Terrible Twos


Iedere dag krijg ik zo’n fijne herinnering van Facebook. Zo waren we vandaag vijf jaar geleden voor het eerst naar het park met puppy Pippa en at ik twee jaar geleden kip piri piri bij Juffrouw Tok.
Allemaal leuk en aardig, maar wat ik bizar vind is dat ik een jaar geleden rondom deze tijd een compleet ander kind in huis had dan nu. Ik had een klein jongetje dat zich af en toe een beetje aan de tafel of bank optrok en zich omrolde om ergens naartoe te komen, wat af en toe resulteerde in om de tafelpoot gevouwen baby in paniek. Dat en een vieze poepluier was dan ook zo’n beetje het enige “drama” wat we op zo’n dag konden hebben.
Tijdens het boodschappen doen was hij wel geïnteresseerd in de Olvarit-afdeling, maar riep nog niet zestig keer achter elkaar ‘bebbe!’ (wat Elliot’s voor ‘hebben’ is) bij het zien van een pakje knijpfruit.
Hij wilde überhaupt gewoon lekker in de kinderwagen zitten als we ergens naartoe gingen en bleef ook rustig zitten als we naar een restaurant gingen. Hij vond alles lekker of het nu een Marokkaans buffet was of Aziatisch bij Renao, alles ging naar binnen.
Nu vliegt de spaghetti bolognese me om de oren en haalt hij plotseling zijn neus op voor broccolisoep, terwijl ik 200% zeker weet dat hij dat lekker vindt. Stokbroodjes eten wilt hij wel, maar alleen met kruidenkaas erop, anders gaat het rechtstreeks door naar Pippa, die dan ook standaard Elliot’s grootste vriendin is rondom etenstijd. Kortom: de kleine baby is een ware peuter geworden en krijgt steeds meer een eigen mening en wil. Dat uit zich ook na het eten als plotseling alle kleren, inclusief luier, uitmoeten zodat hij een potje naaktvoetbal kan spelen.
Hilarisch dat wel, maar hoe leg je uit dat het niet helemaal de bedoeling is dat je hartje winter in je blootje gaat rondrennen. Ik bedoel, hoe hadden we dat bij Kirstie aangepakt toen ze na het douchen een sprintje trok en in haar blootje in de achtertuin belandde? Van ‘nee’ trekt meneer zich nog weinig aan hoewel hij perfect weet wat het betekend. Met andere woorden: de grenzen worden momenteel tot het uiterste verkend. Dat maakt deze zwangere moeder af en toe moedeloos.
Als ik weer eens 100x achter me ‘bebbe’ hoor zonder dat hij echt iets schijnt te willen hebben of wanneer ik voor tien uur al vaker ‘nee!’ en ‘mag niet!’ heb geroepen dan ik in 30 jaar tijd heb gedaan. Wat mij betreft is dit tot nu toe de lastigste fase. De opvoeding is nu écht begonnen.
Als kersverse moeder maak je je zorgen over de periode dat je met een klein hulpeloos baby’tje thuis komt, maar ik besef me nu pas dat het eerste jaar bijna een piece of cake is vergeleken met de terrible two’s (die officieel pas over twee maanden zouden moeten beginnen!). Een baby slaapt het grootste gedeelte van de dag, ligt lekker een beetje bij je op schoot en je zou bij wijze van nog een uur boodschappen kunnen gaan doen terwijl hij een beetje in de box op zijn eigen tenen ligt te sabbelen. Het wil nog nergens opklimmen of naar je kijken terwijl je plast.
Aan de andere kant: dat kleine jongetje van een jaar geleden houdt me nu plotseling wel heel stevig vast als we van de trap af lopen en komt me soms helemaal uit zichzelf knuffelen. Tegenwoordig laat hij doormiddel van heel hard zingen weten dat hij weer wakker is na zijn middagslaapje en begint zowaar te dansen als hij muziek hoort. Zijn stoeltje gebruikt hij nu om uit het raam te kijken of papa er al aan komt of bij het aanrecht te schuiven zodat hij me kan helpen met het eten door de aardappels in de pan te gooien of de tafel te dekken. Ook (naakt)verstoppertje spelen kan hij als de beste!
Zo zie je maar, hoewel dit een hele moeilijke fase is, is hij tegelijk ook weer heel leuk. We kunnen echt dingen samen doen. En net zo zeer als hij zichzelf steeds meer als mens(je) ontdekt, ontdek ik mezelf steeds meer als moeder.
Toch, als ik weer zo’n Facebook herinnering van een jaar of wat geleden zie, verlang ik terug naar dat kleine baby’tje die lekker op mijn borst wilde slapen. Gelukkig mag ik dat gevoel heel snel weer ervaren.
En tegen de tijd dat die kleine weer in de terrible two’s belandt, dan is daar grote broer Elliot om te helpen ♡

