Van Arnhems meisje naar Haags Hopje #1

Onze eerste dagen in Rijswijk zitten erop. Eerlijk gezegd voel ik me nog een beetje op vakantie. Zo pakte ik een mes uit de la en dacht: hé, deze heb ik thuis ook. Dat komt natuurlijk door het weer en dat we al twee keer aan het strand zijn geweest, maar ik heb nog steeds het gevoel dat we volgende week weer naar huis gaan.

13701154_1255307317821781_5140545529647587861_o
Pippa voelt zich al wel thuis.

Vandaag besloten we Den Haag te verkennen en nemen de tram naar het centrum. De halte is aan het einde van onze straat en brengt ons binnen tien minuten naar hartje centrum. Daar aangekomen laten we de Grote Marktstraat met alle bekende ketens voor wat het is en duiken we direct de Prinsestraat in, waar Lennart op twee winkels stuit die hij leuk vindt; Uptown gerund door een Arnhemmer (yes!) en Baretta die er pal naast zit. Verder komen we nog een aantal leuke concept stores en talloze gezellige restaurantjes tegen. We eindigen uiteindelijk bij Pistache Café aan het einde van de straat. Met heerlijke (avocado) panini’s, verse smoothies en grote stukken taart nu al één van mijn favoriete spots!

Screen Shot 2016-07-23 at 21.44.47
Deze bank bij een concept store (bij Haagse Bluf) met vintage designmeubels en kleding vonden Lennart en ik echt prachtig. Of hij ook lekker zit moet je maar niet vragen. 

Screen Shot 2016-07-23 at 21.45.05
Elliot wacht op papa bij Uptown. 

Screen Shot 2016-07-23 at 21.45.26 Screen Shot 2016-07-23 at 21.46.08 Screen Shot 2016-07-23 at 21.46.24
Hoe leuk is het interieur van Pistache Café?

Screen Shot 2016-07-23 at 21.45.44
Zo’n tramrit is toch wel heel spannend. Elliot daarentegen keek lekker zijn ogen uit. 

Wat mij opvalt is dat de Hagenezen (of Hagenaars?) heel open en vriendelijk zijn. Ze vertellen direct iets over de stad, maken je wegwijs en wat ik vooral erg leuk vindt is dat onze buren (oké, dat zijn Rijswijkers) ons zo enthousiast welkom komen heten. Wat dat betreft voel ik me al een beetje thuis, maar voor nu blijf ik gewoon even gezellig op vakantie zonder de deur uit te moeten.
Hoe luxe is dat?

Don’t panic … it’s organic!

Screen Shot 2016-07-17 at 12.26.59

Een paar weken geleden las ik op gezondblog.nl een stukje over de natuurlijke deodorant van We Love The Planet. Ik gebruik zelf al jaren de deodorant van Dove, maar sinds er hier en daar wel eens een artikel over het verband tussen borstkanker en deodorant opdook, liep ik al enige tijd rond met het idee om over te stappen naar een natuurlijke deodorant. Later las ik weer dat we dat niet met elkaar in verband mogen brengen, maar we moeten hoe dan ook zuinig zijn op ons lichaam. De post van gezondblog trok dus direct mijn aandacht.
Ik kan niet zeggen dat ik iemand ben die normaliter heel bewust met “natuurlijk” bezig is. Wat ik meestal gebruik is per ongeluk; Lush vind ik simpelweg lekker en dat het milieu- en diervriendelijk is, is een leuke bijkomstigheid. Ik lunch(te) bijna dagelijks biologisch, maar alleen omdat de Albert Heyn een stuk verder lopen was dan de groene winkel om de hoek en vrijdagavond standaard een maaltijd van het vegetarische restaurant omdat het zo smaakvol is. Niet bepaald bewust, maar onbewust best wel oké.

De deodorant van We Love The Planet kreeg ik maar niet uit mijn hoofd. De eerste keer dat ik echt bewust na ging denken over de producten die ik gebruik. Wat spuit ik eigenlijk een keer, zo niet twee keer, per dag op mijn oksels? Ik ga jullie verder niet vervelen met een ingrediëntenlijst van mijn oude vertrouwde Dove, maar laten we zeggen dat ik van 99% geen idee heb wat het is (kan aan mij liggen natuurlijk). Over de ingrediënten van de WLTP deodorant kunnen we kort en duidelijk zijn: bijenwas, caprylzuur, kokosolie, zuiveringszout, maiszetmeelpoeder en St. John’s wort oil.
Telkens nam ik me voor om de deo te bestellen, maar chaotisch als ik ben kwam dat er natuurlijk niet van. Het had dan ook zo moeten zijn dat ik een blikje won via een winactie op Facebook. Een blog vanuit mijn kant is daarom wel zo leuk als bedankje.

Oké, daar gaan we. Om te beginnen zit het in een leuk blikje dat niet misstaat tussen de andere producten op je plankje in de badkamer. Er zijn vijf geuren: Sweet Serenity (rozenolie, honing en zachte kruiden), Lovely Lavender (spreekt voor zich), Original Orange (Spaanse mandarijn), Forever Fresh (citrusoliën en kruiden) en Mighty Mint (mint en rozemarijn). Voor de laatste heb ik gekozen want ik ben gek op mint.

