Cool Chameleon

1421871977169

Zij is schrijver, haar vriend documentairemaker.
Hun loft in Williamsburg, New York, is tot de nok toe gevuld met vreemdsoortige snuisterijen: van schilderijen tot een opgezette flamingo. En boeken, heel veel boeken.
Doordeweeks fladdert ze van het ene naar het andere koffietentje waar ze kan schrijven, om in het weekend haar drie beste vriendinnen te ontmoeten voor een picknick in Central Park.

En volgens L’Officiel Enfant (van lente 2014) hoort daar de Bugaboo Cameleon bij.
Ja, dit stukje uit L’Officiel gaat over een kinderwagen. Na het lezen van dit stukje wist ik het zeker: als het zover is moet en zal ik een Bugaboo hebben. En een opgezette flamingo. Ik ben een echt een sucker voor dit soort advertorials.
Een bezoekje naar de website van Bugaboo hielp mij al snel uit die droom; een compleet maandsalaris kost zo’n wieg op wielen, 1400 euro is niks. Aangezien ik op dat moment nog niet zwanger ben klik ik de website weg en parkeer ik de Bugaboo ergens ver achter in mijn hoofd.

Nu is het toch echt tijd om serieus na te denken over een kinderwagen. Lennart stelde voor om naar een kinderwagen op Marktplaats te kijken, iets wat ik direct afwees. Het idee vond ik verschrikkelijk; dat ik dan een “vers” kind op de wereld zet en dat vervolgens neer moet leggen in de wagen van een ander waar al in gekwijld en gepoept is, al zou die wagen er nog zo nieuw en schoon uitzien. Eerste-kind-syndroom, noemt Lennart dat.
Toch was er geen discussie mogelijk, al betekende dat wel dat ik de Bugaboo moest vergeten en naar een ietwat budget-vriendelijker exemplaar op zoek moest.
Ik stuitte als eerste op, wat ik dacht, de kinderwagen van mijn dromen, namelijk de GreenTom (gelukkig niet andersom) Upp Carrycot in mintgroen met wit frame.

greentom_upp_carrycot_white_bottle-mint_canopy_72dpi

Op slag verliefd was ik op dit Nederlandse design en nog veel belangrijker: hij is super betaalbaar! Een complete set kost namelijk 549 euro en het frame is gemaakt van polypropeen en gerecyclede petflessen. Ook nog eens duurzame wagen! (schreef ze terwijl de verwarming op sambal stond) Ik bombardeerde Lennart met tientallen berichtjes dat dit dé wagen was. Ook hier geen discussie meer mogelijk. Het enige wat ons nog te doen stond was een testritje maken in één van de Babypark-filialen.

Dus gingen we kort geleden naar Babypark Amersfoort, waar je meteen met je neus in de wagens valt. Vooraan de Bugaboo’s, Joolz, Stokke’s en andere luxe merken. Omdat je jezelf ook niet lekker gaat maken met een Mercedes als je een Fiat gaat kopen, stormde ik zonder te kijken direct door naar achteren waar ik al snel tegen de GreenTom aanliep. Enthousiast trok ik de Upp van zijn display af en begon ik als een bezetene door de winkel te scheuren, alsof ik Kelly en Kirstie in de stad moest bijhouden. ‘Nah… prima,’ zei ik tegen Lennart.
Aan Lennart zijn gezicht te zien was hij het er niet helemaal mee eens. ‘Ik vind hem wel heel plastic ogen.’
‘Hij is van plastic gemaakt.’
‘Ik vind hem gewoon niet mooi, Chloë, een beetje speelgoed-achtig.’
Dus kwakte ik geïrriteerd het ding terug boven op de display, wat kon omdat ‘ie zo ligt was, en begon met allerlei andere wagens van die prijs te rijden. ‘Horen die dingen zo wankel te zijn?’ vroeg ik. Lennart haalde zijn schouders op.
Gelukkig kwam er al snel een verkoopster aan die ons van wat informatie kon voorzien.
‘Laten we beginnen met het budget,’ zei ze. ‘Waar denken jullie ongeveer aan.’
‘Maximaal duizend,’ antwoordde Lennart.
Ik schrik. Dat was een ander bedrag dan wat ik dacht dat kon. De verkoopster lacht vriendelijk. ‘En jullie willen zo te zien wel een beetje een mooi design? Hippe mensen?’
‘Hij mag wel knap zijn, ja,’ stelt Lennart netjes.
‘Dan is de Dubatti echt wat voor jullie. Lopen jullie mee naar voren?’
Naar voren?! Naar de Mercedessen?!
De Dubatti bleek een wagen te zijn die ik bij binnenkomst al stiekem vanuit mijn ooghoek had gezien, maar geen aandacht aan had besteed omdat ik had verwacht dat die veeeeeeeeeeeeer buiten ons budget zou liggen.
Maar wat bleek; deze kinderwagen, wederom van Nederlandse bodem, doet mee met de Bugaboo’s en Joolz, maar in complete set (wieg en zitje) onder de 1000 euro uitkomt. Pluspuntje: je kan hem helemaal naar eigen smaak ontwerpen, van frame tot kleur van de wieg en lederen details.
Ik maak een dansje. ‘Wil je er een stukje mee over het testpad lopen?’ vraagt de verkoopster.
Ze gooit er een baby van 12 kilo in, wat erg realistisch is, en Lennart en ik lopen om beurten een rondje over de verschillende stenen van het testpad. De wagen voelt stabiel en draait soepel. Ook het in- en uitvouwen gaat eenvoudig en snel. In mijn hart is de keuze al gemaakt. Lennart moet natuurlijk nog even een stel foto’s van mij achter de wagen maken en daarna verlaten wij enthousiast Babypark.

