Rocket baby!

DSC_0515
‘En wil je weten wat het gaat worden? Een jongen of een meisje?’
Iedere keer als ik deze vraag hoor knik ik enthousiast. ‘Natuurlijk! Ik kan niet wachten!’
Sommige mensen vinden dat jammer omdat het dan geen verrassing meer is, maar het laatste wat ik wil is dat ik zo’n “neutrale” babykamer moet gaan inrichten met een scala aan zand- en grijstinten. Nee, ik houd van een uitgesproken babykamer. Smaakvol, maar wel uitgesproken.
En hoewel ik altijd meer gevoel bij een meisje had (ook qua naam), waren het de ideeën voor de jongenskamer die het eerst om de hoek kwamen kijken. Het begon bij Sissy Boy in Arnhem, toen ik een retro mobiel voor boven het bedje zag hangen met planeten en raketten eraan. Ik ben zelf gek op ruimteprogramma’s, documentaires over de Hubble, Cosmos etc, dus hier ging mijn hart direct sneller van kloppen. Helemaal verliefd, maar te angstig om al wat te kopen omdat ik nog niet zwanger was, verliet ik de winkel met het idee dat we natuurlijk ook zomaar een jongetje zouden kunnen krijgen… een klein astronautje. Een rocket baby!

Hier mijn inspiratie.

rocket-baby_ex7khe il_570xN.481311851_9sfk cf75ecfca2b9f3817ab937b738d8b746 ccc3a903fa1bf4ef44c2489874584b78 111412_dwellstudio-galaxy-crib-bedding  561558498279c33faeacba3854ad0ef5

 

Ps. Ik vind dat meisjes ook rocket baby’s kunnen zijn hoor 😉

Virgin Splitjes – de verjaardag van Monique

tumblr_n7hy11rxF21qz86ovo1_1280Eerlijk toegegeven ben ik nooit echt een drinker geweest. Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik na twee wijntjes al jolig begin te worden en bij drie prosecco en een glaasje limoncello van ‘t huis languit op vloer beland en over dinosaurussen brabbel. Goed, goed, ik heb de nodige training gehad tijdens de vele Black Friday-feestjes in Lobith (black omdat je herinneringen tot een zwart gat gereduceerd worden), maar echt een drinker zal ik nooit worden. Ik vermaak me ook prima zonder een glas wijn.
Je begrijpt dus dat ik weinig tot geen moeite had met het stoppen van alcohol drinken toen ik eenmaal ontdekte dat ik zwanger was… tot ik afgelopen weekend een feestje had. Het was het eerste echte feestje tijdens mijn zwangerschap. Monique (mijn stiefmoeder) vierde haar 50e verjaardag in de Revolutie in Winterswijk. Ik begon braaf met een glaasje sinaasappelsap, maar toen we een proost uitbrachten en iedereen zijn glaasje roze prosecco in de lucht hield, voelde ik me toch maar een beetje stom met mijn gigantische glas sap. Ik haastte me naar de barman. ‘Kan je iets voor me maken wat er zo uit ziet,’ zei ik tegen hem terwijl ik naar het roze welkomstdrankje wees, ‘maar dan zonder alcohol?’ De barman knikte en begon zich met een fles aanmaaklimonade uit te sloven alsof hij een meesterlijke cocktail aan het maken was. Na de aanmaaklimonade volgde sinaasappelsap en cranberrysap. Het resultaat: een mooi drankje dat ook nog eens heerlijk smaakte. In mijn nopjes met mijn virgin ging ik terug de zaal in. Toch begon ik het jolige gevoel van een alcoholisch drankje een beetje te missen. Helemaal toen Kelly met een dienblad Splitjes (een shotje dat smaakt als het ijsje) aan kwam lopen en uitdeelde aan Lennart, Roan, Kirstie en mijn vader. De barman zag mijn teleurgestelde gezicht en kwam als de bliksem met een babyproof Splitje aangerend. We telden af en gooiden ons shotje achterover. Ik deed mee met de rest en riep lekker Amerikaans ‘Whoooo!’, maar in mijn hoofd dacht ik nee, nee, nee, dit is het niet.
Hoe later het werd, hoe gezelliger en lolliger het werd, uiteraard mede dankzij de alcohol. Zo stond mijn vader op een gegeven moment als een krolse kat met kleine oogjes in de microfoon te zingen terwijl de band er een beetje bij stond te kijken, zag ik Lennart met een vissenkom gin tonic in zijn hand seventies moves doen op Barry White en bleek er iemand zoek te zijn die uiteindelijk slapend op het toilet terug gevonden werd. Kortom: een goed feestje. Ik maakte me met mijn nuchtere kop meer zorgen over hoe mijn vader en Monique terug naar huis kwamen en of anderen gasten van de Revolutie niet bij onze garderobe kwamen. Monique duwde mijn ladderzatte vader richting de uitgang en ik sprak met haar af dat als ze het ontbijt niet zouden redden -we zouden de volgende ochtend namelijk samen ontbijten in het hotel waar wij verbleven – ze mij een whatsappje zou sturen. Ik had er weinig vertrouwen in aangezien het ontbijt van 8.00 tot 10.00 uur was.
Toen ik me in de hotelkamer eindelijk van mijn killer heels (letterlijk – auw!) ontdeed en me niet veel later tussen de lakens liet glijden, zei ik tegen Lennart: ‘Ik vond het heel gezellig, maar het is voor het eerst dat ik een wijntje gemist heb.’ Lennart had best wat vissenkommen op en daardoor moe. ‘Dat snap ik,’ antwoordde hij. ‘Welterusten.’ En weg was ‘ie.

De volgende ochtend werd ik om half negen wakker. Ik stuurde Monique een whatsappje om te vragen of mijn vader de nacht overleefd had. Het antwoord was positief: ze gingen douchen en kwamen dan met ons ontbijten. Eenmaal beneden in de ontbijtzaal zag ik mijn vader nog steeds met kleine oogjes aan de koffie zitten. Ik weet niet zeker of hij goed gehumeurd was of nog steeds een beetje tipsy, maar bij het aanschouwen van zijn brakkigheid dacht ik maar één ding: blij dat ik niet gedronken heb!

11489

Met de 50-jarige Monique.

Ps. Sorry pap, ik zal aan alle mensen vertellen dat je maar eens in de tien jaar zo verschrikkelijk dronken wordt zodat je geen slecht imago krijgt.