Screen Shot 2016-07-17 at 12.12.23

Het blikje bevat 48 gram (€11,50), dat klinkt misschien een beetje weinig, maar ik ben er al snel achtergekomen dat je er ook maar een klein beetje per keer van hoeft te gebruiken. Het werkt heel simpel: je brengt met je vinger een beetje op/onder je oksel aan en klaar is kees. Wat ik heerlijk vind is dat het helemaal niet plakt zoals veel roldeo’s wel doen. Je smeert, je wast je handen (ik dan) en trekt je kleren aan.

Screen Shot 2016-07-17 at 12.14.06

De grote vraag blijft natuurlijk of het ook zo goed werkt als een “normale” deodorant. Dat besluit ik te testen op een zeer cruciale dag, namelijk tijdens de finaleshow van de Elite Model Look tijdens Fashion Week in Amsterdam. Niet alleen is het met 29 graden een warme dag, maar tijdens zo’n show met alle spots is het ook behoorlijk zweten op je stoel. En geloof me, ik heb liever dat mensen vragen of ik een creatie van Bassie draag in plaats van de nieuwe geur Eau de Sjalot. Wat ik er wel even bij moet vertellen is dat ik nooit echt heftig transpireer, maar het ook niet heel handig is als ik een keertje vergeet deodorant te gebruiken. Ik smeer me daarom voor alle zekerheid nog een keertje extra in en vertrek (in een creatie van H&M) met mijn zus (ook in een creatie van H&M) naar Amsterdam. Ik weet niet zeker of ze in de vervroegde overgang is geraakt of dat er iets anders aan de hand is, maar ze heeft de airco op standje Siberisch, dus daar kan okseltechnisch weinig gebeuren. In de Westergasfabriek waar de show werd gehouden, gebeurde er echter precies wat ik dacht dat er zou gebeuren. Felle spots die ervoor zorgden dat bezoekers zichzelf zo elegant mogelijk probeerden toe te waaien met toegangskaartjes en flyers uit de goodiebag. Klein paniek momentje, maar ik voelde nog geen klotsende oksels. Af en toe probeerde ik zo onopvallend mogelijk te ruiken, maar alles was nog steeds lekker mintig. Na de show waagden we ons nog even op de dansvloer, maar ook daar geen last.

13645221_1246122988740214_8780748803763970721_n

Als ik thuis kom steek ik mijn armen in de lucht en ruik ik even goed (vond Lennart ook heel charmant) en ik kan jullie mededelen dat deze deodorant van We Love The Planet qua werking even goed is als mijn Dove. Beter is hij echter zonder twijfel, niet alleen voor de planeet, maar vooral voor jou.
Dank je wel Gezondblog en We Love The Planet voor deze eerste stap in de goede richting!

Marokko blog #3: Shit situatie.

Screen Shot 2016-07-03 at 23.07.04

Op dag drie zitten Lennart en ik een beetje verslagen aan het ontbijt. ‘Ik ga niet terug naar de medina,’ stel ik. ‘Wat een benauwde, warme, onaangename bedoeling.’ Lennart is het met me eens. ‘Wat kunnen we dan doen?’
Het antwoord vind ik (zoals gewoonlijk) op Pinterest. Uit het lijstje met “21 unieke dingen om te in Fez te doen” kiezen we een trip naar de mellah ofwel de oude Joodse buurt.
Als we buiten een Petit Taxi aanhouden vragen we de chauffeur om ons naar de mellah te brengen. Hij begrijpt er in eerste instantie niks van. ‘The Jewish quarter?’ probeert Lennart. ‘Jewish?!’ roept de chauffeur. Help.
‘Mellah,’ herhaalt Lennart, nu met Arabische tongval. We hebben een match! We mogen achterin kruipen. Een paar minuten later worden we voor de het machtige koninklijk paleis afgezet. Mijn allereerste echte wauw-moment in deze vakantie. Arabische architectuur – ah! Metershoge gouden deuren met geometrische patronen schitteren trots in de zon. Er zijn buiten de bewakers (bijna) geen mensen op het plein aanwezig dus wij nemen het ervan met een heuse privé photoshoot en strepen daarmee meteen een van de 21 dingen op de to do lijst af.

IMG_4063 IMG_4065 IMG_4066 IMG_4067 IMG_4069 IMG_4070 IMG_4081

Vanuit daar lopen we door naar de poort van de mellah. Als we het district in willen lopen komt er een oude man op ons af. Hij wijst in de tegengestelde richting van waar wij heen gaan en zegt: ‘De synagoge is die kant op.’ Even vraag ik me af of ik er zo Joods uit zie, maar dan gaat hij verder: ‘Het is een museum en het is gratis.’
Leuk, denken wij, maar we gaan toch de andere kant op. ‘Nee!’ schreeuwt de man. ‘Als je slim bent ga je eerst naar de synagoge, die is nog maar een uurtje open.’
‘Synagoge dan maar?’ vraagt Lennart. Ik vind het prima. Wat doe je anders in Marokko?
‘Kom,’ zegt de man terwijl hij begint te lopen. ‘Ik wijs jullie de weg.’
Bezorgd loop ik achter Lennart en de man aan. ‘Lenn? We krijgen weer een tourtje hoor!’