De kinderwagen kunnen wij van onze lijst strepen, nu nog opzoek naar een opgezette flamingo… en een loft in Williamsburg.

10171780_914892675196582_7019282064479648150_n

 

Dank je wel ♡

10888457_913331355352714_8709910085172860767_nVandaag wil ik het even over mijn vriend hebben. Gisteren voelde ik namelijk behoorlijke krampen in mijn onderbuik en Lennart heeft me samen met Kelly met spoed naar de huisartsenpost gereden om het na te laten kijken. Behoorlijke paniek natuurlijk, ik wil niet eens uitspreken waar ik bang voor was. Gelukkig kwamen we niet veel later met de schrik vrij. De kramp zakte, de huisarts kon niks geks vinden en na een paar telefoontjes met de verloskundige, die stelde dat het waarschijnlijk heftige groei van de baarmoeder was, heb ik haar advies opgevolgd en ben ik gaan uitrusten op de bank.
We hadden geen boodschappen gedaan, we zouden die dag in de kerk eten waar we waren voor de belijdenis van mijn tante, maar daar had ik mijn bord heerlijk Indisch eten laten staan om zo snel mogelijk naar de huisarts te gaan. Eenmaal thuis inventariseerde Lennart de kasten en kwam tot de conclusie dat ‘ie wel een lekkere spaghetti aglio olio  kon maken en die was ook nog eens bijzonder goed gelukt. Later op de avond, nadat hij me nog een bakje yoghurt en een kopje thee had gebracht, viel hij zelf als een blok in slaap naast mij op de bank.
Daar mogen we het ook wel eens over hebben. Er zijn mannen die nog geen ei kunnen bakken, maar Lennart kookt als het mij even te veel wordt en op dagen dat ik werk en hij vrij is, brengt me ‘s avonds een kopje thee op de bank, geeft me mijn dekentje aan en masseert me ook nog (ondanks dat hij daar niet altijd even veel zin in heeft). Hij reist iedere dag vanuit Arnhem op en neer naar zijn kantoor in Amsterdam, maar heeft daarnaast ook nog eens zo goed als het hele huishouden overgenomen. En dan heeft hij ook nog eens het geduld en begrip als ik weer eens een bui heb; als ik moet huilen omdat ik vind dat ik er niet leuk uitzie en hij vindt van wel, als ik boos ben omdat het koud is in huis, als ik weer eens de gekte heb en halsoverkop het hele huis moet veranderen, a la minute een nieuwe jas nodig heb of al mijn zwangerschap gerelateerde borden op mijn Pinterest met hem moet doornemen.
Hoewel ik nu eigenlijk “de bob” ben, rijdt hij overal naartoe en ook daar heeft hij niet altijd evenveel zin in, maar hij dóet het wel.
‘Jouw welzijn en dat van de baby staat voorop.’
‘Ik wil gewoon dat jij je gelukkig voelt.’

Wat ik wil zeggen is: dank je wel, dat je zo lief en zorgzaam bent, vooral tijdens deze zwangerschap. Ik mag in mijn handen knijpen met zo’n fijne man naast me en ik ben vooral heel trots dat onze zoon straks zo’n geweldige vader als voorbeeld krijgt.

Voor makkelijke mode mama’s

Omdat we allemaal heus als Victoria Beckham op de hoge hakken erbij willen lopen, maar het in de praktijk waarschijnlijk toch anders werkt.

easy fashion mom

 

Zie het al voor je, hoe je op je Isabel Marant sneakers met Babyzen kinderwagen door de drukke stad manoeuvreert? Hollands regenbuitje? Geen probleem met de nieuwe trenchcoat van Vanilia (sowieso een onmisbaar item in je garderobe) en als het weer opgeklaard is geniet je met je kindje heerlijk in de zon met een stijlvolle Saint Laurent zonnebril op je neus. Ook de diaperbag doen we gestreept in stijl, Kate Spade heeft een paar fijne exemplaren.

Hoera! Het is een… acrobaat.