When life gives you lemons


Ik had het kunnen weten.
Ja, dat dacht ik die maanden daarvoor ook, maar nu had ik het écht aan alles kunnen weten. En toch negeerde ik het. Kijk, normaal heb ik gewoon een goed werkende citrus waar ik bij wijze van de klok op gelijk kan zetten, maar die veranderde plotseling. Zo was ik tijdens mij werkbezoek in Wenen zomaar een paar dagen “te laat” waardoor ik me afvroeg of het wel verstandig was om aan de zoveelste Aperol Spritz van de dag te beginnen. Eenmaal thuis bleek het vals alarm en op de een of andere manier voelde ik me wel opgelucht. Nog even niet, dacht ik.
Ook de maand daarop besloot opoe pas anderhalve week later op visite te komen. Na een stuk of drie negatieve zwangerschapstesten begon dat opgeluchte gevoel plotseling plaats te maken voor een kleine teleurstelling.
Omdat ik er niet zo’n “ding” van wilde maken en mijn citrus toch ontregeld leek te zijn besloot ik de testen voorlopig even links te laten liggen.
Maar de maand daarop had ik het kunnen weten. Het begon met een bezoekje bij de dokter omdat ik plotseling zo’n pijn had in mijn rechterborst. Omdat je tegenwoordig toch maar beter voorzichtig kunt zijn liet het voor de zekerheid even nakijken, maar er bleek gelukkig niks aan de hand (of toch wel?). De meisjes stonden er wel anders bij, maar goed, dat kan allemaal met die citrus te maken hebben.
De rest van die dag lag ik uitgeteld op de bank. ‘Het lijkt wel alsof ik een week heb gefeest op Ibiza,’ zei ik tegen Lennart. Zo moe was ik. Ook de dag erop toen ik op weg was naar een klant in België kon ik aan niks anders denken dat een klein dutje langs de weg. En hoewel mijn maag een beetje draaierig voelde op de terugweg besloot ik toch een broodje bij de benzinepomp te kopen; bacon en ei iets wat ik normaal nooit kies, maar het smaakte me best en die zak Haribo kindermix die ik erachteraan nam nog veel beter.
Ja, alles wees erop. Het zou misschien zelfs zo kunnen zijn dat Elliot niet de hele dag dank je in het Chinees zei, zoals wij dachten, maar “zusje”.

Dus besloot ik op zaterdagmiddag in de Jumbo met mijn neus boven de Hollandse garnaaltjes, want daar had ik plotseling zo’n zin in, dat ik toch maar even een Clearblue zou meenemen. Ik zou niks tegen Lennart zeggen – was ‘ie negatief dan zou ik het ding in de prullenbak gooien en was het nooit gebeurd.
Maar zo lang als dat de andere testen erover deden om enkel een streepje aan te geven, zo snel was deze om een dik vet kruis te weergeven. Ik schrok me dood.
Ik snelde me naar de woonkamer waar Lennart aan het schilderen was en stak de test door de kier van de deur. ‘Wat?!’ riep hij uit. ‘Ben je zwanger?!’
Ik knikte.
Daarop volgde een lange knuffel en keken we elkaar aan. ‘Hoe gaan we dit doen? Eén kind is al zo heftig!’
‘Nou ja,’ zei Lennart. ‘Eén ding is zeker, die Gucci’s (schoenen) kan je vergeten.’
Dat was overigens een grapje, want Lennart weet heel goed dat ik die schoenen nodig heb om door mijn zwangerschap heen te komen. Het zijn trouwens ook de ultieme mom shoe’s…. Chriselle Lim draagt ze, dat zegt genoeg… oké, ik dwaal af.
Terwijl ik een bord pasta al forno en daarna een pot augurken (het cliché is waargemaakt) naar achteren werk besluiten we dat we dit kunnen! Hoe weten we nog niet, maar ik weet wel dat jullie de komende tijd weer veel blogs en baby(kamer)updates kunnen verwachten van een chaotische, gestreste, maar o zo gelukkige moeder.

Elliot wordt een grote broer!!!!