Eerlijk is eerlijk, de man geeft ons een geweldige tour. Langs het huis van de rabbijn en de Joodse begraafplaats hobbelen we met kinderwagen door de smalle straatjes van de voormalig Joodse ghetto. Hij verteld ons dat de ramen in de huizen hier groter zijn dan in de huizen van Moslims omdat die uiteraard niet willen dat je hun vrouwen kan zien zonder hoofddoek. Voor de Joden was dat kennelijk niet zo’n issue.
Er wonen overigens nog maar 80 Joden in Fez (1 miljoen inwoners) en zijn voornamelijk woonachtig in het nieuwe gedeelte van de stad.
We eindigen uiteindelijk in de kleine, oude synagoge waar ik me toch wel even verbonden voel met mijn roots.

IMG_4093 IMG_4095 IMG_4096 IMG_4097 IMG_4092 IMG_4098 IMG_4099 IMG_4100 IMG_4105 IMG_4117

Als de dag op zijn heetst is gaan we terug naar het hotel om af te koelen in het zwembad. Dat is jammer genoeg alleen voor ons zo, want Elliot mag het water niet in omdat hij twee dagen voor de vakantie geopereerd is aan zijn liesbreuk. Omdat het terras rondom het zwembad ongelofelijk heet wordt konden we hem ook niet lekker rond laten kruipen dus moesten we elkaar een beetje afwisselen. Omdat Lennart aan het zwemmen is en Elliot’s gedrag onhoudbaar begint te worden, besluit ik samen met Elliot even terug naar de hotelkamer te gaan in de hoop dat hij even wilt slapen. Net als ik samen met hem op bed lig, word ik overvallen door een -laten we zeggen- onaangenaam gevoel in mijn onderbuik. Al snel besef ik dat Elliot’s gedrag niet het enige is wat onhoudbaar is. Ik spring op, neem het kind onder mijn arm en vlieg de gangen van het hotel door naar het zwembad toe, waar ik Lennart lekker in het water van het uitzicht zie genieten. ‘Lennart!’ roep ik. Niks. ‘Lennart!’ Niks. ‘LENNART!!!’
Ah, daar komt meneer op zijn gemak aan gezwommen terwijl ik een soort van krampachtige dans doe. ‘Schiet op!’
‘Wat is er aan de hand?’ vraagt Lennart bezorgd terwijl hij op de kant klimt. ‘Hier,’ piep ik terwijl Elliot aangeef. ‘Neem het kind.’ Ik draai me meteen om en begin te lopen. ‘Wat is er?’ roept Lennart achter me aan. Ik draai mijn hoofd om terwijl ik blijf lopen en sis: ‘JE MOET ME NU PRIVACY GEVEN, LENNART! NIET. NAAR. DE. KAMER. KOMEN!’
De rest van de dag houden we het rustig. Terwijl ik in bed lig bedenk ik een theorie waarin mijn buik tot rust komt met herkenbaar eten. The Big Tajine it is!

De volgende dag lijkt met theorie gewerkt te hebben en durf ik het aan om een tripje te gaan maken, We beseffen ons dat we de medina misschien niet echt een goede kans hebben gegeven en laten ons wederom afzetten bij de blauwe poort en inderdaad, de sfeer lijkt overdag toch een stuk gemoedelijker. Toch voel ik me constant opgelaten omdat ik 1) het gevoel heb dat iedereen me aan kijkt (als enige vrouw zonder hoofddoek en ik lijk toch Marokkaanse) en 2) bijna niet de gelegenheid krijg om rustig in winkeltjes te kijken omdat je meteen op een agressieve manier benadert wordt. Net alsof je bij de KeukenConcurrent komt; het begint allemaal leuk en aardig, maar als je niet koopt kijken ze je niet meer aan. Zo dacht ik dat ik heel graag een djelleba wilde hebben, maar toen ik hem eenmaal aan had besefte ik me dat ik hem thuis
nooit zou dragen. ‘Ik wil er even over nadenken,’ zei ik daarom tegen de verkoper. Die begon zowat te koken. ‘Over djellaba denk je niet na.’ Sorry, ik wist niet dat je boos werd.
Ik weet niet of de opdringerige verkopers zijn of de hitte, maar ik heb er plotseling helemaal genoeg van en wil terug naar het hotel. Kan ook zijn omdat mijn buik opnieuw begint te rommelen.
Als we terug zijn is beginnen ook de (normaliter stalen) darmen van Lennart te protesteren.

We laten mijn theorie over herkenbaar eten voor wat het is en spenderen de avond met zijn drieën in bed terwijl we foute Marokkaanse soaps nasynschroniseren, roomservice bestellen, fantaseren over een strandvakantie in Italië (gelato!) en stiekem kijken of we een vlucht eerder kunnen nemen. Dat laatste is het niet het geval. ‘Wat een shit-situatie,’ zeg ik tegen Lennart terwijl we samen in lachen uitbarsten.