6458500427_1_1_1Eerlijk toegegeven was ik best wel zenuwachtig op de dag van de 20 weken-echo. Ja ok, ik was ook super hyped omdat we ook het geslacht te horen zouden krijgen, maar het blijft toch een medische echo. En dan maakt het toch niet helemaal uit of en nou een jongen of een meisje is, je wilt gewoon maar één ding: een gezond kind. Lennart was er als Feyenoorder in elk geval van overtuigd dat het een stoere zoon zou worden, want de echo zou gemaakt worden in het Matserhuis op de Rotterdamsingel in Arnhem.
Eenmaal in de wachtruimte hadden we weinig tijd om ons druk te maken, want we waren vrijwel direct aan de beurt. De echoscopist stelde een paar vragen als; heb je gerookt of alcohol gedronken tijdens je zwangerschap (nee) en heb je foliumzuur geslikt (ja) ook voor je zwangerschap (ja). Met 100% score mocht ik direct door voor de echo, het is net een spelshow. Het feest begon meteen want op het grote scherm zagen wij als eerste beeld heel duidelijk een ruggetje, maar wel in een vreemde positie.
‘Je kindje is een koprol aan het maken,’ vertelde de echoscopist. ‘Het lijkt erop dat het gaat lukken.’
Ah ja, dat het een acrobaat is voel ik al dagen.
Toen de baby klaar was met zijn koprol kon het “controleren” beginnen. Het was een stuk minder erg dan we dachten. Persoonlijk had ik verwacht dat ze met een grote checklist naast me zou zitten. Hoofd: check! Tien vingers: check! Hart: check! Benen: dubbel check!
Daarentegen werd er constant ingezoomd op zwarte vlekken op de het beeldscherm. ‘Zie je,’ zei de echoscopist dan tegen ons. ‘Dit is de aorta en die geef ik even een kleurtje zodat we kunnen zien wat ‘ie doet. Zie je! Nu loopt er blauw door de boog heen en dat is helemaal perfect.’
Lennart en ik knikten. ‘Ooooh ja.’
‘En hier zie je de voeten, die zijn nu nog zo groot als het onderbeen.’
Dat liet ik even op me inwerken. Voeten zo groot als het onderbeen, dat kan niet kloppen. ‘Dat hebben alle baby’s,’ legde ze snel uit. ‘Uiteraard trekt dat later bij en zijn ze bij de bevalling gewoon goed in verhouding.’
‘Gelukkig,’ zuchtte ik. ‘Ik dacht dat we een hobbit kregen.’
En toen kwam eindelijk dé vraag waar we op zaten te wachten. Of we het geslacht wilden weten.  Ja ja ja!
Ze ging op zoek, maar de acrobatische stunten werkten niet echt mee dus moest ze af en toe behoorlijk in mijn buik drukken of schudden. Al snel was “het” gevonden. ‘Nou, dat is duidelijk,’ lachte ze.
Ja, dat was behoorlijk duidelijk, want op het beeldscherm zag ik (sorry, ik kan het niet anders omschrijven) twee ballen en een piemel. ‘Een jongen?’ vroeg ik voor de zekerheid. De echoscopist knikte. ‘Dat kan niet missen.’
Lennart en ik grepen elkaars hand. ‘Een jongen!’ Ik moest natuurlijk even een traantje wegpinken.
We hadden allebei heel sterk het gevoel gehad dat het een jongen zou worden, maar ik heb altijd gedacht dat mijn eerste een dochter zou zijn. Ik moest dus ongelofelijk wennen aan het idee dat ik moeder van een zoon zou worden. Ik bedoel, met meisjes kan ik omgaan, Kirstie heb ik vroeger ook wel verschoond, maar nu krijg ik dus met zo’n piemeltje te maken. Klein paniekmomentje, dat al heel snel weer vervloog, want we gingen nog proberen naar het hoofdje te kijken. Ook omdat we de leukste “foto’s” van de echo mee zouden krijgen op een USB-stick.
Meneer liet zich echter niet fotograferen, want nog steeds te druk met koprollen maken. ‘Zou je misschien even je voeten in de bank kunnen zetten en je buik optillen en heel hard met je billen kunnen schudden?’ vroeg de echoscopist aan me. Kan ik dat? Mevrouw, dat is mijn specialiteit.
Na een stuk of wat ongemakkelijke wiggles, bleek onze zoon totaal niet onder de indruk. Sterker nog: hij had zijn arm over zijn gezicht geslagen. ‘Maar nu zien we dat armpje wel heel goed!’ riep de echoscopist enthousiast. Ja, echt heel leuk!
Als laatste poging vroeg ze me om naast de bank op en neer te springen. Dat was het moment dat ik alle hoeken controleerde op camera’s en de deur op Frans Bauer, maar nee, ik zat niet in Banana Split verzekerde ze me.
Na een tijdje te hebben staan springen was onze acrobaat eindelijk zo gedraaid dat we hem konden zien. Klein dopneusje, mondje open en nog altijd die arm naast zijn gezicht. De foto werd gemaakt en daarmee hadden we een mooie afsluiting van onze 20 weken-echo.
De echoscopist schudde ons de hand en feliciteerde ons. ‘Een hele fijne jaarwisseling, jullie kunnen met een gerust hart het nieuwe jaar in.’ En dat is zeker waar.
Om twaalf uur hebben wij geproost op een mooie, gezonde, zoon.
Ons jaar kan nu al niet meer stuk!

Gelukkig nieuw jaar iedereen!

19222_20141229_OBST-_HF_0012

Een van de weinig goede foto’s die we konden maken van onze acrobaat.